Soul Asylum - Let Your Dim Light Shine (1995)
mijn stem
33 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia
-
Misery (4:25)
-
Shut Down (2:52)
-
To My Own Devices (2:59)
-
Hopes Up (3:45)
-
Promises Broken (3:14)
-
Bittersweetheart (3:35)
-
String of Pearls (4:56)
-
Crawl (4:01)
-
Caged Rat (3:03)
-
Eyes of a Child (3:35)
-
Just Like Anyone (2:47)
-
Tell Me When (3:43)
-
Nothing to Write Home About (3:14)
-
I Did My Best (3:45)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 27 februari 2013, 12:50 uur
Het zevende album van Soul Asylum wordt hierboven enkel vergeleken met het zesde album, waar die ene grote hit op stond. Kennelijk is de rest even onbekend met de eerste tien jaar Soul Asylum als naastgetekende.
Maar dat vorige album heb ik ook al vele jaren in de kast. Op de kracht van het openende drieluik komt het er af en toe uit en, tja, de rest van de plaat is ook best te doen.
Ik weet dus nog niet hoe dit album te rijmen valt met de eerste vijf, maar op deze "Let Your Dim Light Shine" is duidelijk een band aan het woord die de verwachtingen die gewekt zijn met het succes van de voorganger nog eens wil waarmaken. En dat lukt maar moeizaam. Het is overwegend een tandje softer en aan betrokken teksten is geen gebrek, maar net in dat laatste schiet de plaat nogal door. Het doet nogal denken aan de weg die landgenoten Live later af zouden leggen, al hadden die er een minder lange aanloop voor nodig.
Toch staat er met Misery nog één heuse parel op dit album. Die kan zich haast meten met Runaway Train of Black Gold.
Maar dat vorige album heb ik ook al vele jaren in de kast. Op de kracht van het openende drieluik komt het er af en toe uit en, tja, de rest van de plaat is ook best te doen.
Ik weet dus nog niet hoe dit album te rijmen valt met de eerste vijf, maar op deze "Let Your Dim Light Shine" is duidelijk een band aan het woord die de verwachtingen die gewekt zijn met het succes van de voorganger nog eens wil waarmaken. En dat lukt maar moeizaam. Het is overwegend een tandje softer en aan betrokken teksten is geen gebrek, maar net in dat laatste schiet de plaat nogal door. Het doet nogal denken aan de weg die landgenoten Live later af zouden leggen, al hadden die er een minder lange aanloop voor nodig.
Toch staat er met Misery nog één heuse parel op dit album. Die kan zich haast meten met Runaway Train of Black Gold.
* denotes required fields.
* denotes required fields.