Alcest / Les Discrets - Alcest / Les Discrets (2009)

Begin 2010 brengen Alcest een tweede en Les Discrets een eerste album uit. In afwachting geeft Prophecy deze split uit, als aperitiefje.

Les Discrets is het geesteskind van Fursy Teyssier, en zal zeker in de smaak vallen als je Alcest leuk vindt. Het verschil zit hem in de iets gevarieerdere muzikale aanpak van Les Discrets, en de zang. Met Après l'Ombre hebben ze het beste nummer van deze split. Ze missen alleen hier en daar nog wat climax; het kabbelt allemaal iets te gemoedig voort. Ik ben erg benieuwd naar hun debuut. 4*

Alcest dan. Percées de Lumière ligt muzikaal volledig in het verlengde van Souvenirs d'un Autre Monde. De zang is echter 'harsh', iets dat toch wat vloekt met de rustige sfeer van de muziek, iets wat me ook stoorde bij Amesoeurs. Even na halfweg komt er dan zo'n typisch Alcest moment met prachtig gitaarwerk, en dan vraag je je af waarom die zang per se moest. Mooi getokkel is ook te horen op het erg rustige Circe Poisoning the Sea, dat met rustig gezang voortkabbelt en nergens heen gaat, een mooie afsluiter maar als nummer op zich stelt het niet veel voor. Als dit een voorsmaakje is voor het komende album ben ik toch niet geheel gerust gesteld, want het niveau van Souvenirs d'un Autre Monde wordt toch belange niet gehaald. 3*

Bij Les Discrets moet er nog veel veranderen, de band is wat saaiig. Niet slecht, integendeel. Lekker dromerig, maar niet vcreatief,, geen climax en haast slaapverwekkend.

Bij Niege vergeten mensen vaak dat hij zijn roots heeft liggen in de Amospheric Black. Dan kan hij met Alcest wel een compleet clean album hebben gemaakt, maar dit was meer een uitstapje, dan iets wat gebruikelijk zal zijn (ook als je kijkt naar Mortifera,Amesoeurs, de Alcest EP).
In het eerste nr vraag ik me af, of het weer een samenwerking is met de vrouw van Amesoeurs, maar aangezien hij heeft gezegd daar niet meer mee te gaan werken na Amesours, zal dat wel niet. Geweldig nummer wel. Beetje Amesours, maar iets rauwer, iets meer emotie. Niet zo gelikt. Het laatste nr is heel erg dromerig en kabbelt wat voort. Toch wel mooi.

Van Les Discrets had ik meer verwacht, door alle lovende verhalen die Niege ook rondspuit en weet ik t niet allemaal meer. Alcest doet niets onverwachts, maar komt wel erg mooi emotioneel uit de hoek met het eerste nr. Zelfde score, maar dat komt vooral omdat ik niet zo tevreden was over Les Discrets.

In 2007 bracht Alcest het geweldige Souvenirs d’un Autre Monde uit, een album dat ik nog steeds geweldig vindt. Binnenkort moet er een nieuw album van Alcest uitkomen, maar in de tussentijd luister ik alvast naar dit opwarmertje, een split met de band Les Discrets.

Ik had nog nooit van Les Discrets gehoord, maar blijkbaar zijn er ex-leden van Amesoeurs bij betrokken en dat is goed te horen. Ik snap ook wel dat Neige hier fan van is, het tapt een beetje uit hetzelfde vaatje als Alcest en Amesoeurs. Ik moet daar wel bij zeggen dat de nummers van Les Discrets op deze split zich zeker niet kunnen meten met bovengenoemde bands. Het probeert eenzelfde soort sfeer te scheppen en dat is natuurlijk prima, maar de kwaliteit van de nummers zelf is gewoon minder. Ze gaan een beetje teveel het ene oor in en het andere weer uit zonder verder echt veel memorabels te bieden. Toch denk ik dat het nodige talent zeker aanwezig is, en ik zal hun debuut dan ook zeker een kans geven wanneer het uitkomt.

Het eerste nummer van Alcest ligt qua instrumentatie sterk in de lijn van Souvenirs, met als enig verschil dat Neige hier zijn metalvocalen gebruikt. Het geeft het nummer een bepaalde rauwheid mee die niet op Souvenirs te vinden was, maar die prima bij de muziek past. Verder voelt het nummer vertrouwd aan, en dat bedoel ik positief! Toen Souvenirs uitkwam werd ik er echt door overdonderd, en ik denk niet dat het nieuwe album diezelfde verrassende impact zal hebben, maar zolang er gewoon muziek opstaat van deze kwaliteit ben ik allang tevreden.

Circe Poisoning the Sea is dan weer een lekker rustig nummer ter afsluiting. Inderdaad het soort nummer dat op zichzelf niet zo heel veel voorstelt, maar dat een album wel kan verrijken met zijn aanwezigheid. Bevat ook dat typische gevoel van nostalgie en dromerigheid dat Alcest zo goed op kan brengen.

Met drie sterren voor Les Discrets en vier voor Alcest komt deze split uit op een 3,5*, en heb ik hoge verwachtingen gekregen voor het nieuwe Alcest album.

Mensen die van Alcest een voortzetting op Souvenirs verwachten kunnen beter de full length van Les Discrets checken. Weinig origineel, maar het klinkt als een bsides verzamelalbum van Souvenirs. Sfeervol wel.

Alcest is en blijft geniaal. Muzikanten als Neige kom je niet gauw een tweede keer tegen. De enige waar ik hem een beetje mee kan vergelijken is John Haughm van Agalloch. De mannen van Alcest laten hier in ieder geval zien dat ze wel van een experimentje houden en ik hou daar wel van. Les Discrets kende ik nog niet, maar dit is in ieder geval een positieve eerste kennismaking.