Mudvayne - Mudvayne (2009)

De band is na het iets te gladde The New Game gelukkig weer bij de les. De songs zijn wat ruiger en meer complex, waardoor het allemaal direct een stuk overtuigender klinkt. Het album klinkt daarnaast uitstekend, door de sterke produktie. Zo goed als op het debuut wordt het waarschijnlijk niet meer, maar dit is een prima schijf.

De heren Mudvayne knetteren weer vrolijk door in de stijl van Lost and Found en The New Game. Het heeft weer wat meer een eigen gezicht gekregen dan de 13-in-een-dozijnrock van The New Game (hoewel de teksten nog steeds bedroevend zijn) en staat qua niveau bijna naast Lost and Found, alhoewel ik hier en daar riffs en akkoordenschema's hoor die ik meen al eerder te zijn tegengekomen.
Het getuigt wel van slechte smaak om nog even op de titel van nummer 5 te wijzen, maar ik doe het wegens de ironie toch maar.
Prettige doch nog steeds vrij bloedeloze en niet overdonderend spannende schijf. Het laatste nummer wekt extreme kokhalsreflexen op.

Inderdaad weer een hele verbetering ten opzichte van The New Game. Meer nog, dit is ongetwijfeld een genietbare plaat! Ook al had hij even wat tijd nodig, naarmate een eerste luisterbeurt een on-dynamisch gevoel kan geven en We-hebben-het-al-gehoord, maar eigenlijk is beide absoluut geen waar. In tegendeel, dit voelt veel meer als een geheel aan als hun ouder werk. En de teksten vind ik niet in het oog springend, maar voor een metalband verre van ondermaats hoor.


Het blijft wel nog steeds een apart geval, dit bandje