Het eerste juweeltje van 2005 is een feit. Deze eer is dus weggelegd voor Maximiliaan Hecker's 3e album.
Vergeet Keane en consorten: dit getuigt van een enorme puurheid. Schoonheid optima forma !
Ik kan geen echte hoogtepunten noemen, wel een opvallendheid, en die zit hem in het nummer Yeah, Eventually She Goes. Daarin verstoort een gitaar-eruptie de breekbaarheid van de song. Een venijnig addertje die we op de voorganger Rose ook tegenkwamen. Voor mij hoeft dat niet echt, maar het geeft wel aan dat ie durft en het maakt het wel een spannend nummer.
Iedereen die mijn smaak hier nu wel een beetje kent en gaat voor de albums die ik waardeer weet nu wat hem / haar te doen staat

Beter nog dan voorganger Rose, en dat wil wel wat zeggen !!!