Serj Tankian featuring the Auckland Philharmonia Orchestra - Elect the Dead Symphony (2010)

Elect the Dead vond ik gewoon een lekker album. Punt. Na System of a Down misschien niet meer zo verrassend maar dat boeide niet.
Op onverklaarbare wijze hebben rockers nogal eens de behoefte om hun werk met orkest op te nemen. S&M van Metallica is uiteraard een bekende, maar zo zijn er nog wel meer te noemen en Serj Tankian sluit daar bij aan door nu met een Elect the Dead Symphony te komen.
Zwaktebod? Misschien. Origineel? Niet bepaald.
Iedereen die het nog niet gehoord heeft kan toch al wel een gokje gaan wagen om later te constateren dat het gewoon klopt: dit album staat vol met 'bekend werk' in lekker opgepompte, opgezwollen, orkestrale versies en daar moet je van houden. Blijkbaar lenen rockplaten zich er ook wel voor.
Of het een verbetering van de originelen is laat ik aan eenieder maar het antwoord daarop zal voor velen wel op hetzelfde neerkomen.
Zelf ben ik niet vies van wat bombast d.m.v. het inzetten van een orkest (hier The Auckland Philharmonia Orchestra) en als je dat net als ik niet bent is het allemaal prima te pruimen. Daar tegenover staat dat ik nooit zo heel erg gecharmeerd ben van live-opnames en dat is dit natuurlijk wel. Ik stoor me ook een beetje aan de oerkreten van fans die hier soms te horen zijn (filter die dan weg zou ik zeggen).
Wat verder opmerkelijk is is het feit dat zijn stem me hier tegen het einde een beetje begint tegen te staan (zo zuiver is het niet altijd) en daar heb ik op de andere albums weinig last van.

Elect the Dead Symphony biedt datgene wat je er van kunt verwachten; niet meer of minder. De één gruwt er van en de ander zal het heerlijk vinden en ik hoor bij de laatste groep (een portie pathos op z'n tijd is nooit verkeerd).