Swell - ...Well? (1992)

Swell werd ooit door wijlen John Peel bestempeld als de nieuwe Nirvana, maar zo ver is het nooit gekomen. Desondanks hebben ze wel een aantal bijzonder mooie albums uitgebracht. Mijn favoriet is Too Many Days Without Thinking, maar deze mag er ook wezen, al was het maar omdat het een van mijn beste aankopen ooit is (voor 1 dollar gewonnen op eBay!).

Dit album heb ik even geleend van een oud-collega van me, gelukkig heb ik hier geen geld moeten aan uitbesteden. Enkele goeie nummers ja maar het geheel is zo...saai. Voorstanders zouden kunnen zeggen dat je het album in één ruk moet uitzitten. Nu ik denk dat ik na 10 minuutjes al eventjes zou geeuwen en 10 minuten daarna lig ik al een uiltje te knappen.
13 in een dozijn rockgroepke (niks mis mee overigens)...

Ik weet niet goed waarom ik dit album zo goed vind, het heeft iets met het drumwerk te maken, dat welliswaar niet zo strak is, maar de liedjes helemaal open trekt. Verder is het album erg sfeervol met allemaal achtergrondgeluiden die te horen zijn. De nummers afzonderlijk zijn misschien nog niet eens zo opmerkelijk, maar vormen samen een boeiend geheel. Dit is het beste album van swell, hoewel het voorafgaande en het volgende album ook zeer genietbaar zijn, daarna wordt het niveau van de albums helaas stukken minder. Op de cd die ik nu heb (mijn oude cd is helaas aan cd-rot ten prooi gevallen) staat nog een bonusnummer 'just get well' waar ik niet op zat te wachten en hij is natuurlijk geremastered, wat wel goed uitpakt.

@jellorum:

je hebt half gelijk.
saai .... ja, misschien wel.
maar 13 in een dozijn ? nee, uit duizenden herkenbaar.

er is zelfs weer een nieuwe swell, alleen op http://www.swellsongs.com/ te verkrijgen.

Jullie hebben gelijk, saai inderdaad, het is typisch van die huppelende muziek die irritant extravert is en niet gehinderd wordt door enige diepgang of zelfreflectie. Zo zingen ze 'tired as a suicide machine', want deze heren hebben duidelijk geen enkele boodschap aan zwaarmoedigheid en hebben besloten een zorgeloos bestaan te leiden en zo klinkt deze muziek ook. Deze luchtige ijdelheid kan soms inderdaad wel wat saai overkomen, maar dat is nou eenmaal niet anders. Ik vind het nu een keer leuk om de mensen wat voor de gek te houden en een nietszeggend steriel plaatje waar ik nooit naar luister op de eerste plek in mijn top10 te zetten. Helaas hebben jullie me door en zullen wel geen enkele moeite meer doen om hier nog een seconde langer naar te luisteren. Dat vind ik wel een beetje jammer.

Om de zoveel tijd passeert Swell de revue weer eens, en dan is het meestal dit meesterwerkje. De songs mogen er stuk voor stuk zijn, maar ik denk dat het voornamelijk de sfeer is die over het geheel hangt wat dit zo een wonderlijk plaatje maakt.

Het sleutelwoord is hier inderdaad "sfeer". Er wordt een bijzondere sound gecreëerd; heel eigen en uniek. Mooi met die stadsgeluiden en het gekletter van de borden bij de afwas (o.i.d). Wel behoorlijk somber. Destijds 'At Long Last' op VPRO-radio gehoord. Was meteen verkocht.....Well?...ain't that Swell?

Swell is echt dé ideale band voor een eigengemaakte best-of. Ik heb inmiddels zo'n 4 CDr's in de auto versleten. At Long Last is hier zeker het beste nummer, Suicide Machine (somber?) als goede tweede.

De drums lijken onder uit je kelder te komen.... Prachtplaat.