King Hannibal - Truth (1973)

Dit is het debuut van ''The Mighty Hannibal'' of ook wel ''King Hannibal'' genoemd.
Mighty Hannibal of King Hannibal, t maakt ook niet uit. Zijn echte naam is namelijk James Shaw. En James Shaw heeft iets. Hij kan iets over brengen in zijn muziek. Misschien vanwege zijn verleden en wat daar in plaats heeft gevonden. Zo was hij een tijd verslaafd een heroine en heeft hij een poosje als pooier door de straten gelopen. Dit komt bijvoorbeeld naar voren in het nummer ''The Truth Shall Make You Free'' waar het verhaal van zijn heroine verslaving en de verlossing van t goedje aan bod komt. Na de 2 funky openers slaat de sfeer op het album om en komen we ineens in heel ander vaarwater. Het tempo gaat omlaag. Iets wat niet erg is door het volgende verhaal dat verteld wordt in het nummer ''Party Life''. Mooi!
En zo staat er nog meer moois op dit schijfje. Neem het prachtige ''Black Girl'' en ook bij ''Hymn No. 5'' heb je het gevoel naar iets bijzonders te luisteren. En eigenlijk is dat het gevoel dat bij mij achter blijft als er 30 minuten zijn verstreken en de plaat eindigt. Iets bijzonders! Daarom een dikke 4 sterren!

Ik ben minder enthousiast dan jelmer19 maar moet erkennen dat dit wel een man is met inhoud. Testen gaan ergens over en hij heeft bepaald personality in zijn voordracht.
Dat het voor mij geen topper is en ook nooit kan worden komt door de karige composities; het instrumentarium is niet meer dan begeleiding; een support voor de stem en melodieen en ritmes vallen ook eigenlijk nergens op. Dan hangt zo´n album echt alleen op de stem en teksten en dan vind ik die toch weer niet zo memorabel goed dat ik de rest maar voor lief neem. Alleen bij het lange slotnummer komt de muziek een beetje naar me toe als ik de leadgitarist lekker bluesy hoor pielen; die had misschien een groter aandeel gehad willen hebben.

Het is toch even cynisch gniffelen als Hannibal z'n enige release begint met "This is my first album and I hope to God it don't be my last album". Als het een troost mag wezen voor hem: het is wel een erg goed album! De nadruk ligt inderdaad op zang en boodschap, maar met de stem en de inhoud van deze man kan je daar bezwaarlijk iets op tegen hebben. De muziek versterkt dit mooi en weet op tijd en stond al eens uit de band te springen. Om meer vragen deze composities volgens mij niet. 'Black Girl' en 'Hymn No. 5' zijn de mooiste voorbeelden.

Ja, terecht de vermelding van de opening. Toen dacht ik ook: nou komt er wat, jongens!

album 2
album 3

Ik word ook niet wild van dit album, The Mighty Hannbal heeft zijn stem nog mee maar dat is het dan ook. Qua teksten is het voor een soulzanger meer dan prima, maar daar voor zet ik dit album niet zo op. De instrumentale begeleiding is gewoon een onvoldoende, er is totaal geen lekker ritme te bespeuren waardoor ik deze cd met onplezier beluister. Erg jammer, want met het talent van The Mighty Hannibal had er veel, heel veel meer ingezeten.

Ik wordt wel redelijk wild van dit album. Ik vind niks mis met de muzikale begeleiding van Mighty Hannibal. Zijn stem vind ik misschien niet extreem bijzonder, maar wel prima. Hij kan lekker schreeuwen, maar overgebruikt (is dit een woord?) dit niet. Tekstueel is het bovengemiddeld, maar daar is iedereen het hier over eens. Het gaat wat ver om dit een megaklassieker te noemen, maar erg genietbaar vind ik het te kort albumpje van onze Hannibal wel. Het leek me (gezien het bestaan van een soort verzamelaar) ook wel dat hij het niet bij dit ene album heeft gelaten (dank je Jelmer).

"He's black, he's proud, he's arrogant – the combination is powerful"
- aldus de liner notes op de achterkant van de hoes.

King Hannibal zou zeker 'n prima predikant zijn. Daar zit ook de schoonheid: de manier waarop King Hannibal zijn nummers ten gehore brengt is zó geloofwaardig dat het gewoon geweldig wordt. Zijn levensverhaal of ook wel z'n verleden (als pooier en drugsverslaafde) verklaart ook de veelal zware, bewuste teksten die hij heeft geschreven. De levensstijl van de Afro-Amerikanen in de jaren zeventig vanuit de ghetto, gebracht door de ogen van Hannibal met zijn - turbulente - levensstijl. Het levert een bijzonder resultaat op. De al eerder genoemde Hymn no. 5, een nummer dat Hannibal overigens met z'n vrouw schreef naar aanleiding van een nieuwsbericht dat ging over de vele Amerikaanse soldaten die in Vietnam hadden gestreden en terugkwamen als zware drugsverslaafden (Hymn no. 5 is als het ware een protestlied en een lied van hoop in één), en Black Girl, waarin de schoonheid en belang van de Afro-Amerikanen benadrukt wordt, zijn inderdaad twee prachtige liedjes. Maar het meest bijzondere vind ik Party Life, dat het verhaal vertelt over van meisje dat in de afgrond belandt vanwege haar “ruige” levensstijl. Of het 'n waargebeurd verhaal is en daadwerkelijk over zijn dochter gaat weet ik niet; maar wat een intens droevige tekst en de manier waarop hij het zingt (kippenvel!). Beter dan drie drie krijg je ze niet meer, maar toch blijft het allemaal erg bijzonder. Trivia: de gitarist die meespeelt is Lee Moses.