Balmorhea - Constellations (2010)

Pas vorig jaar toen het album All Is Wild, All Is Silent op uitkomen stond ontdekte ik Balmorhea en dat beviel zo goed dat ik me ook aan River Arms waagde wat eveneens een succes was.
Constellations is dan ook het eerste album dat uitkomt waar ik een soort nieuwsgierig naar ben; want gaan die instrumentale deunen uiteindelijk niet en beetje vervelen? Weten ze de spanningsboog strak gespannen te houden?
Na beluistering van dit album moet ik toegeven dat het nieuwe er voor mij een beetje van af is en dat ze me minder weten te betoveren dan op de vorige twee albums.
Natuurlijk hoor ik nog steeds schitterende, soms meeslepende muziek, maar aan de andere kant merk ik ook dat ik soms een beetje afhaak en mijn aandacht er gewoon niet helemaal bij kan houden. Iets wat ik vorig jaar totaal niet had.
De nadruk ligt nu iets meer op pianoklanken (To the Order of Night, Constellations of Winter Circle) en op vrij sober aangeklede nummers waar de akoestische gitaar een hoofdrol krijgt (Herons).
Steerage and the Lamp is een lang nummer dat zijn zwaartepunt ook kent door dwarrelende pianoklanken ondersteund door strijkers (niet van het zoete soort). Het neigt bijna naar klassiek.
Misschien dat het avontuur door de versobering wat minder groot lijkt en dat sfeer meer voorrang krijgt waardoor het kwartje nog niet helemaal lekker wil vallen als de voorgaande keren.
Hoe dan ook erken ik wel de schoonheid van dit album.