Woodpigeon - Die Stadt Muzikanten (2010)
mijn stem
14 stemmen
Canada
Folk / Pop
Label: End of the Road
-
Die Stadt Muzikanten (3:47)
-
Woodpigeon Vs. Eagleowl (Strength in Numbers) (4:31)
-
Empty-Hall-Sing-Along (3:59)
-
Morningside (4:02)
-
My Denial in Argyle (3:47)
-
Enchantée Janvier (3:00)
-
Such a Lucky Girl (7:02)
-
Unmissable Grey, Mixed Paint (1:28)
-
Duck Duck Goose (4:22)
-
Spirehouse (4:28)
-
Redbeard (3:49)
-
The Street Noise Gives You Away (4:11)
-
...And as the Ship Went Down, You'd Never Looked Finer (5:15)
-
The Pesky Druthers (Parts 1 & 2) (5:05)
-
Our Love Is as Tall as the Calgary Tower (7:01)
-
Untitled * (4:36)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:05:47
(1:10:23)
0
geplaatst: 31 december 2009, 17:54 uur
Eind vorig jaar was ik helemaal into dit soort bandjes: baroque folk die zwierig uit de luidsprekers galmde. Heerlijk! Ik kon er geen genoeg van krijgen.
In deloop van het jaar ebte het allemaal weg maar zie daar: op de valreep van 2009 komen ze weer opzetten.
Na mijn ontdekking van The Irrepressibles keet Woodpigeon ook weer terug met een nieuw album.
Woodpigeon kon mijn goedkeuring wel krijgen vorig jaar en ik ging er van uit dat het ook met dit nieuwe album wel goed zou komen.
Titelsong Die Stadt Muzikanten gaat al lekker van start. Als in een Amélie-achtig sprookje weet de band je mee hun wereld in te trekken om je daar na ruim een uur en 14 nummers (15 als ik de bonustrack meereken) weer uit los te laten.
Nog steeds horen we authentieke instrumenten als strijkers en blazers, maar wat me op dit album opvalt is dat de sfeer soms iets relaxter is. Haast Belle & Sebastian-achtige rust. Weg gehaastheid en daarmee soms ook weglating van het barokke wat op de vorige albums wat meer nadruk kreeg. Niet dat we het hier niet terug horen maar het klinkt soms allemaal wat liever en dat bevalt me net zo goed eigenlijk. Ik hoor er zelfs ook wat Kate & Anna McGarrigle in terug (Enchantée Janvier en Redbeard).
Dit is een album waar je lekker rustig van wordt zonder dat het slaapverwekkend is (alhoewel anderen daar ongetwijfeld anders over zullen denken).
De nummers zitten goed in elkaar en de instrumenten geven elkaar voldoende ruimte. De samenzang geeft het soms ietwat te veel 'peace en happiness' mee maar dat is voor mij niet zo'n probleem.
Daarbij weten uptempo songs als My Denial in Argyle de aandacht er goed bij te houden en voor de broodnodige afwisseling te zorgen en kunnen Sufjan Stevens liefhebbers hun wachten op een volgend album misschien verzachten met Spirehouse (en die heerlijke blazers-uitspatting aan het einde).
Woodpigeon blijkt een blijvertje en Die Stadt Muzikanten misschien wel hun beste tot nu toe!
In deloop van het jaar ebte het allemaal weg maar zie daar: op de valreep van 2009 komen ze weer opzetten.
Na mijn ontdekking van The Irrepressibles keet Woodpigeon ook weer terug met een nieuw album.
Woodpigeon kon mijn goedkeuring wel krijgen vorig jaar en ik ging er van uit dat het ook met dit nieuwe album wel goed zou komen.
Titelsong Die Stadt Muzikanten gaat al lekker van start. Als in een Amélie-achtig sprookje weet de band je mee hun wereld in te trekken om je daar na ruim een uur en 14 nummers (15 als ik de bonustrack meereken) weer uit los te laten.
Nog steeds horen we authentieke instrumenten als strijkers en blazers, maar wat me op dit album opvalt is dat de sfeer soms iets relaxter is. Haast Belle & Sebastian-achtige rust. Weg gehaastheid en daarmee soms ook weglating van het barokke wat op de vorige albums wat meer nadruk kreeg. Niet dat we het hier niet terug horen maar het klinkt soms allemaal wat liever en dat bevalt me net zo goed eigenlijk. Ik hoor er zelfs ook wat Kate & Anna McGarrigle in terug (Enchantée Janvier en Redbeard).
Dit is een album waar je lekker rustig van wordt zonder dat het slaapverwekkend is (alhoewel anderen daar ongetwijfeld anders over zullen denken).
De nummers zitten goed in elkaar en de instrumenten geven elkaar voldoende ruimte. De samenzang geeft het soms ietwat te veel 'peace en happiness' mee maar dat is voor mij niet zo'n probleem.
Daarbij weten uptempo songs als My Denial in Argyle de aandacht er goed bij te houden en voor de broodnodige afwisseling te zorgen en kunnen Sufjan Stevens liefhebbers hun wachten op een volgend album misschien verzachten met Spirehouse (en die heerlijke blazers-uitspatting aan het einde).
Woodpigeon blijkt een blijvertje en Die Stadt Muzikanten misschien wel hun beste tot nu toe!
* denotes required fields.
* denotes required fields.