Sam Amidon - I See the Sign (2010)

Samamidon, Sam Amidon; de best man maakt er met zijn naam een potje van. Gelukkig niet met zijn muziek en laat ik gelijk met de deur in huis vallen: I See the Sign is toch even wennen als je de kalme folk-songs van de vorige albums gewend bent. Dit komt o.a. door toevoeging van de strijkersarrangementen van Nico Muhly (ja, die van Antony & the Johnsons).

Al op opener How Come That Blood wordt er een blik IJslandse strijkers opengetrokken o.l.v. Valgeir Sigurðsson. Het is een spannend begin van dit album waar zelfs wat electronica aan toegevoegd is. Wennen? Ja, wennen, maar daardoor gelijk wel heel erg boeiend wat mij betreft.
Op Way Go Lily komt Amidon met zijn stemgeluid griezelig dicht in de buurt van wijlen Nick Drake. Ook hier verlaat hij het rustige pad door toevoeging van de strijkers. Je herkent hier duidelijk de hand van Nico Muhly in terug. Beth Orton is ook te horen op dit nummer maar doet dat redelijk bescheiden op de achtergrond. Bescheiden is sowieso een term die ik erg passend vind bij deze artiest en 'zijn' liedjes.
Ook op You Better Mind horen we Beth Orton en hier is er meer sprake van een duet. De strijkers zijn hier goed aanwezig zonder opdringerig te worden. Er zit een mooie spanningsopbouw in het nummer en het zijn niet alleen de strijkers die de aandacht opeisen; ook de blazers doen volop mee waardoor het een rijkelijk gearrangeerd nummer is in een toch vrij traditioneel nummer.
Titelsong I See the Sign is een stuk soberder. Toch dwarrelen de strijkers en fluit hier ook onopvallend doorheen. De combinatie lijkt apart en dat is het ook. Je verwacht dit gewoon niet bij muziek als deze. Sam Amidon heeft duidelijk geprobeerd er iets bijzonders van te maken. Dat kan gevaarlijk uitpakken omdat het gekunsteld gaat worden en misschien zullen sommigen dat ook wel vinden. Ik heb er geen moeite mee. Overigens zijn het bijna allemaal traditionele folk-nummers op dit album en misschien daarom is de combinatie wel zo opvallend te noemen.
Johanna the Row-di ligt wat meer in de lijn van Amidons ouder werk: het is een fijn kabbelend nummer waarop Beth Orton wederom meedoet. De liefhebbers van de vorige albums worden blijkbaar niet vergeten.
Pretty Fair Damsel is een original die ik niet ken maar ik denk dat hij hier redelijk dicht bij het origineel gebleven is en wat mooi zijn de arrangementen hier toch weer. Qua sfeer doet het wederom soms denken aan Nick Drake.
Kedron is een hemels nummer in al zijn eenvoud: rustige folk, mooie ietwat hese vocalen en een sausje orkest maakt het af. Heel subtiel trouwens in dit nummer waardoor het zo ongelooflijk goed over weet te komen.
Rain and Snow is zoals bekend ook een traditional en Sam schijnt het een geheel eigen draai gegeven te hebben. Het nummer is tot op het bot gestript en opnieuw opgebouwd en vertaald naar nu. Resultaat is een desolaat klinkend nummer dat al je aandacht weet op te eisen totdat er opeens drums klinken die de piano, gespeeld door Nico Muhly, aankondigt en die daarmee een tweede hoofdrol opeist naast de vocalen. Het geeft het nummer een onderkoelde spanning met zich mee.
Climbing High Mountains is oorspronkelijk een gospel. Sam Amidon maakt er een heel wat soberder nummer van alhoewel je er de gospel wel in terug kunt horen. Shahzad Ismaily is verantwoordelijk voor het 'humming' gedeelte maar dat niet alleen: hij is eigenlijk op alle nummers vertegenwoordigd. Bas, percussie, gitaar; het maakt niet uit want de man is breed inzetbaar. Liefhebbers van Bonnie 'Prince' Billy, Laura Veirs en Faun Fables zullen vast wel eens van hem gehoord hebben.
Het nummer loopt naadloos over in het enige niet traditionele nummer op deze cd namelijk Relief, een ongereleased nummer van R Kelly! Het is maar goed dat je deze info er bij krijgt want ik denk dat anders niemand deze link gelegd zou hebben. Het orkestje krijgt weer een grotere rol, de stem neigt weer erg naar Nick Drake en Beth Orton mag op de achtergrond meedoen, en zo vallen alle puzzelstukjes weer perfect in elkaar op deze track.
Afsluiter Red is wat soberder en gaat wat meer richting werk van artiesten als Bonnie 'Prince' Billy.

Deze vierde cd van Sam Amidon (zijn debuut en dit album verschijnen onder deze naam, zijn vorige twee onder Samamidon) is behoorlijk verrassend te noemen, en ik denk dat Nico Muhly en Valgeir Sigurðsson daar behoorlijk verantwoordelijk voor genoemd kunnen worden. Ik vind het een uiterst bijzondere meerwaarde hebben voor al deze traditionele typisch Amerikaanse muziek. Het maakt het broeierig en uitdagend.
Het is een uiterst verrassend album waar ik voorlopig nog wel even zoet mee ben en wat tevens een bijzondere status zou kunnen verkrijgen binnen dit genre.
Well done Sam Amidon!

Idd een heel mooi album aERo!!

Ik Vind de orkest arrangementen echt geweldig(zeker nu ik er zelf, zij t op amateurbasis, ook mee bezig ben) echter de zang her en der net te vlak. toch best leuk mp3 voer..

Pretty Fair Damsel is echt zo'n schitterend liedje...

Mooi plaatje, de stem van Sam Amidon doet denken aan Nick Drake (zelfde mening als aERodynamIC, 'Way Go Lily'), en eigenlijk ga ik gewoon volledig akkoord met zijn mening over dit album, ik geef enkel een halfje minder omdat het net iets minder blijft hangen. Kwaliteit heeft het natuurlijk wel.

Soms valt ook de vergelijking met Sam Baker te overwegen, vooral in de "duetten" met Beth Orton. Pluspunt, want Sam Baker vind ik een geweldig artiest.

Uitschieters staan hier niet echt op, het is gewoon een en al degelijkheid dat op 'I See The Sign' wordt tentoongespreid.

Sam Amidon heeft op deze plaat iets meer dan een handvol liedjes mooi naar zijn hand weten zetten, mede dankzij de door aERodynamIC aangehaalde gastartiesten.

3,5 sterren

Mooi album met veel groeipotentie. Maar voor mij wel duidelijk dat dit een echte herfst/winter plaat is. Maar aangezien ik het nog niet echt herfst/winter vindt op dit moment, laat ik 'm even rusten totdat het weer zich ervoor leent dit weer te luisteren.

Inmiddels een halfje erbovenop. Absoluut een fijne, toevallige, ontdekking uit de folk-wereld. Zeer evenwichtig en zou niet zo 1-2-3 een favoriete track kunnen uitkiezen, hoewel de driehoek van 5 t/m 7 daar wel aansraak op heeft. Veel nummers hebben een dikke strijkerssectie en meer eveneens prachtige instrumenten, toch blijft het overal heel klein, bescheiden en sfeervol. Als een warm deken voor de lange, koude periode waarin we nu vastzitten en voorlopig niet meer uitkomen.

Ironisch: ik ontdekte Sam Amidon gister via een cover van notabene I'm Walking On Sunshine en was direct gepakt door zijn country-achtige benadering. Toen ik daarna zijn opvoering zag van een Ierse traditional, wist ik het: dit is weer eens een zeer fijne ontdekking die slechts bij een kleine groep folkfanatiekelingen bekend is.

Nu mijn vraag: waar te beginnen. Met welk album? Meteen deze pakken of bij zijn debuut beginnen en dan opwerken naar deze?

PS: op Way Go Lily dacht ook ik even naar Nick Drake te luisteren, wat een prachtigheid! I See The Sign vind ik ook érg mooi, die lijkt weer op een nummer van Gose Gonzales.