John Coltrane - Coltrane Plays the Blues (1962)

Iemand die weet wat ik me hierbij voor moet stellen? Coltrane plays the blues....Ben wel benieuwd eigenlijk.

Tja, wat kun je je hierbij voorstellen. Coltrane die op de meeste nummers tenor sax speelt en op 2 nummers sopraan sax.
De nummers zijn allemaal blues nummers, waar coltrane en zijn vrienden dan een heleboel jazz van maken. Persoonlijk vind ik dit geen fijn album. Te onrustig voor blues. En met name teveel gepiel.
Aan de bezetting zal het niet liggen, want het zijn allemaal grote jazz jongens.

Maar goed, misschien dat 1 van de kenners hier iets zinnigers over kan vertellen.
Ik kom niet verder dan dat ik het allemaal veels te onrustig voor blues vind.

Ik heb het album nog slechts 2 keer beluisterd, maar ben een tegengestelde mening toegedaan. Ik vond het namelijk erg goed en bijzonder toegankelijk klinken. Niet dat dit laatste per se een positieve eigenschap is, maar ik had er een natuurlijke klik mee.

En als verstokte blues fan voel ik meestal weinig voor uitstapjes van andere muzikanten naar de blues, want vaak eindigt dat in een zoutloos of juist geforceerd compromis dat de originele muzieksoort en blues geen plezier doet. Coltrane speelt echter geen blues, maar gebruikt bepaalde melodieen en de originele accoordenschema's als basis. Pure jazz, met nummers 3 en 4 als mijn (voorlopige) favorieten. Wat me opviel aan die nummers waren de drum en piano begeleiding. Dynamisch, aanvullend, swingend. Een bijster goed ingespeeld kwartet.

Je merkt hier duidelijk een verschil met vroegere albums als Giant Steps die iets stroever en zoekender verlopen dan deze. Op dit album voel je het spontane geluid van Coltrane waarin de ideeën vloeiender over gebracht worden alsof ze vanzelfsprekend zijn. Vanaf hier is het Coltrane Quartet (met Mccoy Tyner & Elvin Jones) vrijwel compleet. Slechts Jimmy Garrison ontbreekt nog en zou sindsdien vaak de plaats van Steve Davis (hier), Reggie Workman ed. innemen - met geniale resultaten tot gevolg.

In deze lome & bluesy passages merk je alvast het hechte samenspel tussen deze heren. Er zit weinig druk achter en de heren geven elkaar tijd en ruimte om in te brengen. De aanzet voor het album 'Coltrane', dat een tijdje later zou uitkomen, is enigszins hoorbaar.

Dit is toch echt "de stuff"! Gewoon 40 minuten ogen gesloten en het ritme meedrummen met je handen. Puur genieten.

Tsja wie hier blues verwacht in de zin van B.B. King, Muddy Waters of Little Walter komt natuurlijk van een koude kermis thuis. Blues heeft altijd een enorme invloed en impact op de jazz gehad. Logisch dus om er regelmatig op terug te grijpen. Maar als Coltrane een blues plaat opneemt blijft het dus bij een 'invloed' en krijg je geen bluesplaat op zichzelf. Hoe gek het ook klinkt: zelfs bij de latere Coltrane was de blues er nog steeds. En er is nog een hele grote overeenkomst: blues is gevoelsmuziek pur sang en hetzelfde kun je zeggen voor de (latere) muziek van Coltrane. Emotie en gevoel staan er centraal.

1960 was het jaar dat Coltrane druk bezig was zichzelf her uit te vinden. Giant Steps was al opgenomen en op compositioneel vlak is dit gewoon een stapje terug. Maar de sound van Trane an zich begint hier wel definitievere vormen aan te nemen evenals het geluid van de band. Een piepjonge McCoy Tyner is hier echt in bloedvorm. Een onrustige Elvin Jones begint zich al te roeren. Bassist Steve Davis speelt overigens ook uitstekend al zou zijn plek natuurlijk nog tweemaal vervangen worden. Sommige composities zijn wat suf en blijven te lang horen. 'Mr. Day' is echter weer het tegenovergestelde en is een prachtige inkijkje in hetgeen dat nog komen zou. Die solo van Tyner en de interactie met de ritme-sectie is gewoon fantastisch. 'Mr. Syms'. is uiterst sfeervol.

Uit de Atlantic catalogus één van de minder interessante platen maar desalniettemin: nog steeds erg goed. Tekenend voor de veelzijdigheid van Coltrane en weer een stukje van de puzzel. In een serieuze Coltrane collectie mag ie niet ontbreken in ieder geval.

Deze plaat wordt gezien als eentje die vaak wordt vergeten omdat deze overschaduwd wordt door Olé en My Favorite Things en Africa/Brass, omdat deze in 1962 was uitgekomen. Dezelfde line-up ook als Favorite Things, al speelt McCoy Tyner op 2 tracks niet mee, waardoor er ook 2 tracks op staan als trio.

Ik vind het een mooi en geslaagd experiment, en ik kan me ook voorstellen dat het juist een plaat als deze is waarmee de Allman Brothers zich lieten inspireren om die crossover van blues en jazz te maken.

Als liefhebber van zowel McCoy als Coltrane, ben ik erg blij dat ik deze nu ook in mijn collectie heb.

Ik houd van blues en begin steeds meer van jazz te houden. Daarom dit blind gekocht. Het omlijst nu mijn Paasontbijt (in wording).

Overigens ruikt het net alsof iedereen aan het barbecueën is: al die Duitse Paasvuren in combinatie met een licht oostenwindje doet de lucht hier niet goed. Ik hoop dat Coltrane m’n ontbijt nog weet te redden.

Bij het beluisteren van Coltrane's platen voor Atlantic had ik deze eerder helemaal over het hoofd gezien, toch een plaat met een wat lagere status dan zijn meeste andere werk voor het label. Het werd opgenomen in dezelfde sessies als die voor My Favorite Things, die nogal succesvol werd ondanks dat er geen eigen composities van Coltrane op staan. Op deze staan alléén maar eigen composities, al wordt 'Blues for Elvin' toegeschreven aan drummer Elvin Jones, die blijkbaar het nummer aan zichzelf cadeau deed.

Het behoort bij de vroegste opnames van Coltrane met McCoy Tyner en Elvin Jones, waarmee de legendarische band waarmee hij in de komende jaren furore zou maken bijna compleet is. Je hoort ze hier werken aan de sound die ze later zouden perfectioneren, waarmee het voor iedere fan van het Coltrane-kwartet een fascinerende luisterervaring is.

Die duidelijke link naar het toekomstige geluid is niet alleen de kracht maar ook de zwakte van deze plaat. Met 'de kennis van nu' zoals politici het zeggen, klinken deze tracks soms als schetsen voor later en meer uitdagend werk. Maar vanwege de kwaliteit van de spelers (vooral Tyner is op de tweede helft van de plaat echt woest goed bezig) kan ik er toch wel vier sterren aan kwijt.

Kant 1 de Blues nummers: 4,5*
Kant 2: de Mr. nummers 3,5*

Kant 1 de Blues nummers: 5*
Kant 2: de Mr. nummers 4*

Inmiddels heb ik op de gok een originele US 1st issue uit 1962 gekocht, die G+ zou zijn. Ziet er VG uit, speelt VG++. Wat een fantastisch geluid! Mazzeltje.