Tom McRae - The Alphabet of Hurricanes (2010)

Hopelijk haalt dit album wel weer het oude niveau. Het vorige album vond ik nogal tegenvallen.

eerste 2 blijven toch de beste, alhoewel ik m live wel daarna veel beter heb gezien

Zijn vorige plaat deed me bij vlagen zelfs aan Acda & de Munnik (!) denken, in plaats van de stemmige melancholie van de eerste drie. Fragmenten die nu al zijn te beluisteren maken zeker weer nieuwsgierig, zeker Summer of John Wayne, Out of the Walls en Best Winter klinken schitterend.

En hoe dan ook blijft zijn stem in ieder geval huiveringwekkend mooi. Gelukkig binnenkort ook weer live te aanschouwen, want dan is ie nog beter dan op plaat.

De -legale- download van Out of the walls die door hem vandaag beschikbaar is gesteld klinkt schitterend, ik vermoed dat dit weer een instant aankoop gaat worden.

Tom McRae is voor mij een blijvertje gebleken.
Just Like Blood was mijn eerste kennismaking toen dat album net uitkwam, en daarna kocht ik gelijk het debuut, dat ik tot op de dag van vandaag zijn beste vind. Misschien door de puurheid ervan, want de albums erna kregen meer toevoegingen en daarop probeerde McRae meer dingen uit waardoor zijn discografie behoorlijk veelzijdig is geworden.
Misschien is dat ook wel de reden dat hij een blijvertje is geworden. Hij blijft boeien en weet je telkens weer te verrassen zonder zijn eigen kenmerkende geluid compleet te laten varen. Ook live vond ik het een aangename artiest.
Dit album zet zijn muzikale reis voort: de melancholische stem is herkenbaar uit duizenden en muzikaal weet McRae het allemaal weer bijzonder fraai in te kleuren.
Tegelijkertijd wordt ook wel duidelijk dat hij vanaf dit album nu niet echt meer weet te verrassen (alleen een beetje op het uptempo Please misschien). The Alphabet of Hurricanes bevat van alle voorgaande albums wel iets. Blijkbaar zijn alle wegen nu wel verkend en dan is het zaak om gewoon met kwalitatief goede nummers te komen.
En om daar gelijk een antwoord op te geven: ja, het zijn uitstekende songs. Degelijk. Ambachtelijk. Dat is goed nieuws uiteraard. Tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik er daardoor iets minder warm voor loop als die 7 jaar terug toen ik zijn eerste twee albums leerde kennen. Toch kan ik dat gevoel ook wel weer loslaten en dit album op zijn eigen meritus beoordelen. Dan blijkt dat ik een sober nummer als American Spirit of Out of the Walls gewoon weer ontroerend mooi vind (en waar zijn stem weer perfect uit de verf komt) en dat ik een hoop mooie vondsten ontdek in zijn wat vollere liedjes. Sowieso horen we weer wat meer van die sobere liedjes, en dat moet veel liefhebbers van het debuut wel aanspreken denk ik.
Met andere woorden: Tom McRae is inmiddels een vaste waarde aan het worden; elke nieuwe release weer, en daarmee wordt zijn rijtje cd's om de 2,3 jaar gewoon een beete langer in mijn kast en word ik nog wanhopiger over het feit waar ik die krengen toch allemaal moet gaan laten

Erg goed weer, zoals altijd.

Heeft iemand toevallig een goede versie van 'An Alphabet of Hurricanes'? (het liedje)

Hele goede plaat, behalve de aaneensluitende nummers 2 en 3, die naar mijn mening echt geforceerd en potsierlijk klinken! Zoals reeds gezegd werd, zijn de soberste, de 'puurste' nummers de beste...

Btw: lelijke cover!!

vind dat precies andersom: nummer 2 en 3 voegen iets aan zijn totale oevre toe terwijl die sobere nummers op zijn eerste 2 platen beter zijn gedaan en nu een beetje saai zijn.

Tja, wat moet je van Tom Mcrae zeggen? Dat hij geen slechte platen maakt. Ook deze is weer van hoog niveau: wat een stem, wat een arrangementen. Natuurlijk vind ik ook dat de sobere, kale nummers het mooist zijn, maar hij krijgt het telkens voor elkaar om ook iets 'nieuws' aan zijn oeuvre toe te voegen. Wederom 4 sterren.

McRae had naar mijn mening de afgelopen jaren een stevige lijn naar beneden te pakken. Ben blij te merken dat hij er voor het eerst in slaagt een betere plaat te maken dan de voorganger. Tel daarbij op dat hij het titelnummer en nóg een stuk of 8 tracks niet op dit album heeft gezet en zegt dat de opvolger feitelijk al bijna klaar is.

Je gaat dan denken en hopen dat er inspiratie en een opwaartse lijn is gevonden.

Volgens mij ken ik deze artiest als de support act van Tori Amos. 2007 geloof ik. Was voor het eerst dat een Tori-support act het beluisteren waard was.

Darkzone, die support act was Seth Lakeman wiens albums ik persoonlijk boeiender vind.

Klopt niet helemaal, het was in 2005 (Ahoy): ik was daar toen heel blij mee omdat ik Tom McRae al kende en hem absoluut nog eens live wilde zien. Dat waren dus twee vliegen in één klap.

Wederom is hij erin geslaagd om er nieuwe ideeën in te bringen en toch Tom McRae te blijven.

Een viertal sterretjes volstaan wel

Aftellen naar de live show !

Opeens zie ik Tom Mcrae op de luisterpaal staan, was hem eigenlijk helemaal vergeten sinds zijn debuutalbum. Ik vind dat hij prima liedjes maakt, maar wat mij niet aanstaat is dat alles zo "gelikt" overkomt. Het is mij allemaal wat te glad geproduceerd. Misschien dit album weer eens proberen.

Blijkt wel een groeiplaatje te zijn
Ik vind het ondertussen zijn beste werk sinds JLB

Out Of The Walls, American Spirit, Please, Summer Of John Wayne en Fifteen Miles Downriver behoren tot zijn beste werk naar mijn bescheiden mening

Ai deze moet ik nog horen.. zeker voor z'n concert eind maart!

Ik start even met een 3,5.. die wellicht nog gaat stijgen.
Vind het namelijk best wel een goede plaat.
Die zich op één of andere manier weet te onderscheiden van voorgaande albums.. Alsof de kwaliteit toch wel ietsje vooruit is gegaan.

Deze plaat doet mij heel erg goed! Wat een album. Dit is mijn eerste aanmerking met Tom Mcrea. Hij heeft een verschrikkelijk goed album afgeleverd. Deze komt nu al voor in mijn lijstje voor 2010. Won't Lie
Summer of John Wayne,American Spirit en Me & Stetson vind ik op dit de beste en lekkerste nummers. Dit is nu nog 4* voor mij maar kan zeker gaan groeien .


4*

Halfje erbij!!
Dit begint een steeds betere plaat te worden voor mij.
Heb ook zin om hem de 30ste live te gaan aanschouwen!
Please is echt een geweldig nummer!

Plaat is echt een groeibriljantje. Afgelopen week ter voorbereiding voor het concert gisteravond in Tivoli De Helling (heel erg sterk concert overigens) weer meer gedraaid en dit album benaderd bij vlagen echt het nivo van z'n eerste twee albums.

Please heeft hij ook live gespeeld. Echt de moeite om te gaan kijken !

een hele ster erbij wat een groeibriljante is dit album!

Hij gaat heel hoog staan bij mij op dit moment

Hmm ik ga er misschien binnenkort een halfje erbij op gooien.
Vind dit wel echt een enorm goed album, misschien wel zijn beste.
Alleen 'Told my troubles to the river' kan me niet echt bekoren..
Maar verder, een prachtig geheel met een mooie balans tussen up- en downtempo.



Edit: En zucht, hij staat dus weer in het voorprogramma van Tori Amos.. maar aargh waarom moet het zo nodig in Bloemendaal zijn ¬¬.. Niet echt nice als je uit Groningen/Drenthe moet komen en moet werken tot 17u.

Prima plaat (alhoewel niet zijn beste), die live bijzonder goed uit de verf komt. In Eindhoven speelde hij onlangs bijna alle nummers van dit album en dat hakte er behoorlijk in. Absolute hoogtepunt van dit album vind het nr. Best Winter vanwege de beklijvende tekst en melodie.
Als je net 'instapt' bij Tom McRae is dit niet z'n gemakkelijkste album, denk ik.

Persoonlijk denk ik dat dit juist het meest toegankelijke album is als je net instapt? Vanwege de iets meer aanstekelijke jasjes van verscheidene nummers. De andere albums zijn in vergelijking wel wat meer melancholisch/trager

Een warme zomerdag in juli. Ik speelde dit album af, mijn moeder was bezig met de strijk. Zei zegt: “Dit vind ik mooie muziek, zie. Waarom speel je dat soort muziek niet meer?”. Ik wist er geen antwoord op, en moet haar gelijk geven; dit is mooie muziek.

‘The Alphabet of Hurricanes’, die titel draagt deze nieuwbakken plaat van liedjesschrijver Tom McRae. Lief, ietwat schuchter banjospel zet de toon in opener ‘Still Love You’. Schuchterheid troef, wanneer ook McRae zich van zijn meest verlegen kant laat zien.

Een instrumentaal intermezzo dan, met de naam ‘A Is For…’; er wordt een wat oosters aandoend wijsje geblazen op trompet, als intro eigenlijk voor het volgende nummer, ‘Won’t Lie’, een barok aandoend nummertje. Het is een statige wals, doorweven met de stem van McRae. Ook mooi is het vioolspel, en het maakt het er allemaal nog barokker op.

‘Summer of John Wayne’ is een nummer met piano. Ik kende voor deze plaat nog niets van Tom McRae, en moet zeggen dat zijn stem ook bij dit instrument wonderwel past. De pianoklanken zijn warm, het gitaarspel is melancholisch, de violen klinken aandoenlijk, het stemgeluid van McRae is breekbaar. “I know you say, nothing good lasts forever”, wordt er gezongen. Of er enige waarheid in die woorden schuilt, moet ieder voor zichzelf uitmaken.

Op ‘Told My Troubles To The River’ weerklinkt de banjo weer, dacht ik? Dit nummer is net even iets anders dan voorgaande nummers; het klinkt bluesier en rauwer (misschien doordat de stem hier ietsje anders klinkt?). prima nummer.

Zo komen we bij het langste nummer op deze plaat, getiteld ‘American Spirit’. McRae klinkt weer erg breekbaar op dit nummer, dat niet veel nodig heeft om te overtuigen. Slechts op het einde krijgen we nog wat extra, in de vorm van blazers, al blijft dat erg op de achtergrond allemaal. In de spotlight staat Tom McRae, met z’n ontroerende stem.

Het is verrassend om dan een nummer als ‘Please’ voorgeschoteld te krijgen; ik vind deze man echter overtuigender op breekbare nummers als het vorige. Dit doet me niet zoveel, gewoon goed nummer.

‘Out Of The Walls’ dan, een pianoballad. Het valt me hier ook op dat McRae bedreven is in het schrijven van lyrics. Mooi hoe hij hier beschrijft wat er gebeurt met iemand in een op voorhand verloren positie.

‘Me And Stetson’ ligt meer in de lijn van een ander nummer op deze plaat, namelijk ‘Told My Troubles To The River’. McRae klinkt hier weer bluesy en rauw. Het handgeklap (dat we ook op enkele van de vorige nummers hoorden) is hier aanwezig, en zorgt samen met de blazers voor de nodige suspens.

Op ‘Can’t Find You’ horen we dan weer de breekbare McRae. En zo lijkt hij song per song af te wisselen. Meer dan wat banjospel, lieve pianoklankjes, een doorschemerende gitaar, wat strijkers, en McRae (stem + lyrics) is hier niet nodig om een prachtige, innemende song te brengen. Mooie quote uit dit nummer: “Sometimes rain is jus train”. Simpel, en prachtig.

In ‘Best Winter’ worden herinneringen opgehaald. Lieflijk nummertje, met Bon Iver-achtig achtergrondgezang.

En dan zijn we al aanbeland bij de slotsong: ‘Fifteen Miles Downriver’. Mijn favoriet. Er is één voordeel verbonden aan het feit dat je favoriet nummer als allerlaatste op een plaat staat; je geniet van al het moois dat op de plaat voorbijkomt, terwijl je maar één doel voor ogen staat; aankomen in de terminus, in dit geval dus de figuurlijke hemel. Wat me vooral aantrekt in deze song? Dat prachtige sfeertje dat wordt gecreëerd door de instrumenten (hoor ik daar een bescheiden mondharmonica of iets in dien trant?), in combinatie met de stem van dit heerschap. Een geslaagde combinatie.

3,5 sterren

Opnieuw een album van Tom McRea in mijn eindejaarslijst. All Maps wWelcome deed miijn interesse in TM verflauwen. Maar met dit album is dit weer helemaal weer terug. Alle bekende elementen die TM op de eerste albums zo onweerstaanbaar maakten zijn (weer) aanwezig. Zou hier nog kunnen zeggen dat de muziek van TM een bredere aandacht verdiend. Dit album komt niet voor bij de beste 100 van Mume gebruikers. Waarom wel (ik noem maar wat) Ray Montagne en hij niet.Maar misschien is het ook mooi het enthousiasme te delen met alleen echte liefhebbers..

Summer of John Wayne