Siobhán Donaghy - Revolution in Me (2003)

Je hebt The Sugababes. Je hebt ruzie. Je hebt een van de drie die ermee stopt. Je hebt een platenmaatschappij die meer ziet in de solocarriere van die ene dan in een tweede album van The Sugababes. Je hebt een ander label dat de tweede Sugababes-plaat uitbrengt. Dit is de soloplaat van het ex-lid. De plaat flopte gigantisch. Bij London Records balen ze nu enorm. Ik denk dat de vernatwoordelijke persoon gedegradeerd is tot gevulde koekenverkoper in de kantine.

haha, hij flopte inderdaad volgens mij, alleen onlangs op wikipedia zag ik dat recessenten haar albums wel erg hoge recensies geven. Is ze dan toch zo goed solo? Ik weet het niet, zal het ook niet gaan beluisteren, volgens mij is het niks voor mij. Er zijn zelfs een redelijk aantal recessenten die haar albums beoordelen met 5*.

Een zeer onterechte flop (net zoals haar 2de album trouwens). Songs als Overrated, Little Bits en vooral Iodine zijn pareltjes. Echt spijtig dat maar weinig mensen Siobhan (nog) kennen.

ja, ze is zeker ondergewaardeerd, vooral haar 2e album 'Ghosts' is erg goed.

Op deze debuut soloplaat van Siobhan staan een aantal leuke nummers, met name de twee singles "Overrated" en "Twist of Fate". Maar net als met alle dames die ooit onderdeel zijn geweest van de Sugababes is er (net) niet genoeg (zang)talent om solo te gaan. Zelfde verhaal hier. Het klinkt niet slecht, maar zonder de andere twee meiden die invallen ontbreekt de power. Het is geen slechte CD en Siobhan is een leuk meisje maar ik kan me voorstellen dat de massa zich niet aangesproken voelde door dit schijfje. Weet ook niet of Siobhan (of de leden van haar team) daar mee bezig waren toen ze dit maakten.

Ik vind haar debuut zwakker dan Ghosts! Maar toch best redelijk!

Eindelijk heb ik deze ook op cd! Wat is het toch een geweldig album! Love it!

Op het ene moment ben je lid van de Sugababes, van de één op de andere dag niet meer. Drie jaar na de oprichting van de Sugababes (2001) verkeerde Siobhan in een zwaar depressieve toestand. Ze was niet blij met haar positie in de groep en het gepest door bandlid Keisha Buchanan gaf de definitieve doorslag voor het vertrek van Siobhan. Naar het schijnt is het grootste gedeelte van het debuutalbum van de Sugababes door Siobhan zelf (op 15/16-jarige leeftijd) geschreven, maar kregen vele anderen ook credits vanwege kleine toevoegingen aan de songteksten. Die creativiteit van Siobhan bleef niet onopgemerkt. Siobhan kreeg de eer om een contract te tekenen bij London Records.

Het uiteindelijke resultaat werd ‘Revolution in me’, haar debuutalbum. Wat opvalt is dat dit album als geheel een wat duistere sfeer kent. Siobhan had haar depressie duidelijk steeds niet helemaal verwerkt, dus werd dit debuutalbum een vorm van therapie. ‘Revolution in me’ is een album waarop de ex-Sugababe nog duidelijk zoekt naar een indentiteit. Een indentiteit die ze pas zou krijgen bij haar tweede album ‘Ghosts’ van vier jaar later. Een visie voor de totstandkoming van dit album ontbrak –denk ik– dan ook. Toch ligt dit album m.i. in het verlengde van 'One touch', dat bewijst wat mij betreft dat de belangrijkste factor op het debuut van de 'Babes de onopvallende Siobhan is. Nu is dit album natuurlijk nóg experimenteler dan het debuut van de Sugababes, dat ter zijde.

Het materiaal op dit album is verre van slecht, maar totaal niet toegankelijk voor de massa. Ondanks vele luisterbeurten vind ik het soms ook iets te moeilijk om door dit album te komen, hoewel ik deze artistieke dame met haar artistieke debuut zeerzeker weet te waarderen. ‘Revolution in me’ is voor mij een album dat ik, als ik het beluister, in één keer beluister; er staat voor mij namelijk niet een nummer op dat ik “zo even zou opzetten”, terwijl haar opvolger dat wel heeft. Toch blijft het jammer dat dit album (en de opvolger) gigantisch geflopt zijn. Siobhan verdient als getalenteerde zangeres veel meer erkenning en respect. Hopelijk krijgt ze nog een kans… drie keer scheepsrecht! Misschien een ietwat rare opmerking, maar als er plaats is op deze grote wereld voor Kate Bush en Tori Amos, dan moet er toch ook plaats zijn voor Siobhan Donaghy?

Zo'n zalige cd is dit, zeg.
Ik als grote Sugababe-fan moest toch eens luisteren naar wat er van dit ex-lid geworden is,
en ontdekte zo mij lievelingsplaat! Hoewel dit totaal NIET op de Sugababes-muziek lijkt.

Een mooie stem in combinatie met een echt eigen, bijzondere stijl; je komt het tegenwoordig eigenlijk nog maar weinig tegen naar mijn mening...
Maar dit werk is voor mij dus goed van A tot Z; alleen Faces en Xy zou ik geen 10 keer vlak achter elkaar kunnen beluisteren...maar dan wel minstens 5 keer, haha. =)
Vooral een aanrader als je eens echt tijd wil nemen om tot rust te komen met mooie songs.

Waarom dit album dan een flop werd volgens mij? Misschien dat velen haar stijl wat té apart vinden om te kunnen waarderen. Het leunt natuurlijk niet echt aan bij de populaire nummers uit de hitlijsten van tegenwoordig.
Verder vonden sommigen haar stijl hier misschien nog wat te onvast (zoals je hieronder kan lezen). Wat ik als een pluspunt zie (veel variatie), geeft anderen blijkbaar juist meer de voorkeur naar haar nieuwere album Ghosts, waar ze wel één duidelijke stijl van nummers heeft.

Niet zo goed als opvolger Ghosts en ook niet zo goed de tand des tijds doorstaan, maar er staan wel wat pareltjes op. Vooral Overrated is een sterk nummer, hetzelfde geldt voor Dialect. Het geflirt met hiphop (As You Like It) en het intieme Little Bits kan ik ook zeker waarderen.