Angelo Badalamenti - Un Long Dimanche de Fiançailles (2004)

Badalamenti laat zijn praktijken die hij onder andere voor Lynch projecten uithaalt weg, en met reden. Strijkers met synthesizers, vooral in zijn gebruik vond hij niet toepasselijk. Op zich niks mee om het wel te doen voor een filmscore, maar dat authentieke van smeurende, vuile loopgraven, dat vereist geen electronica. Vandaar dat slechts echt opvallend bij de aantiteling en aftiteling het wel weer tevoorschijn komt. De spotting session dan... Wat hebben ze in hemelsnaam zitten doen die Jeunet, Badalamenti & co? Enkele scenes roepen qua score aanwezigheid ergenis op, waar was de Long Silence? 4 sterren

Helemaal niet gedacht dat Badalementi een score zou schrijven voor deze film. Maar van bij het begin, bij de start van de credits, was het herkenbaar Badalementi muziek... De score was in sommige scènes helemaal niet opvallend, in sommige dan weer wel. Het is niet echt helemaal typisch Badalementi omdat de film ook geen David Lynch film is. Toch vind ik de score in zijn geheel wel geslaagd... (en de film trouwens ook).

Sentimentele en vooral 'dramatische' filmscore, vrijwel gedurende het hele album. Verder zit er weinig variatie in en kent het nogal voorspelbare overgangen. De muziek bezit trouwens wel een mooie, aanstekelijke melodie die representatief is voor 9 van de 10 tracks. Na dit een tijd te hebben aangehoord wordt het dus nogal flauw. Dit is geen score die ik elke dag zal aanzetten, maar samengaande met de film ongetwijfeld mooi genoeg.

Belachelijk, deze score lag ineens gebrand met een hoesje op mijn bureau een ruime week geleden. Niemand weet hoe ie 'r komt, maar ach, het zal wel voorbestemd zijn ofzo. In ieder geval, leuke score. Simpel qua opzet, maar het past goed bij de film. Nipte vier sterren. Echt een album dat ik beter vind omdat ik de film ken.

rustige dramatische score. heel mooie score. de nummers passen allemaal goed bij elkaar.

Momenteel aan 't luisteren. Gaspard Ulliel. Ik ben er van geschrokken. Dit is de eerste film waarin ik hem aan 't werk zag, bioscoop 2004. Dat begon als een zogenaamde celebrity crush, maar eens die fase voorbij maakt het plaats voor de erkenning van z'n acteertalent. Te jong van ons heen gegaan, een straffe Franse acteur, één van de betere onder zijn generatie.