Mel & Tim - Starting All over Again (1972)

Het -van oorsprong uit Chicago komende- duo Mel & Tim heeft gedurende hun carrière drie albums mogen opnemen, waarvan twee voor het Stax-label. ‘Starting all over again’ was hun eerste plaat voor dat label en werd opgenomen in Muscle Shoals, Alabama in mei 1972. Hoewel het een Stax release betreft, heeft dit album meer een Philly-sound. De titeltrack behoort tot een van de mooiste nummers die ooit op/door Stax zijn uitgebracht en blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt; in Amerika verkocht deze single namelijk meer dan een miljoen exemplaren. Een ander nummer op deze plaat die minstens net zo mooi is, is ‘Carry me’. Speciaal voor dit album werden twee covers opgenomen, te weten ‘I’m your puppet’ en ‘Wrap it up’ en deze nummers behoren ook tot het betere werk. Verder is ook de afsluiter ‘Too much wheelin and dealin’ een geweldig nummer op dit album. Deze plaat is overigens op CD heruitgebracht met vier bonus tracks: ‘Forever in a day’, ‘It’s those little things that count’, ‘The same folk’ en ‘Yes we can can’. Deze vier nummers verschenen oorspronkelijk op hun derde -en tevens laatste- album, getiteld ‘Mel & Tim’, die tevens op het Stax-label verscheen. Van deze bonus tracks is de ballad ‘The same folks’ het mooist, alhoewel het funky ‘Yes we can can’ ook zeerzeker de moeite waard is. Het laatsgenoemde nummer is overigens een cover die volgens mij oorspronkelijk door The Pointer Sisters werd opgenomen.

Typisch zo´n album dat in eerste beluistering best leuk is: melodieus en redelijk goede zang, maar bij herbeluistering vind ik het al duidelijk minder. Dat is al zeker bij I´m Your Puppet ; James & Bobby Purify´s versie vind ik tranentrekkend mooi, maar dit is toch meer op de vlakte. Ook bij de andere songs hoor ik te veel beproefde thema´s, zowel in melodie als tekst, en mis ik overtuiging; alsof ze niet menen wat ze zingen.

Misschien zijn ze ook beter als entertainers te beoordelen dan als originele voorgrond-artiesten; What's Your Name, bijna meer een parodie dan een song, vind ik bijvoorbeeld nog best aardig. En de repertoirekeus van covers is bepaald origineel. Verrassend is bijvoorbeeld Yes We Can Can bij de bonustracks. Nog nooit van iemand anders gehoord dan de Ponter Sisters. ´een bijna-Motown-achtig album´ aardig omschreven door principal2000, vind ik ook wel bij dit gezichtspunt passen.

Geen slecht album verder, maar niets bijzonders ook.