Threshold - Critical Mass (2002)

Ja die schijnen behoorlijk goed te zijn las ik. Ik was ze na de Mac albums ook min of meer uit het oog verloren. Puur omdat ik Wilson een heel album lang niet echt trek. Toch maar weer eens wat gaan checken dus

Zijn bekend. Legends of the Shires staat zelfs in de kast. Ondanks dat ik de stem van Glynn beter verteer dan die van Wilson (die de laatste van Arena ook al om zeep heeft weten te helpen) doet het me niet zoveel.

Ik vind die platen wel aardig maar ook niet meer dan dat. Kan niet in de schaduw staan van de topalbums met Mac achter de microfoon. God hebbe zijn ziel.

Mac vind ik maar een matige zanger. In de ballads vind ik hem wel erg goed. Op zich zijn de songs wel heel sterk maar dat heeft meer met Karl Groom te maken.

Mac is ook geen topzanger qua bereik of techniek ofzo (denk ik). Hij heeft alleen wel een heel eigen en herkenbaar stem geluid. En daar moet je van houden uiteraard. Bij mij kan hij weinig verkeerd doen. Of het nou Sargant Fury, Threshold of Powerworld betreft.

Ik vind Mac ook geen wereldzanger, hij kleurt wel goed bij de muziek an sich. Maar ook wel één van de redenen waarom ik Threshold op een gegeven moment links liet liggen, als fan van het eerste uur, omdat met hem de muziek toch teveel op elkaar ging lijken. Zijn stem is gewoon niet flexibel genoeg, desalniettemin kan ik toch genieten van de platen, ze hebben zeker wel hun momenten. Ik ken er 4 met hem, zijn er denk ik 5 of zes, de andere platen met hem staan ook nog wel op mijn lijstje.

Het zijn er volgens mij ook 4 met hem. Studio albums althans. Dus dan heb je ze allemaal

Ik ken die andere bands niet vielip, kun je iets aanraden?

Powerworld komt het meest in de buurt bij Threshold. Wat meer power en iets minder prog metal. Sargant Fury is meer old skool hardrock met veel melodie. Heeft ie zo uit m'n hoofd 2 albums mee gemaakt.

Sargant Fury Ja echt old-school Duitse Metal, heb er ook nog een cd van ergens. Niet bijzonder, maar best prettig op zijn tijd.

Klopt. Toch staat me iets van bij dat de tweede (Little fish) al voorzichtig van dat pad afweek. Maar het is eeuwen geleden dat ik die voor het laatst heb gehoord dus kan er ook zomaar naast zitten

Deze plaat klinkt veel minder dichtgemetseld dan Hypothetical maar Threshold loopt hier tegen een ander probleem aan; hoe blijf je authentiek en trouw aan je eigen sound zonder zelfplagiaat?

Zo is de opener Phenomenon bijna een kopie van Light and Space, maar veel minder verrassend. Eigenlijk een songs die ik na een zoveel keer horen maar oversla.

Zo kent deze plaat veel meer momenten waar ja als luisteraar denkt; hebben ze dit niet al eerder gedaan? In tegenstelling tot de voorgaande plaat zijn het dit keer wel de wat langere songs die over de hele lengte boeiend zijn, zoals Choices (wel een wat vervelende zanglijn), het erg gave Echoes of Life (mooie piano-spel) en het epische Critical Mass, met een verrassend en erg mooi einde.

Het mooiste nummer van de plaat, en misschien ook wel het mooiste nummer van de band is Falling Away, welke een beetje leentjebuur speelt bij hun eigen song Sheltering Sky. Het middenstuk is verrassend stevig, waardoor het eigenlijk niet het predicaat ballad kan dragen.

Framgentation en Round and Round vind ik vervelend en Avalon is a-typisch voor Threshold. Het doet me wat denken aan Savatage, maar het overtuigt totaal niet.

Wat mij betreft is vanaf deze plaat iedere keer hetzelfde verhaal; een paar verrassend goede songs en een aantal waarbij ik vind dat Threshold zichzelf hopeloos herhaalt.

Falling Away vind ik wel echt hun mooiste song. Wat mij betreft herbergt deze song een prachtige zanglijn in de coupletten, subtiele drumspel in de coupletten en heftig in de bridge, het nep-orgel dat de riffs ondersteunt, briljante vocal hooks in het refrein die maar niet uit je kop verdwijnen. Dat is Threshold zoals ik ze graag hoor. Hetzelfde geldt voor de titelsong die (ook al is nog al uitgerekt) geen minuut te lang duurt.

Ik had ooit een dubbelaar, waar een extra cd bij zat met korte versie van Phenomenon en twee leuke extra songs die de plaat niet haalden.

Vervelend wordt het toch nooit op dit album hoor, opnieuw een prachtige collectie met uitmuntende progmetal songs. Ze hebben een bepaalde sound maar ik vind niet dat ze zichzelf storend herhalen , sterker nog ik ben steeds weer verbluft door het ongekend hoge niveau van de songs. Werkelijk geen band in dit genre komt daar ook maar in de buurt. Geweldige muziek.