Tom McRae - The Alphabet of Hurricanes (2010)

Tom McRae is voor mij een blijvertje gebleken.
Just Like Blood was mijn eerste kennismaking toen dat album net uitkwam, en daarna kocht ik gelijk het debuut, dat ik tot op de dag van vandaag zijn beste vind. Misschien door de puurheid ervan, want de albums erna kregen meer toevoegingen en daarop probeerde McRae meer dingen uit waardoor zijn discografie behoorlijk veelzijdig is geworden.
Misschien is dat ook wel de reden dat hij een blijvertje is geworden. Hij blijft boeien en weet je telkens weer te verrassen zonder zijn eigen kenmerkende geluid compleet te laten varen. Ook live vond ik het een aangename artiest.
Dit album zet zijn muzikale reis voort: de melancholische stem is herkenbaar uit duizenden en muzikaal weet McRae het allemaal weer bijzonder fraai in te kleuren.
Tegelijkertijd wordt ook wel duidelijk dat hij vanaf dit album nu niet echt meer weet te verrassen (alleen een beetje op het uptempo Please misschien). The Alphabet of Hurricanes bevat van alle voorgaande albums wel iets. Blijkbaar zijn alle wegen nu wel verkend en dan is het zaak om gewoon met kwalitatief goede nummers te komen.
En om daar gelijk een antwoord op te geven: ja, het zijn uitstekende songs. Degelijk. Ambachtelijk. Dat is goed nieuws uiteraard. Tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik er daardoor iets minder warm voor loop als die 7 jaar terug toen ik zijn eerste twee albums leerde kennen. Toch kan ik dat gevoel ook wel weer loslaten en dit album op zijn eigen meritus beoordelen. Dan blijkt dat ik een sober nummer als American Spirit of Out of the Walls gewoon weer ontroerend mooi vind (en waar zijn stem weer perfect uit de verf komt) en dat ik een hoop mooie vondsten ontdek in zijn wat vollere liedjes. Sowieso horen we weer wat meer van die sobere liedjes, en dat moet veel liefhebbers van het debuut wel aanspreken denk ik.
Met andere woorden: Tom McRae is inmiddels een vaste waarde aan het worden; elke nieuwe release weer, en daarmee wordt zijn rijtje cd's om de 2,3 jaar gewoon een beete langer in mijn kast en word ik nog wanhopiger over het feit waar ik die krengen toch allemaal moet gaan laten

Een warme zomerdag in juli. Ik speelde dit album af, mijn moeder was bezig met de strijk. Zei zegt: “Dit vind ik mooie muziek, zie. Waarom speel je dat soort muziek niet meer?”. Ik wist er geen antwoord op, en moet haar gelijk geven; dit is mooie muziek.

‘The Alphabet of Hurricanes’, die titel draagt deze nieuwbakken plaat van liedjesschrijver Tom McRae. Lief, ietwat schuchter banjospel zet de toon in opener ‘Still Love You’. Schuchterheid troef, wanneer ook McRae zich van zijn meest verlegen kant laat zien.

Een instrumentaal intermezzo dan, met de naam ‘A Is For…’; er wordt een wat oosters aandoend wijsje geblazen op trompet, als intro eigenlijk voor het volgende nummer, ‘Won’t Lie’, een barok aandoend nummertje. Het is een statige wals, doorweven met de stem van McRae. Ook mooi is het vioolspel, en het maakt het er allemaal nog barokker op.

‘Summer of John Wayne’ is een nummer met piano. Ik kende voor deze plaat nog niets van Tom McRae, en moet zeggen dat zijn stem ook bij dit instrument wonderwel past. De pianoklanken zijn warm, het gitaarspel is melancholisch, de violen klinken aandoenlijk, het stemgeluid van McRae is breekbaar. “I know you say, nothing good lasts forever”, wordt er gezongen. Of er enige waarheid in die woorden schuilt, moet ieder voor zichzelf uitmaken.

Op ‘Told My Troubles To The River’ weerklinkt de banjo weer, dacht ik? Dit nummer is net even iets anders dan voorgaande nummers; het klinkt bluesier en rauwer (misschien doordat de stem hier ietsje anders klinkt?). prima nummer.

Zo komen we bij het langste nummer op deze plaat, getiteld ‘American Spirit’. McRae klinkt weer erg breekbaar op dit nummer, dat niet veel nodig heeft om te overtuigen. Slechts op het einde krijgen we nog wat extra, in de vorm van blazers, al blijft dat erg op de achtergrond allemaal. In de spotlight staat Tom McRae, met z’n ontroerende stem.

Het is verrassend om dan een nummer als ‘Please’ voorgeschoteld te krijgen; ik vind deze man echter overtuigender op breekbare nummers als het vorige. Dit doet me niet zoveel, gewoon goed nummer.

‘Out Of The Walls’ dan, een pianoballad. Het valt me hier ook op dat McRae bedreven is in het schrijven van lyrics. Mooi hoe hij hier beschrijft wat er gebeurt met iemand in een op voorhand verloren positie.

‘Me And Stetson’ ligt meer in de lijn van een ander nummer op deze plaat, namelijk ‘Told My Troubles To The River’. McRae klinkt hier weer bluesy en rauw. Het handgeklap (dat we ook op enkele van de vorige nummers hoorden) is hier aanwezig, en zorgt samen met de blazers voor de nodige suspens.

Op ‘Can’t Find You’ horen we dan weer de breekbare McRae. En zo lijkt hij song per song af te wisselen. Meer dan wat banjospel, lieve pianoklankjes, een doorschemerende gitaar, wat strijkers, en McRae (stem + lyrics) is hier niet nodig om een prachtige, innemende song te brengen. Mooie quote uit dit nummer: “Sometimes rain is jus train”. Simpel, en prachtig.

In ‘Best Winter’ worden herinneringen opgehaald. Lieflijk nummertje, met Bon Iver-achtig achtergrondgezang.

En dan zijn we al aanbeland bij de slotsong: ‘Fifteen Miles Downriver’. Mijn favoriet. Er is één voordeel verbonden aan het feit dat je favoriet nummer als allerlaatste op een plaat staat; je geniet van al het moois dat op de plaat voorbijkomt, terwijl je maar één doel voor ogen staat; aankomen in de terminus, in dit geval dus de figuurlijke hemel. Wat me vooral aantrekt in deze song? Dat prachtige sfeertje dat wordt gecreëerd door de instrumenten (hoor ik daar een bescheiden mondharmonica of iets in dien trant?), in combinatie met de stem van dit heerschap. Een geslaagde combinatie.

3,5 sterren