Fun Lovin' Criminals - Classic Fantastic (2010)

Ik herkende wel wat bekends maar of het nu dat nummer was?????

Ik heb het met deze band bij de eerste twee albums gelaten; die vond ik toen geweldig en ik vond hun dampende optreden in Nighttown net na hun debuut dan ook erg goed.
Ik besloot om dit nieuwe album weer eens de kans te geven en kijken of ik misschien toch wat gemist zou hebben al die tijd of dat ik het voornamelijk bij dat lekkere debuut zou moeten laten met zo af en toe die tweede er achter aan.
Al snel werd me duidelijk dat dit album zeker geen 'classic' is en dat 'fantastic' me iets te ver gaat.
Het is best aardig allemaal, wat meer funky tracks misschien, dus wel degelijk iets anders dan wat ik van ze kende en daarnaast weer heel veel vertrouwde klanken. Maar het doet me gewoon niet zo veel meer als toen. Met Scooby Snacks kun je me nog steeds heel erg enthousiast maken maar daarmee is dat ook gelijk 'terug in de tijd', wat herinneringen oproept. Classic Fantastic zal die kans niet gaan krijgen: ik heb het gehoord, er krulde af en toe een kleine glimlach, het voetje wiebelde fijn mee en dat was het dan. Leuk om dit jaar af en toe nog eens voorbij te horen komen maar ik richt niet al mijn aandacht er meer op.
Leuk plaatje en verder niks.

Fun Lovin’ Criminals zonder klassieker

De mannen rondom Hugh Morgan scoorden een grote hit in 1996 met Scooby Snacks. Veertien jaar later komt hun zoveelste album (Classic Fantastic) uit en eigenlijk is er niet veel veranderd aan de sound van de band. Maar die sound is okay, dus waarom zou je er iets aan veranderen.

Their songs often deal with life in a city, often explicitly New York City, but just as often urban life in general. They cover such issues as organized crime, recreational drug use, violence, poverty and politics. Their songs are often gritty or existentialist in nature but are just as often humorous or satirical. (bron: en.wikipedia.org)

Hoewel de bandleden nette ‘zaken’mensen zijn houden ze wel van verschillende snoepjes uit de apotheek en rookwaar uit de koffieshop en zingen ze in hun grootste hit over een bankoverval en jatte ze hiervoor enkele soundsnaps uit een film van Quentin Tarantino. De uit New York afkomstige FLC is vooral in de UK en West Europa succesvol met een zorgvuldig opgebouwd imago van zich zelf relativerende kwajongens.

De muziek is een mengsel van alternatieve rock met hiphop, blues en een vleugje jazz. Een combinatie waarin snel het specifieke geluid van de band is te herkennen. Ook op Classic Fantastic is dit recept weer verder uitgewerkt en dat levert vrolijke aanstekelijke nummers op. Een aantal achter elkaar geplaatste berichten op een antwoordapparaat op een bedje van een kinderliedje is misschien wat makkelijk scoren, maar toch ook lachwekkend. Kortom het album bevat geen hoogvliegers, laat staan een klassieker, maar een groot aantal nummers zijn het genieten waard.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Fun Lovin' Criminals staan bekend om hun mix tussen pop, rock en hip-hop. Vooral hun eerste twee albums wisten me te verrassen en te verbazen met de aanstekelijke combinatie van rap, gitaren, funky ritmes, attitude en humor. Na verloop van tijd ben ik mijn interesse een beetje verloren. De flair van de eerste twee platen miste ik op de vervolgalbums. Hetzelfde gevoel heb ik bij "Classic Fantastic". Het klinkt allemaal nog erg vertrouwd en typisch Fun Lovin' Criminals, maar de bravoure en de brutaliteit van "Come Find Yourself" en "100% Columbian" hoor ik er niet in terug.