Corinne Bailey Rae - The Sea (2010)

Ben heeel erg benieuwd. I'd do it all again, de single, klinkt echt geweldig.

Eindelijk!!
Ben benieuwd hoe de sfeer van dit album zal zijn na de heftige gebeurtenissen in haar leven.

Kan niet wachten!!!

Ondanks dat haar 4 jaar geleden verschenen debuut me niet zo heel erg veel deed buiten 'wel aardig, lief en relaxed' vond ik het toch nodig om het nog een keer te proberen met Corinne Bailey Rae.
Ergens heb ik namelijk het gevoel dat ze wel degelijk beter gaat aanslaan bij mij want op zich ben ik niet vies van 'lief, leuk en aardig'.
Maar er is, bewust of onbewust, toch nog een reden: mijn kapper is niet alleen kapper. Het is soms ook een beetje zoete inval bij hem en dan weet ik de koffiekan wel te vinden en als ik een wijntje wil pak ik het maar. Er staat ook altijd muziek op en dat is heerlijk als je aan zijn barretje hangt en de verhalen over zijn kinderen, voetbal en wat dan ook aanhoort.
Ik neem regelmatig iets aan muziek mee dat hij dan in de zaak kan draaien (het ziet er ook uit als een oude barbiersshop en niet zo'n kille moderne knippen en wegwezen toko). Amy, Adele, Duffy, de Deelder verzamelaars. Noem ze maar op.
Alweer een flinke tijd geleden was dat het debuut van Corinne en ondanks dat dat helemaal in zijn straatje past hoorde ik verder niet of het nu gewaardeerd werd of niet. Tot redelijk recent geleden: 'dat ene cdtje van Corinne Bailey Rae was een schot in de roos'. Veel klanten schenen er ook naar te vragen en hij had het helemaal herontdekt. Nu kan ik me voorstellen dat sommige cd's een beetje ondersneeuwen omdat ik graag wat mee mag brengen

En wat heeft dat te maken met dit nieuwe album? Misschien toch wel iets: Corinne Bailey Rae heeft blijkbaar de kracht om breed aan te slaan (wat ze ook doet) terwijl ik het allemaal net iets te zoet en braaf vind zo ook deze nieuwe. Heerlijk hoor: absoluut, maar het mist net iets te veel pit. Dit is fijn voor etentjes met vrienden die niet zo met muziek begaan zijn en dit is fijn voor mijn kapper en zijn andere klanten. Ik zal de volgende knipbeurt zeker The Sea laten horen, wetende dat het wederom aan zal slaan.
Vond je het debuut goed, dan zul je deze ook goed vinden. En ik? Ik vind het ook wel een fijn plaatje eigenlijk, ondanks mijn puntjes van kritiek.

aERo, omdat je het album reeds gehoord heb een vraagje.
Het is namelijk zo dat Corinne kort na hun huwelijk haar man heeft verloren door een verkeersongeval. Is het album mistroostiger dan het vorige album? Of hoor je eigenlijk niks van deze heftige gebeurtenis terug in dit album?

Ik ben niet echt een tekstenman dus daar heb ik niet op gelet (daarvoor ken ik dit album ook niet goed genoeg natuurlijk).
Er hangt soms wel een wat 'triester' sfeertje overheen. Iets minder lente-gevoel zeg maar.
Misschien dat mijn gevoel daarom ook zegt dat ik dit album iets beter vind. Maar dat zal de tijd moeten gaan uitwijzen.

Maar hij was toch niet omgekomen bij een verkeersongeval??? Was het niet iets met drugs? (Niet dat het verder uitmaakt voor wat betreft jouw vraag).

Ik geloof ook dat de doodsoorzaak van haar man iets duisterder was. Het album klinkt misschien ook iets donkerder dan het debuut, maar een muzikaal verwerkingsproces is dit album duidelijk niet geworden, al wordt er heel sporadisch wel verwezen naar deze gebeurtenis. Enkel het afsluitende titelnummer over afscheid handelt hier merkbaar over.
Geen songs gedrenkt in diepgaande tristesse dus, het lijkt eerder een averechts effect te hebben gehad op Corinne. De luchtigheid van haar debuut is helaas geëvolueerd naar vlakke radiopop. De achtergrond is nooit ver weg. De gitaar treedt iets te veel naar de voorgrond en legt een aantal van de al matige liedjes helemaal lam. De eerste teleurstelling van het jaar is met The Sea dus ook een feit. Ligt het aan de omstandigheden in Corinnes leven of is ze gewoon niet het talent waarvoor ze in 2006 werd aangenomen? (Dat deze woorden echt uit mijn mond komen...)

Voor mij zo in eerste instantie ook een tegenvaller.

Ja eindelijk! Dacht ik toen ik de titel zag.
Maar nu zie ik hier het gemiddelde, dat kan toch niet zo zijn.
Ik ga hem toch beluisteren, want ik moet bekennen dat ik best een fan was van het eerste album van CBR.

Nou ik vind het wel een mooi album eigenlijk... Heeft veel weg van haar vorige album maar die heb ik helemaal grijs gedraaid, dus... goed teken

Dan zou ik als ik jou was nog maar eens goed naar 'Are you here' luisteren. Zou mij niets verbazen als dat ook over haar man gaat.

Na het beluisteren van de eerste plaat had ik de indruk dat deze dame tot meer in staat zou zijn... Ik ben benieuwd of mijn v'erwachtingen met deze plaat worden ingelost...

Mij heeft ie wel geraakt. Zou hem zeker een kans geven

wat ik zo mooi vond aan het eerste album was dat ze je pakt met haar stem, de muziek, teksten, eigenlijk alles... Ook bij dit album is dat (voor mij) voor het overgrote deel het geval. Al is de ene song beter dan de andere, maar dat is vrij normaal op een album. Even wennen, maar ik ga hier zeker weer van genieten

Corinne Bailey Rae is niet alleen mooi

Haar zelfgetiteld solo debuut is voor mij het beste album van 2006. Hoog waren de verwachtingen dan ook naar het tweede album (The Sea) van Corinne Bailey Rae.

“There is something miraculous that pushes you along, makes you keep going, makes you carry on. It’s really about the mystery of that. In fact, the whole album is about that in a way; it’s about loss but it’s also about hope, about keeping going and trying to find that beauty” aldus Corinne (bron: www.corinnebaileyrae.net)

Corinne Bailey Rae werd in 1979 geboren in Leeds uit een Britse moeder en een West Indische vader. Haar muzikaliteit kwam al snel aan het licht via een klassieke viool en iets later een elektrische gitaar. Dit resulteerde in het tienerbandje Helen. Haar universitaire studie Engelse literatuur en haar werk in een jazzclub inspireerde haar tot het schrijven van neo soul liedjes. Ze scoort een platencontract bij EMI en dan gaat het snel.

Haar debuutalbum verkoopt meer dan 4 miljoen stuks, staat hoog in de hitlijsten en verdient 3 Grammy nominaties. En dat wordt lastig te overtreffen met een tweede album.

The Sea is sterk beïnvloed door de dood van haar man, saxofonist Jason Rae, in maart 2008. Het verwerken van dit verlies vraagt zijn tijd en is te horen in verschillende liedjes op het album. Niet alles is gelukkig triest, want er staan ook nummers op het album die geschreven zijn voor zijn overlijden. In die tijd was Corinne nog tot over haar oren verliefd op Jason, zo valt te horen.

Een tweede album is altijd lastig, maar voor Bailey Rae komt daar nog een flink schepje moeilijkheden bij. Zij is er echter goed in geslaagd om er een prachtig album van te maken. Het bevat volgens mij minder hitpotentie als Put Your Records On, Like My Star en mijn favoriet I’d Like To. Op The Sea staat echter voldoende moois, zoals het titelnummer en Closer.

Corinne Bailey Rae is niet alleen een hele mooie vrouw die toevallig ook heel mooi kan zingen. Nee, ze maakt vooral indruk op mij als een muzikant die hele mooie gevoelige liedjes kan schrijven en daar ondanks alle tegenslagen mee door gaat.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

't is ochtend en deze Corinne Bailey staat op; kon ik me al aardig vinden in het commentaar van Aero, nu op deze woensdagochtend is er aardig wat werk te doen en staat ze op.

"You push me, you push me on" - I Would Like to Call it Beauty en mijn eerste gedachte is "mens hou eens op met je gezeur, there's work to be done" - maar ja dan verdwijnt ze weer naar de achtergrond, gelukkig.

Het kabbelt voort het doet me weinig, ik hoor een Style Council-achtig riedeltje en dan opeens een geknepen stemmetje bij het inkomen van de drum. Waar haar eersteling me nog redelijk kon bekoren, is dat bij deze beduidend minder - wat een fletse muziek, ene oor in, andere oor uit. Misschien moet ik Aero eens naar het adres van zijn kapper vragen - de mijne draait nl overwegend jazz, dus met hem kan ik er niet over praten - alhoewel jazz is eigenlijk wel cool.

Ik ga de mijne morgen maar eens deze cd laten horen en kijken of hij wederom enthousiast gaat zijn of dat praatje voetbal het gaat overnemen (wat mij dan weer niet zo boeit).

Tjonge jonge. Jongens, wat zijn jullie streng voor deze talentvolle jongedame. Ze heeft echt nog steeds die prachtige stem en ik hoor ook nog steeds veel fraaie soulliedjes. Ok, soms met een wat poppy sound. Maar wat is daar nou mee mis? Dat doet niets af aan het goede niveau van deze plaat.

Are You Here is een fraaie opener, maar het orgeltje van I'dd Do It All Again is nog mooier. Feels Like the First Time is een jazzy nummer en wat vrolijker wat zo op haar debuut cd kon staan. Op the Blackest Lily horen we dat mooie orgeltje weer en dit nummer doet mij aan de oude Lenny Kravitz denken.
Alles bij elkaar een mooie soulplaat die je niet moet missen als je haar debuut kon waarderen.

Ar

Corinne Bailey Rae, ja, het is minder dan haar vorige album vind ik.
Maar wat vind ik de vrouw toch een hele relaxte stem hebben.
Hierdoor blijft dit weer een lekkere cd om naar te luisteren.
Ik schrok eerst van het gemiddelde, wat alweer redelijk is opgekrikt. Ik ga er een 3,5 aan geven. Kan hoger worden, maar ook lager.
CBR, heeft het voor mij gewoon, wat puur door haar stemgeluid komt.

Een 2,5* voor die lieve Corinne, ik voel me werkelijk waar een bullebak. Vandaar dat ik dit album enkele dagen geleden nog eens probeerde. Helaas geen verbetering vast te stellen. Het is ook niet zozeer het radiopop-gedeelte dat het probleem is, wel de vlakheid ervan. Ze heeft vast een paar ontroerende dingen te zeggen, maar daar wordt verder helemaal niets mee gedaan. In de plaats daarvan krijgen we een paar saaie orgels en nietszeggende gitaardeuntjes. Wel trek ik het talent van Corinne Bailey Rae niet meer in twijfel, dus volgende keer nog een kans.

Nu wel mijn complete bericht (itt hierboven):

Tjonge jonge. Jongens, wat zijn jullie streng voor deze talentvolle jongedame. Ze heeft echt nog steeds die prachtige stem en ik hoor ook nog steeds veel fraaie soulliedjes. Ok, soms met een wat poppy sound. Maar wat is daar nou mee mis? Dat doet niets af aan het goede niveau van deze plaat.

Are You Here is een fraaie sterke opener, maar het orgeltje van I'd Do It All Again is nog mooier. Feels Like the First Time is een jazzy nummer en wat vrolijker wat zo op haar debuut cd kon staan. Op the Blackest Lily horen we dat mooie orgeltje weer en lekkere gitaren: dit nummer doet mij aan de oude Lenny Kravitz denken. Echt geweldig goed!

Closer is een heerlijk laid back en toch licht broeierig jazz-funk liedje, met fraaie blazers. Hier hoor ik een Earth Wind & Fire ballad in terug. Love's On It's Way is een mooie en trieste soulsong, mooi gedragen gezongen door Corinne met een prachtige finale. Dit is een volgend hoogtepunt op deze plaat.
Het orgeltje opent en begeleidt I Would Like To Call It Beauty, een semi-akoestisch soulpoppareltje. Paris/NewYork is een aardig popliedje, wat wel lekker swingt. Op Paper Dolls swingen we lekker door, alleen klinkt het nu wat donkerder en beter, met een heerlijke beat erin. Diving For Hearts heeft een prettige drum erin, goede gitaren en is een soort kruising van soul en rock: erg goed nummer! The Sea tot slot is een eerbetoon aan haar overleden man en is fraai gezongen.

Alles bij elkaar is dit een hele mooie soulplaat geworden, met jazz funk pop en rock invloeden, die je niet moet missen, zeker als je haar debuut kon waarderen. Maar ook als je de oude Lenny Kravitz goed vond en de ballads van Earth Wind & Fire kan waarderen: kopen dit album!

@West - ik zal 'em in de wachtrij zetten (om te draaien), maar ik vrees nu al dat we gaan divergeren. Als je dit " een hele mooie soulplaat geworden, met jazz funk pop en rock invloeden, die je niet moet missen" noemt, zitten we qua soul-denken niet op één lijn.

Dan heeft voor mij de laatste Mary J. meer soul en méér gevoel - en dat album is voor Mary J.'s doen echt geen topper.

Werd hier naar twee tracks al gek van. Of beter: kriebelig. Zo zeurend en zo zonder enige opwinding, spanning of durf. Veel te kabbelend. De eerste plaat trok ik goed, deze is me echter teveel van dat wat ervoor zorgde dat die eerste plaat al geen echte topper was.

Nee Mjuman, dit keer zitten we niet op één soullijn. Mary J. Blige vind ik nou meestal net niet echt goed.

Hij staat nog eens op en ik vrees dat het tussen mij en dit album niet goed goed gaat komen. Ik hoorde de vijfde track, Closer, en ik snap de verwijzing naar Lenny Kravitz. Maar bij begrip houdt het op wat mij betreft: dit heeft gewoon te weinig ballen (sorry), is echt te geknepen qua zang - geen bereik, geen emotie - en bij de zesde track verlang ik al naar het einde van de schijf. Ik kan gewoon niet de energie opbrengen voor een uitgebreide recensie.

Die murmelzang irriteert me - en ik hoop oprecht voor Corinne Bailey dat dit tweede album slechts een "temporary lapse" is - voor mij is dit een van de miskopen (nu al van het jaar). Op dit album zit echt te weinig bereik in de stem, te weinig diepgang en het verveelt me dan ook echt snel. Ik denk eerder Style Council (en da's wel aardig voor de duur van een album), maar zeker geen echte jazz-invloeden.

Laat ik Mary J. (imponeer R&B en gevoelsbejag-soul) dan even aan de kant, Bettie Lavette, Jill Scott en India Arie zijn de namen waar ik eerder aan denk dan deze candlelight-juffrouwen-liedjes. Aero suggereerde al "kappersmuziek"en daar kan ik me redelijk in vinden.

Kemm, redelijk into soul, was al redelijk duidelijk en daarom ben ik ook benieuwd hoe soulio's als Reijersen en The Lion tegenaan kijken. Ik laat die 3* sterren we staan, maar ik hoop op beterschap bij een volgend album.

Ik was in de jaren '80 een soulshow freak. Ik kocht veel import soul en funk bij Kareltje op de Mariaplaats in Utrecht. Daarna ben ik de soul funk en dance muziek blijven volgen. Het meer gladde zoete en populaire R&B wat in de jaren '90 zijn weg vond, kan mij niet bepaald bekoren. Dan denk ik inderdaad aan MJ Blige.
India Arie en Jill Scott is heel aardig, maar voor mij net te gladde soul. Dit album van CBR heeft meer diepgang.

Ik kan mij wat betreft dit album volledig niet vinden in termen als "kappersmuziek" en "murmelzang". Ik krijg het idee dat jullie een zoveelste R&B cd verwachten van Corinne Bailey Rae. Daar heeft ze dus bewust niet voor gekozen: dit album heeft als basis haar soul en dat hoor je terug in prachtige soulliedjes. Ik heb ze hierboven stuk voor stuk beschreven. Alleen Paris/NewYork zou ik bij de kapper verwachten.

Jullie kritische mening hier is opvallend, want op andere gremia in the UK en USA wordt dit album hoog gewaardeerd, hoger zelfs dan haar debuutalbum. Dit omdat het meer diepgang heeft. Dit laatste volg ik wel.

De mooiste omschrijving van dit album vond ik: Fragile Yet Unbreakable.
Andere die bij onze discussie aansluiten:
Richer, deeper and adorable / Hear a great singer become a great artist.

Tja je legt je geloofsbrieven vol overtuiging neer: Kareltje bezocht ik ook en dan kocht ik o.m. 12"s van het Tommy Boy label; mijn interesse in soul stamt van een eerder tijdvak (Atlantic, Stax, Tamla Motown en labels die nu weer volop gere-released worden), richte zich later meer op funk en was eigenlijk voorbij ten tijde van de soul show (Ferry Maat is nooit een fave van me geweest) - om vervolgens weer op te bloeien toen de nu soul zijn intrede deed (Angie Stone, D'Angelo).

Wat op de diverse fora over het album wordt geschreven, zal mij persoonlijk een biet zijn, in mijn oren, op mijn set klinkt dit album niet fijn; het verveelt me en irriteert me eerder dan dat het een blessing is; in mijn ogen worden de gecreërde verwachtingen niet waargemaakt. De term "kappersmuziek" is een woordspellletje - lees daarvoor de bijdrage van Aerodynamic.

Gezien mijn persoonlijke gevoel bij dit album, - en smaken verschillen nou eenmaal en da's een mooi ding - verbaast het me dat het hier nog een gemiddelde waardering van 3,31 heeft. Da's maar een fractie lager dan het eerste (3,44). Ik denk dat het album niet op veel eindejaarslijstjes zal belanden, daarvoor is het imo te flets - laten we het erover eens zijn dat smaken mogen verschillen.

Kijk Mjuman: ook gij zijt een bezoeker van Kareltje!
Wat hadden ze daar veel mooie muziek. Ik pikte het niet alleen op bij the Soul Show, maar vooral in Studio Cartouche - waar ze zeker begin jaren '80 - ook heel wat import draaiden. Ken jij bijvoorbeeld Nayobe? (om maar eens een obscure New Yorkse Soulartieste te noemen). En zelfs op Radio Midstad (zegt jou dat wat?) draaiden ze op bepaalde tijdstippen de import uit Cartouche / Kareltje.

Waarom kwam ik met andere fora die positiever over dit album zijn? Ik leg mijn persoonlijke mening graag naast die van anderen en niet alleen de mensen hier op Musicmeter. Het forse verschil in waardering van dit The Sea viel mij dit keer op. Het zegt wel iets.

Ik ben verbaasd door alle reacties over dit album. Dit schijfje greep mij bij een eerste luisterbeurt meteen al bij m'n strot. Ik begrijp ook niet dat mensen de zang gevoelloos kunnen noemen. Veel bereik heeft ze idd niet maar dat heeft ze ook niet nodig. Dat is niet haar kracht. Maar ze heeft zichzelf wel degelijk herontdekt op deze plaat. Luister alleen al naar de opener 'Are You here?'Zeker qua zang. En de composities zijn ook niet de minste.Ik heb zojuist de plaat met een halve ster verhoogd en denk dat deze wel in m'n top 5 van 2010 zal belanden.!

Helemaal mee eens!

Leuke schattige liedjes met een zoetgevooisde stem van Corinne. Helaas vind ik het ook wat te slap allemaal. Het klinkt toch weer allemaal braaf en binnen de lijntjes. Leuk voor de achtergrond of tijdens het kerstdinee. Maar niet voor mij om er eens goed voor te gaan zitten.

Ik zag haar dit jaar op Werchter, waar ze mij vrijwel bij elk nummer verraste. Had haar debuut al, maar ze had me nog niet overtuigd om dit album te kopen. Na haar optreden heb ik dan toch het album aangeschaft (in midprice;) ) en ik heb er nog geen spijt van! Waarom weet ik niet, maar het heeft toch een heel andere sfeer dan haar debuut. Daarom niet slechter, Paris night/New York Mornings is mijn favoriet op dit moment..