Jaga Jazzist - One-Armed Bandit (2010)

Verplichte aanschaf vanwege de heerlijke voorganger

Door de voorganger raakte ik juist wat minder geïnteresseerd in deze 'band', vond de voorgangers beter. Het "Aphex Twin vs. Charles Mingus"-geluid sprak me meer aan dan de bombastische post-rock... Maar goed, de voortekenen zijn positief. Album krijgt alvast een 5/5 van DJBroadcast en voor mij is dat vaak wel een goede leidraad.

Wat quotes:



en even later:



Nou, laat maar komen die plaat

Klinkt alsof ik het ook wel kan waarderen, maar ik hoopte toch echt op een album wat op het vorige leek.

Op de luisterpaal te beluisteren

Even laten bezinken dit, want op dit moment klinkt het een stuk jazzier dan de voorganger.

De Steve Reich meets Big Band van Tocata vind ik erg geslaagd.

Fris geheel, klinkt "natuurlijk" ..organisch inderdaad gehele plaat ademt zelfde sfeertje.Ieder nummer vertrekt vanuit een sterk basisidee wat vervolgens goed uitgewerkt word zonder te veel overbodige frutsels en fratsen Strak klinkend plaatje dus

Bijzonder interessante vergelijking met Russell, trouwens. Bedankt voor de post, herman!

In vergelijking met What We Must misschien iets minder toegankelijk, maar wel een stuk spannender. Gewoon een goeie plaat, dus raadzaam is even door te zetten als het kwartje niet gelijk valt.

Gaan er mensen volgende week zaterdag (27 feb) nog naar de melkweg om deze meesters te aanschouwen?

Minder toegankelijk? Ik hoor eerlijk gezegd niet zo veel nieuws onder de zon en vond het juist een wat gladde plaat. Toch niet het niveau van de eerste twee albums. Wel een leuke hoes met inwisselbare fruitmachine plaatjes.

Bij nader inzien ligt de plaat inderdaad met name in het verlengde van What We Must, maar wat mij betreft geenszins gladder dan zijn voorganger.

ja hoor deze plaat heeft het weer ns allemaal. jaga jazzist ten top en nog eens gemasterd door john mcentire van tortoise ...

volgende week te lande... gaat het zien want live kent deze band bijna zijn gelijke niet

Klinkt lekker avontuurlijk...

Ik ga het zondag aanschouwen in Nijmegen.

Ben benieuwd

Vinyl heeft een bonustrack op C en een mooie ets op kantje D.

Leuke plaat, maar ik hoor toch wel een echte gelegenheidsband. Welliswaar een goed op elkaar ingespeelde gelegebheidsband, maar het klinkt niet als een product waar 5 jaar keihard aan gewerkt is. Bij vlagen klinkt het te tam en het mag wat mij betreft nog wat spontaner. Banafluer Overvalt is overigens wel een klassenummer.

Ik heb een vijftal nummers beluisterd en ik krijg er hetzelfde gevoel als wanneer ik - per ongeluk of om beroepsmatige redenen - door een wijk als Vathorst, Brandevoorde, Leidserijn etc. rijd: een ferm retrogevoel. Het toetert en blaast lekker weg, er zit onmiskenbaar een groove in en live moet dit zeer aanstekelijk werken, maar uit de eigen speakers ...

Mij bekruipt het gevoel ernstig naar Solution aan het luisteren te zijn, dan wel met een oriëntaalse saus opgediend, da's op zich niet verkeerd, maar dat deed ik 30 - 35 jaar geleden ook al. Ik snap de hype niet.

Is die er dan?

Als ik Plato(mania) mag geloven en eental blog-scribenten (o.a. DJ Broadcast en Acidblind); die vinden het alle een aanrader. Het label (Ninjatune) is in zekere zin a giveaway; ook Bonobo (eveneens op Ninjatune) vind ik behoorlijk retro, al draai ik dat weer wel.

Acidblind is niet alleen blog-scribent maar vooral ook hoofdredactrice voor de afdeling muziek van NU.NL

Ik vond de recensie van dit album in The Wire trouwens wel erg fijn. Maakte er meteen een album om te checken minder van.
Die waren nl. totaal niet lovend: te clean, te netjes, te gelikt, te gemaakt.

Dat wist ik niet, maar zoveel verandert het ook weer niet. De eigen (recept)oren blijven de beste toets. Ik zal dit heus nog wel beluisteren, alleen al vanwege het feit dat over één nacht ijs gaan (lees een enkele draaibeurt) - nota bene in de lente - 'not done' is.
Live lijkt me dit niet verkeerd, maar ik had graag iets anders gehoord om mijn enthousiasme gaande te houden.

tsja, ik weet het ook alleen maar omdat ik haar volg via Twitter (en het een vriendin van mijn broer is).

Vorige album van Jaga Jazist vond ik ook al vrij netjes en gelikt dus daarom zelf er maar voor gekozen om deze niet te luisteren.

Tja, ik snap dus echt niet wat er aan dit en het vorige album gelikt is. Dit is complexe muziek, op een complexe manier opgenomen en een waar kaleidscopisch klinkend album... net als de voorganger. Dit nieuwe album is duidelijk geinspireerd door de Amerikaanse minimalisten (Reich, Glass) maar dit heeft duidelijk meer ballen dan wat die heren ooit gedaan hebben.

EDIT:

Het is misschien heel erg goed, dat was die vorige namelijk ook. Maar het is te gemaakt. Het is ontdaan van alle franjes en foutjes die muziek zo ontzettend bijzonder maken. Te overgeproduceerd. Dat vind ik jammer.

Ik heb mijn score toch maar verhoogd naar 4*. Met name de eerste helft van de cd is toch echt erg sterk. One Armed Bandit is een release die ik maar al te graag op mijn MP3 speler draai.

Mijn eerste Jaga Jazzist maar zeker niet mijn laatste. Jaga Jazzist is een Noorse band die als een soort jazzy post-rock versie van the Mars Volta volstrekt eigenzinnige muziek maakt. Voor een complete jazz-leek zoals ik, is het wel even wennen aan de imposante overvloed aan riedeltjes die je gehoor teisteren als overijverige sprinkhanen op een zomeravond. Voordeel hiervan is wel dat er zo telkens wel iets nieuws te ontdekken valt, een riffje verstopt ergens achteraan in de mix of een motiefje van één nummer dat dan plots ergens anders te voorschijn komt.

One-Armed Bandit klinkt als een erg intelligente plaat, waar veel over nagedacht is door begenadigde muzikanten - dat is niet als kritiek bedoeld -en toch is het bij momenten erg aanstekelijk muziek is. De band weet vaak een fijne groove te vinden waar ze dan enkele minuten in lijken te jammen, al heb ik mijn twijfel of deze muziek wel zo losjes is als ze aanvoelt.

Nadeel van al die tierlantijntjes is dat het nogal vermoeiend is en het allemaal wat eender gaat klinken. Zo is het erg lastig om de nummers uit elkaar te houden, of om door te hebben dat je naar het volgende nummer aan het luisteren bent. Daar tegenover staat dan de heerlijke mix van instrumenten, met als klap op de vuurpijl de scheurende gitaren die bijvoorbeeld op het titelnummer doen denken aan Robert Fripp. Want als ik dit met iets zou moeten vergelijken zou ik gaan voor een mix van Anglagard en King Crimson, met daar bovenop dan nog wat elektronische geluidjes.

Of die me wel zo bevallen is een ander paar mouwen, soms stel ik vragen bij de toevoegende waarde ervan buitenom het hele "kijk-eens-wat-wij-wel-niet-allemaal-gebruiken" gehalte van de instrumentatie. Zo klinkt de synth bass in 220 V / Spektral mij nogal misplaatst in de oren. Verder helpt het de steriele sfeer die het album uitademt in de hand, ik word niet echt geraakt door deze muziek - al heb ik wel respect, zelfs ontzag voor de muzikanten. Het muzikale equivalent van een overdadig bijgephotoshopte foto?

Dat alles zorgt ervoor dat ik mijn waardering toch maar op 3.5* houdt. En nu op zoek naar de voorganger, die blijkbaar nog beter zou zijn.

Hm nee. Op de beste momenten een sfeervol soort filmmuziek maar op de mindere momenten echt wat teveel nerveus gepriegel (en ik hou nota bene wel van jazz)