Joan Baez - Joan Baez (1960)

aardige folk plaat met een van de mooiere uitvoeringen van House of the Rising sun, ik vind hem iig een heel stuk mooier dan de versie van the animals.

Prachtige folkplaat, ongelooflijk goede stem...

Ik stel me zo voor dat je dit als de moeder van Joanna Newson, Kate Bush, en al die andere dames, die hun stem als instrument gebruiken, kunt zien....

ga het eens luisteren....

De grootmoeder van de folkzangeressen en dat bedoel k in de positieve zn van het woord. Haar stem spreekt je aan of niet , duidelijk is wel dat ze:
a) kan zingen
b) een apart, indringend stemgeluid heeft

Ik kan haar stem wel waarderen. Helder als een kristal met de dynamiek van een bergbeek.
Op het album bijna alleen tradionals. Mooi uitgevoerd, slechts zang en gitaar. Het lijkt mij de moeite waard om eens te beluisteren.

Schitterende , grote , warme stem , prachtige folksongs , intieme sfeer , kampvuurgevoelens............

Dat ze een mooie stem heeft hoort iedereen maar mij spreekt het niet aan. Ik krijg er eigenlijk de kriebels van als ze hoog gaat en dat bedoel ik niet positief. Niettemin zijn dit in wezen geen slechte nummers. Maar vrouwenstemmen kunnen me meestal niet bekoren op enkele uitzonderingen na.

Ja , ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die van Joan's stem de kriebels krijgen.
Zij beschikt over een stem die haast te mooi is en met een dynamiek die soms een aanslag lijkt te willen plegen op onze oren.
In het begin van de jaren zestig trad zij veelvuldig op met haar vriend Bob Dylan. Ondermeer op het Newport Folkfestival in '63 waar zij o.a. With God on our side vertolkten. 2 stemmen die enorm van elkaar verschillen , maar waarvan als duo een zeer bijzondere bekoring uitgaat .
Met veel van haar later gemaakte platen heb ik grote moeite . Vooral toen ze zich ook ging wagen aan het poprepertoire.
Niet met haar debuut. Haar stem past wonderwel bij die evergreens in de folkmuziek. Geen bombast , geen violen of massale koorzang , maar slechts haar stem en gitaar. Puur en onvervalst.
Dit is mijn Joan Baez. Misschien dat bij mij ook sentimentele redenen een rol spelen om dit debuut van haar nog altijd zo mooi te vinden.
Joan Baez was namelijk een van de eerste langspeelplaten die ik kocht....

YouTube - JOAN BAEZ "Wildwood Flower"

Mijn eerder geplaatste mening moet ik weer gaan bijschaven want ik ben sinds kort verzot geraakt op haar stem. Dat kwam nadat ik op youtube We shall overcome en It aint me Babe zag/hoorde zingen en ik kreeg nu positieve rillingen over mijn lichaam heen.
Bovendien leek ze me een heel warm en lief persoon.

De laatste tijd heb ik wat meer albums aangeschaft die rond mijn geboortejaar uitkwamen, ik bezit nog wat te weinig van deze periode.
Wat een prachtige stem heeft Joan Baez, gloedvol, soepel en warm. Heel mooie folksongs, intiem, sober maar smaakvol begeleid met vaak enkel stem en gitaar. Haar versie van House of the Rising Sun vind ik overigens nauwelijks onderdoen voor die van The Animals.

Mêh, ik kan niet echt wildenthousiast worden van Joan Baez. Het is mij iets te schel en op den duur gaat het ook irriteren, als je alleen haar en haar gitaar hoort. Alleen als ze over schakelt naar zacht zingen (wat ze overigens voortreffelijk kan), vind ik het wel mooi klinken. Bij Donna Donna hoor je dat goed, dat ik overigens het beste nummer van dit album vond. Ook die House of the Rising Sun-versie was leuk om het eens op een andere manier te horen.

Op "Joan Baez" staan mooie folk liedjes. Sober maar functioneel uitgevoerd. Vele van deze liedjes zijn veelvuldig door anderen uitgevoerd, maar de uitvoeringen van Joan Baez zijn minstens zo effectief, misschien juist wel effectiever. Mijn probleem is echter haar stem. Net als bij een Joni Mitchell houd ik gewoon niet van de stem van Joan Baez. Ik vind het typisch zo'n stem waar je van houdt of niet. Er lijkt geen middenweg te zijn. De liedjes zijn verre van slecht, ze zijn zelfs goed, alleen op de manier waarop ze vocaal worden vertolkt haak ik af. Kwestie van smaak zullen we maar zeggen.

Ook ik vind Baez's stem redelijk irritant. Desondanks zijn de vertolkingen sterk.

Een hoogtepunt van de Amerikaanse folk, puur, onverbloemd en diepzinnig. Silver dagger is een uiting van mannenhaat en penisnijd. The House of the Rising Sun, een liedje met kampvuurakkoorden in 6/8-maat, hoor je hier in de beste versie, met de oorspronkelijke tekst. Het gaat over een jong meisje dat haar leven vergooit in een bordeel, dus niet over een casino. Donna Donna is oorspronkelijk een Yiddish liedje (Dana Dana), wellicht over de Holocaust, gesymboliseerd door een kalf dat naar de slachtbank geleid wordt. Zo heeft elk liedje z'n achtergrond. Heel erg de moeite om je in te verdiepen.

Ik heb ook een beetje moeite met de stem van de jonge Joan Baez. Maar naarmate ze ouder wordt klinkt haar stem dieper en kan mij steeds meer bekoren. Luister maar eens naar diamonds and rust, voor mij haar standaard plaat.