Tja, Johan Timman....Als ik de LP dankzij de vader van een jeugdvriend van mij zo'n 20 jaar geleden niet ontdekt had, zou dit album volledig langs mij heen zijn gegaan en was ik wellicht nooit op deze klassieker gestuit. Wat natuurlijk vrij onwaarschijnlijk zou zijn geweest; vroeg of laat zou ik toch op Trip into the Body gestuit zijn om me daarna af te vragen waarom ik in vredesnaam dit niet ken?
Het moet me wel van het hart dat, toen ik het album voor het eerst leerde kennen, me het gek genoeg niet zoveel deed. Wel was ik toen al lang en breed bekend met de muziek van Vangelis, Jarre, Kitaro, Tangerine Dream en onze landgenoten van Peru, dus binnen het genre dus al wat gewend. Wellicht mede daardoor en de toch eigenzinnige stijl die Johan toepast op het album, greep het me niet en sprak het me niet zo aan.
Vandaag de dag denk ik daar zeker anders over en beschouw ik Trip into the Body weliswaar deels als een eigengereid album, maar mede daardoor is het wel een klassieker te noemen.
Het is dan ook tot op de dag van vandaag erg jammer dat Johan hier geen vervolg meer op heeft gemaakt. Echter maakt dit het album wel tot dé cultklassieker die het in feite is. Een gedurfd en bij vlagen briljant en afwisselend album waar de elektronische muziekliefhebber pap van lust.
Des te meer bijzonder is het dat ik dit album reeds pas op CD heb weten aan te schaffen. Tja, soms heb je dat wel eens. Ergens onbegrijpelijk, gezien ik dit album al veel eerder had willen hebben. Echter is het wel zo dat jarenlang Trip into the Body alleen op vinyl verkrijgbaar was. En in tegenstelling tot vele andere muziekliefhebbers, ben ik meer van de CD's dan van vinyl. Gelukkig kwam daar in 2006 verandering in, toen het Groove-label besloot deze tijdloze klassieker eindelijk de CD-release te geven die het al jaren verdiende. En nu mag ik me ook de trotse bezitter van deze klassieker noemen, op CD, mét extra toegevoegd een geweldige live-versie van "The Heart".
Het album luistert weg als een tierelier. Er gebeurt belachelijk veel binnen de nummers en duidelijk is eraan af te horen dat Johan Timman heel veel tijd besteedt heeft om er een knap, doordacht, maar bovenal zeer plezierig album van te maken.
Is er dan nog wat op aan te merken? Jawel, aangezien ik vind dat in het midden de plaat de neiging heeft een beetje in te kakken. En dat gevoel heb ik voornamelijk tijdens "The Blood" en "The Blood and the Antibodies": het dendert nét wat te lang door, waardoor deze nummers wat aan kracht dreigen in te leveren.
Voor de rest is het genieten met het toffe titelnummer, opgevolgt door het wel héél typische, maar erg gave "The Brain" (compleet met geschifte vocoder-vocalen waarop Johan volledig los gaat) en het vrolijke "The Heart". Tevens is het heerlijke up-tempo "The Lungs" en de formidabele afsluiter "Hearing (Ocean of Sound) van eenzame topklasse.
Concreet is Trip into the Body een uniek en hoogstaand synth-album van Nederlandse bodem. Tegelijkertijd is het één van de belangrijkste en meest invloedrijke synth-albums die er volgens mij überhaupt zijn gemaakt en dat is zeker een compliment waard voor Johan Timman! En alhoewel dus niet het gehele album me kan bekoren, beschouw ik dit verder uiteraard als een weergaloze topper. En dus is mijn score van 4 punten wellicht wat 'karig' te noemen, maar dat is wel het gevoel wat ik heb bij dit album. Dat ie een 4 sowieso waard is. Absoluut niet lager, maar ook niet hoger.