The Gathering - Black Light District (2002)

Tijd voor uitgebreidere review voor Black Light District, deze bijzondere EP die er maar even tussendoor kwam. Eén die, in ieder geval bij mij, behoorlijk onderbelicht is gebleven. Totdat ik het steeds beter leerde kennen.

Het titelnummer zelf is echt geweldig. Mooi subtiel, uitgesponnen begin met die pianoklanken en een mooi gevonden, kloppende melodie. Later komt het ritme erin en de spanning stijgt. Ik hoor Sarah Jezebel Deva praten, hoewel ik niet goed snap wat ze hier doet (misschien gaat het om het mooie Engelse accent in haar stem; die heeft Anneke natuurlijk niet). De woorden bouwen de spanning nog beter op en vervolgens begint Anneke zeer subtiel en verschrikkelijk mooi te zingen en een zwakke delay af en toe versterkt de kracht van dit stuk. Er komt een mooi en wat harder tussenstuk en het is deze eerste zes minuten al behoorlijk duidelijk dat alles lang duurt: het resultaat als je eens een keer volledig de ruimte neemt. Lijkt me lang niet altijd prettig, maar bij Black Light District is het subliem. Wat volgt is een sneller stuk waarop ineens een loeiende gitaar wordt losgelaten, nogal zeldzaam bij The Gathering, en ik moet zeggen dat deze uitzondering zeer positief bij mij binnenkomt. Aggressief en paniekerig zet de bijna-solo zich voort en het geheel ontaardt zich even in holle synthesizerklanken om vervolgens weer lekker hard door te gaan in meer typisch Gathering-geriff. Het is een stuk dat iets vrolijks heeft en het akkoordenschema (zeg me als hier een beter woord voor is) is niet volledig; altijd bijzonder. Dan komt het harde stuk dat maar doorgaat in dezelfde tonen (en piepjes op de achtergrond). Hierop volgt een zacht stuk van één toon die ook lang doorgaat en de sfeer wel nu erg desolaat maakt. Langzaam komt de melodie van het begin van het nummer terug, maar nu met andere, meer duidelijke zang van Anneke. Nog even over de sfeer: die is zó mooi (door het hele nummer al geweest). De piano komt weer terug en tezamen met de zachte gitaardistortion begint het nummer nu echt episch te worden. Je voelt als het ware de vermoeidheid van alle harde stukken en als antwoord de troost biedende melodie. Het wordt steeds stiller en de piano van het begin sluit het nummer af. Prachtig.

Dan heeft het cd'tje nog Debris voor ons: ook weer een hard nummer wat, in tegenstelling tot wat we van The Gathering kennen, totaal niet gepolijst is. Niet altijd prettig om naar te luisteren, maar deze zeer andere noot voegt toch wel iets bijzonders toe aan het repertoire van de toch al zo bijzondere band.

Dan hebben we de prachtige pure pianoversie van Broken Glass. Of ik deze mooier vind of de volle versie op het album Souvenirs kan ik eigenlijk niet zeggen. Beide kunnen me soms naar de strot grijpen maar soms kunnen ze me ook allebei niet pakken. Beide zijn in ieder geval erg bijzonder. In ieder geval is deze versie een heel goede afsluiter voor deze bijzondere EP.

O ja, terugspoelnummer Over You is natuurlijk ook leuk, maar eigenlijk vooral omdat het verborgen is.

Black Light District was een cadeau vanwege hun 12½e verjaardag. Nou, zo'n cadeautje wil ik wel vaker krijgen...

Dichter dan op het titelnummer van deze EP is The Gathering vermoedelijk niet bij het maken van postrock in de buurt gekomen. Een beetje langdradig, maar de slotsom is toch: intrigerend. Debris is dan een mooie ontlading.

De reacties hier zo teruglezend, realiseer ik me dat ik de hidden track voor mij nog steeds hidden is. Binnenkort nog maar eens op zoek...