Joan Baez - Joan Baez (1960)

Mêh, ik kan niet echt wildenthousiast worden van Joan Baez. Het is mij iets te schel en op den duur gaat het ook irriteren, als je alleen haar en haar gitaar hoort. Alleen als ze over schakelt naar zacht zingen (wat ze overigens voortreffelijk kan), vind ik het wel mooi klinken. Bij Donna Donna hoor je dat goed, dat ik overigens het beste nummer van dit album vond. Ook die House of the Rising Sun-versie was leuk om het eens op een andere manier te horen.

Op "Joan Baez" staan mooie folk liedjes. Sober maar functioneel uitgevoerd. Vele van deze liedjes zijn veelvuldig door anderen uitgevoerd, maar de uitvoeringen van Joan Baez zijn minstens zo effectief, misschien juist wel effectiever. Mijn probleem is echter haar stem. Net als bij een Joni Mitchell houd ik gewoon niet van de stem van Joan Baez. Ik vind het typisch zo'n stem waar je van houdt of niet. Er lijkt geen middenweg te zijn. De liedjes zijn verre van slecht, ze zijn zelfs goed, alleen op de manier waarop ze vocaal worden vertolkt haak ik af. Kwestie van smaak zullen we maar zeggen.

Een hoogtepunt van de Amerikaanse folk, puur, onverbloemd en diepzinnig. Silver dagger is een uiting van mannenhaat en penisnijd. The House of the Rising Sun, een liedje met kampvuurakkoorden in 6/8-maat, hoor je hier in de beste versie, met de oorspronkelijke tekst. Het gaat over een jong meisje dat haar leven vergooit in een bordeel, dus niet over een casino. Donna Donna is oorspronkelijk een Yiddish liedje (Dana Dana), wellicht over de Holocaust, gesymboliseerd door een kalf dat naar de slachtbank geleid wordt. Zo heeft elk liedje z'n achtergrond. Heel erg de moeite om je in te verdiepen.