King Hannibal - Truth (1973)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 27 januari 2010, 16:54 uur
Ik ben minder enthousiast dan jelmer19 maar moet erkennen dat dit wel een man is met inhoud. Testen gaan ergens over en hij heeft bepaald personality in zijn voordracht.
Dat het voor mij geen topper is en ook nooit kan worden komt door de karige composities; het instrumentarium is niet meer dan begeleiding; een support voor de stem en melodieen en ritmes vallen ook eigenlijk nergens op. Dan hangt zo´n album echt alleen op de stem en teksten en dan vind ik die toch weer niet zo memorabel goed dat ik de rest maar voor lief neem. Alleen bij het lange slotnummer komt de muziek een beetje naar me toe als ik de leadgitarist lekker bluesy hoor pielen; die had misschien een groter aandeel gehad willen hebben.
Dat het voor mij geen topper is en ook nooit kan worden komt door de karige composities; het instrumentarium is niet meer dan begeleiding; een support voor de stem en melodieen en ritmes vallen ook eigenlijk nergens op. Dan hangt zo´n album echt alleen op de stem en teksten en dan vind ik die toch weer niet zo memorabel goed dat ik de rest maar voor lief neem. Alleen bij het lange slotnummer komt de muziek een beetje naar me toe als ik de leadgitarist lekker bluesy hoor pielen; die had misschien een groter aandeel gehad willen hebben.
0
geplaatst: 10 april 2012, 13:17 uur
"He's black, he's proud, he's arrogant – the combination is powerful"
- aldus de liner notes op de achterkant van de hoes.
King Hannibal zou zeker 'n prima predikant zijn. Daar zit ook de schoonheid: de manier waarop King Hannibal zijn nummers ten gehore brengt is zó geloofwaardig dat het gewoon geweldig wordt. Zijn levensverhaal of ook wel z'n verleden (als pooier en drugsverslaafde) verklaart ook de veelal zware, bewuste teksten die hij heeft geschreven. De levensstijl van de Afro-Amerikanen in de jaren zeventig vanuit de ghetto, gebracht door de ogen van Hannibal met zijn - turbulente - levensstijl. Het levert een bijzonder resultaat op. De al eerder genoemde Hymn no. 5, een nummer dat Hannibal overigens met z'n vrouw schreef naar aanleiding van een nieuwsbericht dat ging over de vele Amerikaanse soldaten die in Vietnam hadden gestreden en terugkwamen als zware drugsverslaafden (Hymn no. 5 is als het ware een protestlied en een lied van hoop in één), en Black Girl, waarin de schoonheid en belang van de Afro-Amerikanen benadrukt wordt, zijn inderdaad twee prachtige liedjes. Maar het meest bijzondere vind ik Party Life, dat het verhaal vertelt over van meisje dat in de afgrond belandt vanwege haar “ruige” levensstijl. Of het 'n waargebeurd verhaal is en daadwerkelijk over zijn dochter gaat weet ik niet; maar wat een intens droevige tekst en de manier waarop hij het zingt (kippenvel!). Beter dan drie drie krijg je ze niet meer, maar toch blijft het allemaal erg bijzonder. Trivia: de gitarist die meespeelt is Lee Moses.
- aldus de liner notes op de achterkant van de hoes.
King Hannibal zou zeker 'n prima predikant zijn. Daar zit ook de schoonheid: de manier waarop King Hannibal zijn nummers ten gehore brengt is zó geloofwaardig dat het gewoon geweldig wordt. Zijn levensverhaal of ook wel z'n verleden (als pooier en drugsverslaafde) verklaart ook de veelal zware, bewuste teksten die hij heeft geschreven. De levensstijl van de Afro-Amerikanen in de jaren zeventig vanuit de ghetto, gebracht door de ogen van Hannibal met zijn - turbulente - levensstijl. Het levert een bijzonder resultaat op. De al eerder genoemde Hymn no. 5, een nummer dat Hannibal overigens met z'n vrouw schreef naar aanleiding van een nieuwsbericht dat ging over de vele Amerikaanse soldaten die in Vietnam hadden gestreden en terugkwamen als zware drugsverslaafden (Hymn no. 5 is als het ware een protestlied en een lied van hoop in één), en Black Girl, waarin de schoonheid en belang van de Afro-Amerikanen benadrukt wordt, zijn inderdaad twee prachtige liedjes. Maar het meest bijzondere vind ik Party Life, dat het verhaal vertelt over van meisje dat in de afgrond belandt vanwege haar “ruige” levensstijl. Of het 'n waargebeurd verhaal is en daadwerkelijk over zijn dochter gaat weet ik niet; maar wat een intens droevige tekst en de manier waarop hij het zingt (kippenvel!). Beter dan drie drie krijg je ze niet meer, maar toch blijft het allemaal erg bijzonder. Trivia: de gitarist die meespeelt is Lee Moses.
* denotes required fields.
* denotes required fields.