Joan Baez - Any Day Now (1968)

Perfekte interpretatie van Bob Dylan songs

UItermate plezierig inderdaad, zeker voor de mensen die de stem van Dylan niet verdragen (waar ik overigens niet toe behoor) al vind ik dat het album iets teveel een country inslag heeft. Nu heb ik helemaal niets tegen country maar het "wringt" wel eens bij de muziek van Dylan zal ik maar zeggen.
Wat het album in 1968 interessant maakte was dat er nummers van Dylan op stonden die hij zelf (nog) niet aan het vinyl had toevertrouwd
Erg sterk is de vertolking van Tears of rage trouwens.

Zoals je ziet is Bryan Ferry lang niet de eerste artiest om een album vol Dylancovers te brengen...

Geweldig mooie Dylan-covers van Joan Baez!
Naast de albums van Bob Dylan beluister ik deze Any Day Now geregeld, maar uiteindelijk genieten de originele songs van Dylan mijn voorkeur.
Niet elke zanger of zangeres kan zo maar op een goede manier nummers van Bob Dylan coveren. Zij kan het wel, omdat ze grote kwaliteit bezit en een prachtige stem heeft.
Heeft Bob Dylan ooit wel eens zijn mening gegeven over dit album?

Mooie plaat hoor!
Baez samen met Dylan vind ik wat storend, denk daarbij aan Rolling Thunder Revue. Waarbij Baez nogal eentonig zingt terwijl Bob heen en weerschiet in toonsoorten en dat nogal houterig doet.
Maar zodra Joan zelf met zijn nummers aan de slag gaat lijken ze te haar goed te passen. Waar Dylan nog vrij traditioneel(Folky) te werk ging mengt Baez dit met country en roots wat de nummers in de meeste gevallen veel beter uit de verf laat komen, terwijl de versies van Dylan eigenlijk net zo goed zijn -mag er direct worden vergeleken met Uncle Bawb?- op zijn eigen manier.
Sad Eyed Lady of the Lowlands vind ik erg mooi uitgevoerd.

Dit album draai ik bijna nooit, omdat ik de stem van Joan Baez eigenlijk te perfect vind, en dan kan ik de emotie van de vertolkingen van Dylan zelf niet meer terughalen. En dan dat vibrato, dat gaat mij wel eens tegenstaan. Mooi opgenomen natuurlijk met prima musici, in Nashville als ik mij goed herinner.
Maynard Solomon, die Vanguards Record oprichtte samen met zijn broer Seymour, was de producer, en die klus heeft ie prima geklaard, want mijn het geluid van dit album is prima.

Het enige singletje van dit album dat destijds uitkwam, Love Minus Zero/No Limits/Love is Jus a Four-Letter Word, maakte grote indruk op me. Het paste in een trend die ik al een paar jaar volgde n.l. Folk-rock en Country-rock. Toen dit album uitkwam, heb ik het meteen aangeschaft en het werd één van mijn favoriete Baez albums. Vooral de begeleiding door het neusje van de zalm van de Nashville studiomusici, The Nashville A-team, geven de Dylan-nummers een extra dimensie. De opname (een staaltje van vakmanschap) klinkt nog steeds fris als was die gisteren gedaan. Ik draai het album nog regelmatig met veel plezier.

Joan Baez – vocals, guitar
Fred Carter Jr. – mandolin
Pete Drake – pedal steel guitar
Johnny Gimble – fiddle
Roy Huskey, Jr. – bass
Tommy Jackson – fiddle
Jerry Kennedy – guitar
Jerry Reed – guitar
Harold Bradley – guitar, Dobro
Hargus "Pig" Robbins – piano
Stephen Stills – guitar
Harold Rugg – guitar, Dobro
Grady Martin – guitar
Buddy Spicher – fiddle
Norbert Putnam – bass
Kenny Buttrey – drums

Veel muzikanten die ook met Elvis werkten.

Een prachtig dubbelalbum van Joan Baez voor 1 euro mee kunnen nemen in een outlet schuur. Toen ik het daar over had met de eigenaar zei hij dat zulke platen absoluut niet verkoopbaar waren. Waar gaan we dan naar toe met deze muziekwereld ??
Want dit is zonder meer een (vergeten) parel.

Toen deze plaat uitkwam waren zes van de nummers nog niet door Bob Dylan zelf op plaat uitgegeven. Eén nummer, "Love is Just a Four-Letter Word", is blijkbaar nooit door Dylan zelf opgenomen of uitgevoerd. Dit album werd gelijk opgenomen met David's Allen (in 1969 uitgekomen) tijdens een marathonopnamesessie in Nashville in september 1968.

Het verhaal gaat dat alle bladmuziek van Bob Dylan op de grond lag voor Joan en zij daar een willekeurige greep in dit en dit bepaalde de volgorde van de nummers op de plaat.
De muzikale begeleiding is super, allemaal topmuzikanten die haarfijn aanvoelen wat deze plaat nodig heeft en bijzonder subtiel spelen.

Joan Baez maakte zelf illustraties bij elk nummer, die te vinden zijn in de klaphoes van het album.
'Tears of Rage' heeft een indrukwekkend a capella uitvoering. Natuurlijk moet je niet allergisch zijn voor de stem van Joan Baez, en niet continu vergelijken met de uitvoeringen van de master zelf. Gezien de goed verhouding tussen Joan Baez en Bob Dylan zal hij gen enkele moeite hebben gehad met de uitvoeringen van Joan Baez.
De plaat heeft het redelijk goed gedaan in de USA , het werd een gouden plaat.
Een recensent benoemt deze plaat als volgt : "Joan's gevoel voor het materiaal, haar scherpe begrip van Bob Dylans muziek en haar eigen mooie stem brengen een extra dimensie aan deze 16 nummers en hebben daardoor ook meerwaarde. Er is geen betere vertolker van Bob Dylans muziek"
Lang niet iedereen zal dit kunnen beamen, maar het zijn echt meer dan zomaar wat covers.
Een heel mooi album op het moment dat Joan Baez muzikaal op een inspirerend en creatief hoogtepunt stond.