Soul Asylum - Let Your Dim Light Shine (1995)

Het lage gemiddelde tot nu toe verwondert mij enorm. Dit is een heel mooi album, zeer warme ingetogen nummers worden afgewisseld met swingende rock. In eerste categorie zijn vooral Promises broken en I did my best pareltjes, in het tweede denk ik vooral aan bittersweetheart en Just like anyone.
4,5*

Minder dan 'Grave Dancers Union', maar toch een goede plaat. Een paar vullertjes dat wel. Uitschieters: 'Misery' (een van hun beste nummers), 'To My Own Devices', 'Promises Broken', 'String Of Pearls', 'Eyes Of A Child' en 'Just Like Anyone'.
Hierna ben ik deze band uit het oog verloren.
3,5*

Lekkere plaat die van begin tot eind blijft boeien maar nergens echt piekt. Op repeat gaan de nummers; misery, promises broken, just like anyone, nothing to write home about en I did my best.
Eigenlijk zit het album voor mij tussen 3 en 3,5* in... ga toch voor 3,5 dan.

Het zevende album van Soul Asylum wordt hierboven enkel vergeleken met het zesde album, waar die ene grote hit op stond. Kennelijk is de rest even onbekend met de eerste tien jaar Soul Asylum als naastgetekende.

Maar dat vorige album heb ik ook al vele jaren in de kast. Op de kracht van het openende drieluik komt het er af en toe uit en, tja, de rest van de plaat is ook best te doen.

Ik weet dus nog niet hoe dit album te rijmen valt met de eerste vijf, maar op deze "Let Your Dim Light Shine" is duidelijk een band aan het woord die de verwachtingen die gewekt zijn met het succes van de voorganger nog eens wil waarmaken. En dat lukt maar moeizaam. Het is overwegend een tandje softer en aan betrokken teksten is geen gebrek, maar net in dat laatste schiet de plaat nogal door. Het doet nogal denken aan de weg die landgenoten Live later af zouden leggen, al hadden die er een minder lange aanloop voor nodig.

Toch staat er met Misery nog één heuse parel op dit album. Die kan zich haast meten met Runaway Train of Black Gold.

Wat minder dan het vorige album, maar nog steeds uiterst genietbaar. Door de bank heen wat rustiger dan Grave Dancers Union. Dat album had meer rockende tracks in zich. Persoonlijk vind ik is Crawl een erg lekker nummer.