The Vibrations - Taking a New Step (1972)

Een vergeten album dat gewoon lekker in het gehoor ligt. Leuk voor de liefhebbers.

Absoluut, dit album mag van mij trouwens wel wat meer waardering krijgen.
Grappig ook dat je een van de zangers ook al hoort rappen op Ain't No Greens In Harlem (wat trouwens een geweldig nummer is).

Deze groep werd oorspronkelijk al gevormd in 1955 in Los Angeles, California en kende gedurende de jaren dat ze actief waren, verscheidene formaties en traden ze op onder diverse namen, zo heetten ze oorspronkelijk The Heart Thrills, vervolgens The Jayhawks, The Marathons, toen The Vibes en uiteindelijk The Vibrations. In de jaren zestig brachten ze een aantal singles uit, maar wegens gebrek aan succes gingen ze tijdelijk uiteen om vervolgens weer bij elkaar te komen voor het maken van dit album Taking a new step, die tevens werd uitgebracht onder de naam The Vibrations. Het album is nagenoeg hetzelfde. Helaas bleef ook ditmaal de gehoopte doorbraak uit, en ze werden uiteindelijk dan ook een permanente nachtclub act, voordat ze in 1976 besloten om er definitief mee op te houden.

Hetgeen dat zo mooi aan dit album is, is de veelzijdigheid. Zelfs bijna veertig jaar nadat ‘ie is uitgebracht klinkt hij nog steeds fantastisch! Wind up toy is al een leuke opener, klinkt wel vrolijk en zomers. Ain’t no greens in harlem was zijn tijd écht heeeeeeel ver vooruit. Dat rap en funk een gouden combinatie kunnen zijn werd toen al duidelijk. De leadzanger brengt het ook zo cheesy en nonchalant dat dit gelijk het meest memorabele stuk op dit album is. Run for your lives is de derde topper op rij. Geweldige authentieke rhythm & blues met een duidelijke verwijzing naar het country genre.

Alles wat volgt mag er ook zeker zijn. Zo ook bijvoorbeeld het rauwe Midnight rider en het bijzondere verhaal vertellende Bolder, Green & Jones. Maar wat te denken van het ritmische en wereldachtige Zazoo, dat je op de één of andere manier aan Afrika doet denken. De disco was toentertijd nog niet in zicht, maar The Vibrations maakten al onbewust disco in de vorm van Man overboard. Silver dollar is ook zo’n nummer dat z’n tijd vooruit was., waarbij er wederom wordt gerapt tijdens de coupletten. Latinachtige sferen komen naar boven bij Whiskey man, hiermee wordt onderhand wel duidelijk dat The Vibrations zeker geen alledaagse groep is. Ik denk dat ze hier ook echt op hun hoogtepunt zijn.

Jammer dat zoveel goede soul albums overschaduwd worden door andere albums van hetzelfde genre uit diezelfde tijd. Dat begin jaren zeventig de soul op z’n best was, wordt ook hier weer mee bewezen. Iedereen die veelzijdige (soul) albums houdt, komt hier niets te kort. Goede (samen)zang, prettig in het gehoor liggende instrumentatie en mooie teksten. Het is hierop allemaal aanwezig.

The Vibrations worden vaak neergezet in de traditie van The Temptations, maar daar doen we de heren tekort mee. Alleen al op het album Taking A New Step laten de heren hun veelzijdigheid zien, maar the Vibrations draaiden dan ook wel enkele jaren mee in het muziekwereldje. Of moet ik spreken over the Jayhawks? The Vibes? The Cleeshays? The Marathons? Het mag duidelijk zijn: de mannen hebben er wat namen doorheen gesleten. Het is natuurlijk ook niet makkelijk om in de schaduw te staan van de populariteit van groepen als the Temptations en the Delfonics. Er moet immers brood op tafel komen! Ricky Owens moest dit ook hebben gedacht en verving in 1971 Eddie Kendricks van the Temptations. Jawel.... weer die 'verrekte' Temptations! Het zat de groep niet mee. Het verhaal gaat echter dat Ricky tijdens een optreden in de fout ging met de zang, waardoor the Temptations door het publiek van het podium werden gejaagd. Na twee weken was het avontuur al over. Gelukkig voor the Vibrations kwam Ricky weer in de groep. Het vertrouwen kwam terug en in 1972 brachten ze Taking A New Step uit. Een leuke plaat al zeg ik zelf. Ain't No Greens In Harlem past dan perfect in deze lijst. Ruige instrumentatie, een zanger die lijkt te rappen en verwijzingen naar marihuana en politie: dit is een en al Hip-Hop!

Bron: Mijn eigen Funky 45 reeks. Ain't No Greens In Harlem stond op nr. 28 in de lijst.