Threshold - Critical Mass (2002)

Wat minder dan zijn voorganger (Hypothetical) en zijn opvolger (Subsurface) en daardoor zou je snel denken dat dit een matig album is. Maar dat is absoluut niet het geval. Typische Threshold-nummers als Avalon en Fragmentation zijn de toppers op deze plaat. Het is alleen jammer dat het groots opgezette Critical Mass (parts 1-3) niet echt geweldig uitpakt. Dit zorgt dan uiteindelijk toch voor een vervelende nasmaak aan het album.

Inderdaad prima plaatje, met een paar mindere nummers maar daardoor niet meteen 6/10 , hij krijgt van mij gewoon een 7 (3,5 ster dus). Minder goed dan Hypothetical!

Inderdaad, minder goed dan Hypothetical, maar zeker geen slechte CD. Phenomenon is daarentegen echt een prijsnummer, en hetzelfde geldt voor Falling Away. Ik vind het drieluik ook niet echt geslaagd omdat het teveel klinkt als knip-en-plakwerk. Individueel wel mooie stukjes, daar niet van.

Van de laatste 4 Threshold albums die ik bezit vind ik dit ook de iets minder sterke maar er valt genoeg te genieten en slecht is ie zeker niet. Mijn exemplaar gaat vergezeld van een bonuscd met een paar single-edits en een multimediagedeelte.

Deze vnd ik tot de betere van Threshold horen. Phenomenom en Fragmentation zijn erg tof en vervelen nooit. De CD is vooral degelijk en risicomijdend, maar zo kennen we de band.

Luister ook eens naar Suspyre.
Hebben een nieuwe CD uit.

Bij Avalon heb ik altijd het gevoel dat ik naar een cover zit te luisteren. Die melodie is echt heel goed, bijna te goed om niet al eens eerder bedacht te zijn. Het hele nummer klinkt trouwens overtuigender dan de rest; de andere nummers missen wat of zijn maar ten dele goed (het titelnummer, u weet wel).

Dit is allemaal persoonlijk natuurlijk... zie tot mijn verbazing dat ik de enige ben die op Avalon heeft gestemd.

Heerlijk fijne plaat.
Naast Clone mijn favoriet.
Komt door de consistentie.

Tevens omdat de twee mooiste epics (uit de Mac-era) op deze plaat staan.

Van de bonustracks is Do Unto Them een leuke verassing.

Gave CD. Jammer dat Mac weg is.
Hoewel ik de persoonlijkheid van de man minder vond, is z'n stem geweldig.
Van alle Threshold zangers en zangeressen paste zijn stem gewoon het beste bij de muziek.
Ben het helemaal met Kingsnake eens! De kwaliteit van de nummers op CD zijn van een heel hoog gemiddelde!

WTF?!? Mac is dood!!! Andrew McDermott - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tja, al een maandje............ dacht dat je 't al wist...........

Nee, ik wist het niet... Hij was een van mijn favoriete moderne zangers... Samen met die vent van Shadow Gallery.. Zo'n zonde... only the good die young, zeggen ze wel eens...

Critical Mass is weer wat meer down to earth dan Hypothetical. Another aangename hardrock/metal cd met wat proggy randjes hier en daar. De ophemeling van MacDermott begrijp ik niet zo. Vast een kwestie van smaak maar ik heb niet het idee dat hij de spil is die Thresholds muziek het aanhoren waard maakt.

Ik heb juist de meeste moeite met Wilson.

Ik houd juist van het type zange van McDermott maar ook Nick Barrett of Roine Stolt.

Wederom een geweldig Threshold album. Voor de liefhebbers van goede melodieuze prog rock is dit een must have. Nummers als Phenomenon, Fragmentation, en Falling zijn geweldig, en wat te denken van de eindeloze gitaarsolo in het titelnummer (die overigens niet zo heel moeilijk is om te spelen). Threshold groeit met elke cd.

Weinig aan bovenstaande lofuitingen toe te voegen eerlijk gezegd. Geweldig album wederom!

Ik moet wel toegeven dat die chagga-chagga-chagga riffjes van Groom me steeds meer tegen gaan staan.
Elk nummer volgt bijna hetzelfde patroon.

Ik ken de band nu bijna 20 jaar, en ik moet zeggen dat Psychedelicatessen me nog steeds echt bevalt, omdat het toch iets anders is, dan de rest.
Maar mijn favoriet blijft Clone omdat die de minste metal-momenten kent, dus niet die irritante riffjes.

Ik snap wat je bedoeld alleen ben ik het er totaal niet mee eens. Hij gebruikt het inderdaad (te) vaak maar dat het me irriteert? Neuh niet echt...

Het irriteerde me vanochtend voor het eerst. Ik bleef nummers skippen, totdat ik bij het magistrale titelnummer was.

Ik vind de solo's van Groom wel weer allemaal erg mooi gevonden. Meer neoprog dan metal.

Ook hiervan de dubbel LP gekocht op rood vinyl, met als extra bonusnummer erbij Echoes of life in een live uitvoering.

Stomme vraag misschien, maar wat is er bijzonder aan, dat het rood vinyl is? Maakt dat uit voor het geluid?

Het ziet er gaaf uit

Ja, zo'n beetje alle Threshold albums zijn her uit gebracht in gelimiteerde gekleurde versies met bonus nummers. Het maakt niets uit voor het geluid (persingen zijn erg goed), maar het staat inderdaad gaaf op de draaitafel Bij de albums heb je de keuze tussen 2 versies met verschillende kleuren. En ze zijn van dikker vinyl, namelijk 180 grams. Daar de hoes van een LP wat groter is dan het boekje van een CD, komt het art-work ook erg mooi uit.

Laatst een aantal Threshold albums op vinyl gekocht voor een lief prijsje. Deze zat er ook tussen. Inderdaad op rood vinyl. Plaat klinkt als de spreekwoordelijke klok. Lang niet gehoord maar tjonge wat een verwennerij zeg. Af en toe is het best heavy en ineens komt er dan zo'n heerlijk Beatlesque refrein waardoor het weer erg poppy klinkt. Fraaie combi met de altijd heerlijke stem van Mac.

Verdomd goede plaat dit toch ook. Echt een wereldband Treshold. Ongelooflijk goed en zo veel klassen beter dan de meeste bands in dit druk bevolkte genre. Petje af. 4 sterren voor deze retegoede progmetal. Falling away ..pff kippevel

Gister weer eens aangezet, getriggerd door nieuwe berichten bij de voorganger, dat is een cd waar ik wat moeite mee heb.
Deze bevalt me toch een stukkie beter, minder uitgekauwde herbruikte riffs dan op de vorige plaat, leuker om naar te luisteren daardoor. Komt daarom dan ook geïnspireerder over op mij. Binnenkort nog eens wat vaker aanzetten, ik hoor bij deze plaat wat meer avontuur.

Ik vind het album hiervoor zeer geïnspireerd en overtuigend op werkelijk alle fronten maar deze plaat mag er zeker ook zijn. Ze hadden hier hun sound geperfectioneerd en Mac zingt opnieuw de sterren van de hemel, de songs zijn net een klasse minder dan op het grootste Hypothetical. Maar zeker een zeer onderhoudend album, progmetal van het allerhoogste niveau. Opgemerkt wordt nog dat deze band zich nooit verliest in instrumentale krachtpatserij of in gepriegel, de productie is strak en het geheel staat altijd in dienst van de songs.

Ik vind eerlijk gezegd alle albums die ze met Mac hebben gemaakt van ongeveer hetzelfde (ongekend hoge) niveau. Hier en daar wat kleine nuances in aanpak maar overall elke keer volop genieten.

Dat heb ik ook wel een beetje. Hypothetical en Dead Reckoning springen er voor mij uit. Deze is ook prima. Threshold is over het algemeen gelijkmatig en degelijk. Na de Mac-albums was mijn interesse wel wat weg.

Dan zou ik toch echt de 2 laatste albums gaan beluisteren, met een indrukwekkende Glynn Morgan