Finntroll - Nifelvind (2010)

Er komen dit jaar weer echt veel te veel interessante releases uit. Deze is er absoluut één van.

Hier ben ik ook wel benieuwd naar! Tot nu toe heeft Finntroll me nog niet teleur gesteld, dus gaat hopelijk helemaal goed komen.

Solsagan en Under Bergets Rot klinken alvast veelbelovend

Die nummers klinken inderdaad veelbelovender, maar wat nog veelbelovender klinkt zijn de clean vocals in Galgasang en Tiden Utan Tid.

Bericht verwijderd.

Clean vocals? Dat zou wel eens goed kunnen uitpakken... ik vond het laatste album sowieso erg matig vergeleken met de voorganger, maar blijf zeker benieuwd naar een nieuwe Finntroll.

Ik heb deze beluisterd , later beoordeling.

Ik heb het album dus beluisterd, het album begon zeer goed met Solsagan, alleen die nummers daarna hebben dat Finntroll-stijltje waar ik niet zo fan van ben. De echte metalnummers zijn het beste, zoals ook nog I Trädens Sång. Paar nummers hebben mij erg verrast, de rest vond ik niet zo veel aan. Vond Finntroll nooit zo geweldig, maar Solsagan was erg goed, dus ik was wel benieuwd naar het album. Maar het beviel me niet zo.

Een prima Finntroll, maar ik zie dit nog geen klassieker worden... Ik mis vooralsnog de échte knallers. Er wordt gelukkig wel een klein beetje meer variatie tegenaan gegooid dan op de platen voor Nattfödd/Ur Jordens Djup. Ik twijfel nog tussen een 3* en een 3,5*.

Ik sluit me bij andnino aan. Het is een degelijke plaat en ze varieren hier iets meer. Gelukkig maar, want ik vreesde al een beetje dat Finntroll dezelfde kant op ging als Korpiklaani (steeds weer hetzelfde), maar dat is gelukkig niet het geval. Er zitten alleen jammer genoeg ook geen echte klappers tussen.

Mijn eerste kennismaking met Finntroll. Ik dacht eerst dat het iets à la Korpiklaani ging worden, maar dit album is veel gevarieerder. De sound is perfect. Soms gaat het wel wat hard voor mij. Soms heeft het toch ook wel iets weg van filmmuziek. Theatraal is het wel. Stem volgt...

Ik vind het gewoon een degelijk album van een consistente band. Geen album voor de eeuwigheid, maar gewoon vette catchy folkmetal met duidelijk hoorbare blackmetal roots.

Met de nodige slok op is dit best wel geinige muziek.Het knalt goed uit de speakers en klinkt allemaal wel lekker, in nuchtere toestand kan dit album me minder bekoren omdat het niets nieuws te bieden heeft.

Ik heb hem vandaag dan gekocht... mijn eerste metal album!
Vroeger luisterde ik heel soms wel eens naar "vikingmetal", maar downloade dat dan.
Vond de voorganger uit 2007(?) wel goed, en vond de folk sfeer die er door heen gefrommelt zit erg leuk werken, kijken of dat bij deze ook zo zal zijn. Vanavond meer over deze plaat.

Ik ga eens kijken of ik vanmiddag een recensietje kan schrijven in verhaal stijl over deze plaat, wat ik overigens helemaal fantastisch vind!

Dit is het enige album van Finntroll waar ik, voorafgaande aan de marathon, geen noot van gehoord heb en voor Nifelvind was het geen overbodige luxe geweest als ik al een beetje wist wat ik kon verwachten. Dit album is zo experimenteel dat ik de bekende Finntroll-elementen nauwelijks hoor. Ik denk niet dat ik de band herkend had, als iemand dit willekeurig opgezet had.

Traditionele Finntrollstukken hoor je hier maar weinig. Vaker speelt de band hier pure black metal en leent het de orgels van Dimmu Borgir. De keyboards van Trollhorn zijn eveneens onherkenbaar en speelt de toetsenist een andere rol dan we gewend zijn. Ondanks de moeite om over te schakelen, hoor ik genoeg toffe dingen en kan ik wel degelijk van dit album genieten. Dit album zit helemaal volgepropt met vreemde geluiden, waardoor het erg lastig is om er meteen een oordeel aan te geven. Ik posteer Nifelvind voorlopig als hekkensluiter, maar het is waarschijnlijk dat de waardering (en dus ook de positionering) zal veranderen. Leuk, vreemd album dit!


Tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Visor Om Slutet
4. Midnattens Widunder
5. Nattfödd
6. Nifelvind

Hehe, dit bevalt me eigenlijk ook prima. De folksfeer heeft wat ruimte gemaakt voor harde black metal, Dimmu Borgir-achtige orkestraties en bij vlagen aan Annihilator of Megadeth denkende gitaarriffs, maar het eclectische allegaartje zorgt er in ieder geval wel constant voor dat je aandacht bij de muziek blijft. Vergelijk Galgasång en I Trädens Sång maar eens met elkaar en hoor de wereld van verschil. Ik word er echter wel vrolijk van en bewonder de band wel dat ze ook weer eens wat anders proberen.

Voorlopige tussenstand:
1. Jaktens Tid
2. Ur Jordens Djup
3. Midnattens Widunder
4. Nifelvind
5. Visor Om Slutet
6. Nattfödd