S.O.U.L. - Can You Feel It (1972)

”You can dance / If you can / You can do, do what ever you want to do / C’mon people, dance!” Na het onverwachte succes van hun debuut, wisten de heren van S.O.U.L. het voor elkaar te krijgen om nog een album te mogen maken voor het Musicor label. Hoewel dit album, in tegenstelling tot hun debuut, geen top 40 notering wist te bemachtigen op Billboard’s Soul Album Chart, bleek het album op lange termijn wel succesvoller te zijn. Maar liefst vijf (onafgebroken!) maanden lang wist hij zijn notering te behouden in de eerder genoemde lijst. Niet zo raar, want in een jaar tijd kan blijkelijk veel veranderen. De losse, speelse en zelfs de lichtelijk amateuristische sfeer is verruild voor een veel strakkere sound. Het is verfijnder, zonder dat het ook maar enigszins gladder klinkt. Er wordt meer aandacht besteed aan de kleine details, waardoor het album als geheel een fraai(er) en mooier eindresultaat oplevert.

Hoewel we op het debuut veel covers konden aantreffen, bevat dit album slechts één cover. De rest is zelfgeschreven materiaal. Door het succes van het debuut, stond de deur schijnbaar open voor meer eigen creativiteit en inbreng. Laat het nou net de enige cover zijn, Stevie Wonder’s My cherie amour, dat het enige minpunt vormt op dit album. Het is ook moeilijk van een saai nummers iets sprankelends te maken, en eerlijk gezegd lukt het de heren van S.O.U.L. ook niet; het blijft een vervelend nummer. Voor wat het waard is: deze versie prefereer ik met ruime afstand boven die van Stevie. De instrumentatie is ook mooier uitgewerkt. Dat werkt als een (groot) voordeel. De rest is beter, want het album biedt maar één moment waarbij het niet echt belangrijk is om je volledige aandacht erbij te houden: de dromerige afsluiter Sleeping beauty. Het is niet voor niks dat uitgerekend dit nummer, de enige instrumentale is. Je krijgt alleen de titel cadeau, voor de invulling van een (eventuele) tekst mag je hier zelf fantaseren.

De vijf andere/overige nummers zijn pure soul en funk perfectie. Al deze nummers liggen makkelijk in het gehoor, en zijn ook nog eens ontzettend aanstekelijk. Doordat de titels van de nummers veelvuldig worden herhaald in het refrein, ontstaan er regelrechte oorwurmen, en niets minder dat dat, en ook de arrangementen zijn ook veel mooier uitgewerkt in vergelijking met veel tijdsgenoten, er lijkt een meer georganiseerde structuur in de instrumentatie te zitten die met verbluffend effect (zeer) mooi uit de verf komt. Het valt te horen dat men hier aandacht aan heeft besteed - daarom een (hele) ruime voldoende.

Het ontstaan van "regelrechte oorwurmen" weet ik niet op te merken. Blijkbaar zijn ze zo regelrecht nog niet. Can You Feel It steekt prima in elkaar, maar mist de spanning om mijn aandacht op te eisen. De plaat luistert prima weg, maar dat is tegelijkertijd een struikelblok. Meer dan het mom "leuk voor op de achtergrond" kan ik helaas niet komen..

Hoewel ik het geen vervelend album vind om te luisteren, kan ik me heel veel voorstellen bij het mom dat Mb. noemt. Vooral de (bijna volledige) instrumentale nummers met de dwarsfluit (dat is het toch?) zijn een beetje te veel voortkabbelend en niemendallig. Qua instrumentatie is dit een rijk album, maar ik vind daar juist de gezapigheid in terugkomen. Het had wat pittiger of krachtiger gekund. Ik vind Tell It Like It Is eigenlijk het enige nummer wat echt blijft hangen. Het is wel grappig om de origineel van The Future van Heavy D & The Boyz terug te horen in Do What Ever You Want To Do. En de cover van Stevie is niet slecht, maar verre van het niveau van de blinde meester. Ongeacht wat de haters zeggen.

Ik kan me wel vinden in de vorige commentaren. Het klinkt leuk in het moment, maar het album maakt geen blijvende indruk. Daarvoor blijft het allemaal te anoniem en willekeurig. De grooves en instrumentatie in de nummers zijn haast inwisselbaar en de vocalen voegen te weinig toe. Het mist ook die onbezonnen, vrije feel die een nummer als Burning Spear (van hun vorige) in zich draagt, met dat geflipte fluitje! Love, Peace and Power komt een beetje in die buurt, maar blijft braafjes voortgaan. In de zachte afsluiter Sleeping Beauty werkt het dan beter. De deuntjes nafluiten zou niet lukken (of het moest My Cherie Amour zijn natuurlijk), maar het kabbelt best fijn in de oren.