Maiko Watson - Sweet Vibration (2009)

ex-vrouw van remy shand, ze kan wel zeker wat!
en, niet onbelangrijk, mooie vrouw ook

echt, de geruchten gaat dat liefdesverdriet remy's cariere de das om heeft gedaan, kan het goed begijpen zeg :-o
kijk

Het verleden van Maiko Watson kent de nodige controversie, maar dat heeft ze achter zich gelaten. Op weg naar nieuwe dingen. Sweet Vibration heet het debuut waarmee ze haar naam wil zuiveren. Dat doet ze dan ook. Het is een modern plaatje geworden. Ze flirt met verschillende richtingen, maar het gevoel blijft constant. Zo doen we de disco aan in Some Kinda Love en we stoeien met het ritme van de reggae in Lookin Up. Mijn voorkeur neigt echter naar het haast engelachtige Under Your Spell. Nu moet je deze plaat niet opzetten voor de diepgang, maar voor het moment is dit meer dan uitstekend. Maiko heeft met haar gevatte luchtigheid een betoverende allure en dat komt goed terug in de muziek.

Ik noem eerst maar even het geweldige album van Remy Shand. Maar daar kan deze ex van de Canadese zanger ook zeker wat moois tegenover zetten. Goede stem, krachtig en solide. Goede muziek, swingen en gevoelig. Goed album, door een mooi doorgetrokken sfeerimpressie.

Heb het album de afgelopen week een paar keer beluisterd. Zoals Mb. al aangeeft wordt er veel geflirt met andere genres. Ik denk dat de basis voor dit album meer naar R&B/soul neigt, maar met duidelijke invloeden van de wat oudere soul, met daarnaast een vleugje jazz, disco en reggae. Wat ikzelf erg mooi vind aan dit album zijn voornamelijk de eenvoudige, maar mooie instrumentatie en de meeste nummers (los van elkaar). Qua stem vind ik Maiko Watson –uiteraard- niet slecht, maar een echt bijzonder stemgeluid heeft ze ook niet (naar mijn bescheiden mening). Toch vind ik het op de een of andere manier niet echt pakkend. Uiteraard had mevrouw volledige creatieve controle over dit album, aangezien Labeame haar eigen label is, maar een echte visie voor het maken van dit album had ze denk ik niet. Bij vlagen klinkt het naar mijn idee echter wel als een probeersel, die niet altijd even geslaagd is. Minste nummers vind ik ‘Under your spell’ en ‘Ready to be loved’. De mooiste nummers vind ik ‘Haunting me’ en het ritmische ‘Take me for a ride’. Voor de rest wel een leuke/interessante keuze, de naam Remy Shand kwam me bekend voor, van Maiko Watson had ik nog nooit gehoord.

Wel grappig dat je juist Under Your Spell, wat mij betreft het beste nummer, het slechtst vindt en Take Me For A Ride, wat mij betreft één van de mindere nummers, het mooist vindt. Smaken verschillen!

Eerlijk gezegd zet ik liever iets van Rihanna op. De Barbadiaanse mag dan een zeikerig zielloze zang hebben ondersteund door best prefab producties, het heeft wel gezicht / karakter. Maiko probeert ook vanalles, maar blinkt nergens in uit. Een beetje reggae links of wat funk rechts, onder een paar geinige refreintjes, maar niets kan dit album van de oeverloosheid redden. In plaats van haar stempel te drukken hangt ze ergens halfslapend achter de microfoon, alles maar z’n beloop latend. Het gaat allemaal erg mak voorbij, waardoor Sweet Vibration een oninteressant geheel vormt. Het enige wat deze muziek van platte hitparade-R&B onderscheidt, is het gebruik van real life instrumenten, en daarin zit het lichtpuntje. We krijgen gezellige orgeltjes en subtiele percussie voorgeschoteld, maar ook weer allemaal te tam om echt iets te kunnen betekenen voor de sound. Ze krijgt haar credits voor het proberen, maar het is haar niet gelukt een frisse soulpaat te creëren. Als dat de bedoeling was.

Veelkleurig r&b album, maar dat werkt ook een beetje tegen dit album. Qua stem vind ik Maiko erg gemiddeld. Qua productie is het wel aangenaam, maar niet uitmuntend. Het is echt een cd voor op de achtergrond en nu heb ik het eens een keertje niet over een instrumentaal album. Bijna ieder nummer heeft wel stukjes waarbij ik denk "dit is mooi". Helaas wordt dit afgewisseld met stukjes die ik matig en soms zelfs slecht vind. Haar stem past niet altijd bij de -over het algemeen- relaxte instrumentale begeleiding. Ik vind dit een net niet album. Krappe 3*.

Sorry, dit is niet mijn ding. Een mengelmoes van van alles en nog wat, zonder duidelijke bedoeling.
Van haar stem ben ik ook niet echt onder de indruk.
Misschien kan ze bij een volgend album proberen er een meer consistent geheel van te maken, al durf ik zo ook niet te zeggen welke kant ze dan het beste op kan gaan. Het is nu meer een probeersel van verschillende stijlen, zonder ergens te overtuigen.
Het mooiste aan het album vind ik eerlijk gezegd de hoes!