Corinne Bailey Rae - The Sea (2010)

Ondanks dat haar 4 jaar geleden verschenen debuut me niet zo heel erg veel deed buiten 'wel aardig, lief en relaxed' vond ik het toch nodig om het nog een keer te proberen met Corinne Bailey Rae.
Ergens heb ik namelijk het gevoel dat ze wel degelijk beter gaat aanslaan bij mij want op zich ben ik niet vies van 'lief, leuk en aardig'.
Maar er is, bewust of onbewust, toch nog een reden: mijn kapper is niet alleen kapper. Het is soms ook een beetje zoete inval bij hem en dan weet ik de koffiekan wel te vinden en als ik een wijntje wil pak ik het maar. Er staat ook altijd muziek op en dat is heerlijk als je aan zijn barretje hangt en de verhalen over zijn kinderen, voetbal en wat dan ook aanhoort.
Ik neem regelmatig iets aan muziek mee dat hij dan in de zaak kan draaien (het ziet er ook uit als een oude barbiersshop en niet zo'n kille moderne knippen en wegwezen toko). Amy, Adele, Duffy, de Deelder verzamelaars. Noem ze maar op.
Alweer een flinke tijd geleden was dat het debuut van Corinne en ondanks dat dat helemaal in zijn straatje past hoorde ik verder niet of het nu gewaardeerd werd of niet. Tot redelijk recent geleden: 'dat ene cdtje van Corinne Bailey Rae was een schot in de roos'. Veel klanten schenen er ook naar te vragen en hij had het helemaal herontdekt. Nu kan ik me voorstellen dat sommige cd's een beetje ondersneeuwen omdat ik graag wat mee mag brengen

En wat heeft dat te maken met dit nieuwe album? Misschien toch wel iets: Corinne Bailey Rae heeft blijkbaar de kracht om breed aan te slaan (wat ze ook doet) terwijl ik het allemaal net iets te zoet en braaf vind zo ook deze nieuwe. Heerlijk hoor: absoluut, maar het mist net iets te veel pit. Dit is fijn voor etentjes met vrienden die niet zo met muziek begaan zijn en dit is fijn voor mijn kapper en zijn andere klanten. Ik zal de volgende knipbeurt zeker The Sea laten horen, wetende dat het wederom aan zal slaan.
Vond je het debuut goed, dan zul je deze ook goed vinden. En ik? Ik vind het ook wel een fijn plaatje eigenlijk, ondanks mijn puntjes van kritiek.

wat ik zo mooi vond aan het eerste album was dat ze je pakt met haar stem, de muziek, teksten, eigenlijk alles... Ook bij dit album is dat (voor mij) voor het overgrote deel het geval. Al is de ene song beter dan de andere, maar dat is vrij normaal op een album. Even wennen, maar ik ga hier zeker weer van genieten

Corinne Bailey Rae is niet alleen mooi

Haar zelfgetiteld solo debuut is voor mij het beste album van 2006. Hoog waren de verwachtingen dan ook naar het tweede album (The Sea) van Corinne Bailey Rae.

“There is something miraculous that pushes you along, makes you keep going, makes you carry on. It’s really about the mystery of that. In fact, the whole album is about that in a way; it’s about loss but it’s also about hope, about keeping going and trying to find that beauty” aldus Corinne (bron: www.corinnebaileyrae.net)

Corinne Bailey Rae werd in 1979 geboren in Leeds uit een Britse moeder en een West Indische vader. Haar muzikaliteit kwam al snel aan het licht via een klassieke viool en iets later een elektrische gitaar. Dit resulteerde in het tienerbandje Helen. Haar universitaire studie Engelse literatuur en haar werk in een jazzclub inspireerde haar tot het schrijven van neo soul liedjes. Ze scoort een platencontract bij EMI en dan gaat het snel.

Haar debuutalbum verkoopt meer dan 4 miljoen stuks, staat hoog in de hitlijsten en verdient 3 Grammy nominaties. En dat wordt lastig te overtreffen met een tweede album.

The Sea is sterk beïnvloed door de dood van haar man, saxofonist Jason Rae, in maart 2008. Het verwerken van dit verlies vraagt zijn tijd en is te horen in verschillende liedjes op het album. Niet alles is gelukkig triest, want er staan ook nummers op het album die geschreven zijn voor zijn overlijden. In die tijd was Corinne nog tot over haar oren verliefd op Jason, zo valt te horen.

Een tweede album is altijd lastig, maar voor Bailey Rae komt daar nog een flink schepje moeilijkheden bij. Zij is er echter goed in geslaagd om er een prachtig album van te maken. Het bevat volgens mij minder hitpotentie als Put Your Records On, Like My Star en mijn favoriet I’d Like To. Op The Sea staat echter voldoende moois, zoals het titelnummer en Closer.

Corinne Bailey Rae is niet alleen een hele mooie vrouw die toevallig ook heel mooi kan zingen. Nee, ze maakt vooral indruk op mij als een muzikant die hele mooie gevoelige liedjes kan schrijven en daar ondanks alle tegenslagen mee door gaat.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Nu wel mijn complete bericht (itt hierboven):

Tjonge jonge. Jongens, wat zijn jullie streng voor deze talentvolle jongedame. Ze heeft echt nog steeds die prachtige stem en ik hoor ook nog steeds veel fraaie soulliedjes. Ok, soms met een wat poppy sound. Maar wat is daar nou mee mis? Dat doet niets af aan het goede niveau van deze plaat.

Are You Here is een fraaie sterke opener, maar het orgeltje van I'd Do It All Again is nog mooier. Feels Like the First Time is een jazzy nummer en wat vrolijker wat zo op haar debuut cd kon staan. Op the Blackest Lily horen we dat mooie orgeltje weer en lekkere gitaren: dit nummer doet mij aan de oude Lenny Kravitz denken. Echt geweldig goed!

Closer is een heerlijk laid back en toch licht broeierig jazz-funk liedje, met fraaie blazers. Hier hoor ik een Earth Wind & Fire ballad in terug. Love's On It's Way is een mooie en trieste soulsong, mooi gedragen gezongen door Corinne met een prachtige finale. Dit is een volgend hoogtepunt op deze plaat.
Het orgeltje opent en begeleidt I Would Like To Call It Beauty, een semi-akoestisch soulpoppareltje. Paris/NewYork is een aardig popliedje, wat wel lekker swingt. Op Paper Dolls swingen we lekker door, alleen klinkt het nu wat donkerder en beter, met een heerlijke beat erin. Diving For Hearts heeft een prettige drum erin, goede gitaren en is een soort kruising van soul en rock: erg goed nummer! The Sea tot slot is een eerbetoon aan haar overleden man en is fraai gezongen.

Alles bij elkaar is dit een hele mooie soulplaat geworden, met jazz funk pop en rock invloeden, die je niet moet missen, zeker als je haar debuut kon waarderen. Maar ook als je de oude Lenny Kravitz goed vond en de ballads van Earth Wind & Fire kan waarderen: kopen dit album!