S.O.U.L. - Can You Feel It (1972)

”You can dance / If you can / You can do, do what ever you want to do / C’mon people, dance!” Na het onverwachte succes van hun debuut, wisten de heren van S.O.U.L. het voor elkaar te krijgen om nog een album te mogen maken voor het Musicor label. Hoewel dit album, in tegenstelling tot hun debuut, geen top 40 notering wist te bemachtigen op Billboard’s Soul Album Chart, bleek het album op lange termijn wel succesvoller te zijn. Maar liefst vijf (onafgebroken!) maanden lang wist hij zijn notering te behouden in de eerder genoemde lijst. Niet zo raar, want in een jaar tijd kan blijkelijk veel veranderen. De losse, speelse en zelfs de lichtelijk amateuristische sfeer is verruild voor een veel strakkere sound. Het is verfijnder, zonder dat het ook maar enigszins gladder klinkt. Er wordt meer aandacht besteed aan de kleine details, waardoor het album als geheel een fraai(er) en mooier eindresultaat oplevert.

Hoewel we op het debuut veel covers konden aantreffen, bevat dit album slechts één cover. De rest is zelfgeschreven materiaal. Door het succes van het debuut, stond de deur schijnbaar open voor meer eigen creativiteit en inbreng. Laat het nou net de enige cover zijn, Stevie Wonder’s My cherie amour, dat het enige minpunt vormt op dit album. Het is ook moeilijk van een saai nummers iets sprankelends te maken, en eerlijk gezegd lukt het de heren van S.O.U.L. ook niet; het blijft een vervelend nummer. Voor wat het waard is: deze versie prefereer ik met ruime afstand boven die van Stevie. De instrumentatie is ook mooier uitgewerkt. Dat werkt als een (groot) voordeel. De rest is beter, want het album biedt maar één moment waarbij het niet echt belangrijk is om je volledige aandacht erbij te houden: de dromerige afsluiter Sleeping beauty. Het is niet voor niks dat uitgerekend dit nummer, de enige instrumentale is. Je krijgt alleen de titel cadeau, voor de invulling van een (eventuele) tekst mag je hier zelf fantaseren.

De vijf andere/overige nummers zijn pure soul en funk perfectie. Al deze nummers liggen makkelijk in het gehoor, en zijn ook nog eens ontzettend aanstekelijk. Doordat de titels van de nummers veelvuldig worden herhaald in het refrein, ontstaan er regelrechte oorwurmen, en niets minder dat dat, en ook de arrangementen zijn ook veel mooier uitgewerkt in vergelijking met veel tijdsgenoten, er lijkt een meer georganiseerde structuur in de instrumentatie te zitten die met verbluffend effect (zeer) mooi uit de verf komt. Het valt te horen dat men hier aandacht aan heeft besteed - daarom een (hele) ruime voldoende.