The Album Leaf - A Chorus of Storytellers (2010)

Kende deze band niet, maar vind dit album tot nu toe heel erg tegen vallen.
Misschien dat het na een paar extra luisterbeurten wel klikt...

Er staan een aantal mooie stukken op deze plaat, vooral het instrumentale Within Dreams, maar zodra er gezongen wordt vind ik het echt, ronduit jammer. Het is wellicht erg kort door de bocht, maar de stukken die op Sigur Ros lijken kan ik waarderen en de rest vind ik echt flut. Maar toch is het zo
Within Dreams blijf ik prachtig vinden.

Het heeft 4 jaar geduurd voor we weer eens wat van The Album leaf hoorden. Misschien wel mede daardoor valt dit album wat tegen. Het voegt namelijk niets toe aan de discografie van de band. Nog steeds grossiert de band in subtiele en softe postrock, maar verrassen doet het nergens meer en dat is jammer.

'A Chorus' is een behoorlijke tegenvaller. Ik heb 'm twee keer geluisterd, maar een derde keer kan ik echt niet opbrengen. Ik hou het wel bij deze en deze wat TAL betreft. Die platen maken de andere overbodig.

In tegenstelling tot de meesten hier blijf ik de relaxte postrock van the album leaf wel degelijk smaken. Een beproefd recept dat imho niet nodeloos veranderd moet worden.

Ik vind deze plaat al supermooi, ondanks de slechte waardering op MM. Welke pla(a)t(en) van deze groep zijn aan te bevelen en komen overeen met dit album?

Vooral In a Safe Place (met o.a. het wondermooie thule), maar ook opvolger Into the Blue Again liggen in het verlengde van dit album.

Debuut An Orchestrated Rise to Fall is veel meer lo-fi en is slechts een blauwdruk of stijloefening van wat later volgen zou. One Day I'll be on Time ken ik niet maar is volgens veel bronnen zn slechtste...

Coclusie: wil je meer ontdekken, koop of download u In a Safe Place. Je zal het je niet beklagen.

Eens met Khonnor. Maar dan zou ik vervolgens ook gaan luisteren naar albums van Helios.

Ik ken verder (nog) niets van The Album Leaf maar dit vind ik een zeer prettige plaat. Heeft wel te kampen met kwaliteitsverschillen maar toch wordt het nergens echt minder.

Probeer de voorganger dan ook eens. Die is ook zeker de moeite waard.

Zou je die eerder aanraden van In a Safe Place? Die heeft namelijk een hogere score op MuMe.

Ik vind in a safe place ook de betere, al was het maar (ik val in herhaling) omwille van het prachtige thule. Into the Blue Again is een beetje een verwaterde versie van In a Safe Place.

Los hiervan, ik begrijp de kritiek op The Album leaf niet helemaal. tuurlijk is het allemaal wat braafjes en gepolijst, maar het blijft wondermooie druilerige zondagmiddag muziek. kabbelende, kalmerende dagdromerij

De vorige "Into The Blue Again" zou ik toch aanraden.
Scores zeggen nu eenmaal heel weinig ...
Ook de enigste waarbij hij zingt trouwens.


Wel leuk dat je kalmerend , kabbelend en druilerig als een positieve connotatie ziet koeneke.
Zo ken ik er maar weinig...

'In a Safe Place' ken ik niet, dus ik ga geen albums aanraden die ik nog nooit beluisterd heb. Verder zeggen scores ook niet alles.

Nee, maar hij heeft wel een hogere score dus het lijkt me geen onlogische vraag. Ik ga denk ik dan beginnen met Into the Blue, en daarna pak ik nog wel een keer In a Safe Place.

Vandaag weer eens gedraaid - niet echt verrassend na de vorige. Ligt prettig in het gehoor, maar ik mis iets. Voor mijn gevoel is dit een Into the Blue pt2 - weinig nieuws.

Een van de beste platen van het jaar!

Veel gedraaid, en nog steeds verveelt het niet. Geeft rust, plezierig om even een pas mee op de plaats te maken.

Ik heb dit album en In A Safe Place beide in 2012 gekocht toen ik The Album Leaf 'ondekte' op 1 vande internet-radiozenders van SomaFM.
En ja, dit album heeft (een beetje helaas) meer van het zelfde als die uit 2004.
De subtiele postrock / indietronica van Jimmy LaValle is best lekker maar soms skip ik toch ook wel weer een nummer.
Waarbij bij de ene prima klinkt is de ander weer wat vervelender.
Desalniettemin goede andersdananders klinkende muziek. (komt ook véél voor in TV-series)

Hoewel ik het muzikaal niet hoogstaand vind brengt de muziek op dit album mij ontzettende rust en ontspanning. Het kabbelt van nummer naar nummer en aan het eind ben ik onthaast. Vooral de tweede helft van het album heeft die uitwerking, te beginnen met Falling from the Sun. Het is daarom dat ik mijn stem verhoog van 3 naar 3,5.

(Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl)

Een album dat zeker niet tot het allerbeste werk van deze artiest (de Amerikaan Jimmy LaValle) kan worden gerekend.

The Album Leaf is ooit gestart als postrock artiest. De muziek op dit album neigt daar soms wel toe, maar is daarvoor eigenlijk te tam. Alleen afsluiter Tied Knots houdt de eer nog wat staande.

De composities hadden derhalve wat steviger mogen zijn om als postrock te kunnen gelden. Discogs rekent de muziek tot de Intelligent Dance Music (IDM). Zeg maar de muziek van Bjork in de jaren '90. Die link hoor ik ook niet echt trouwens.

Misschien dat de inzet van de (elektronische ?) drum in de beginnummers past bij IDM? Ze werken mij op de zenuwen in elk geval

Gelukkig is de tweede helft van het album absoluut wat sterker, met name Summer Fog en het al eerder genoemde Tied Knots maar echt gewonnen wordt de wedstrijd niet meer.

Toch weer terug naar 3*

Inmiddels zijn we weer een half jaar verder en heb ik het album vandaag opnieuw beluisterd. En het was een verademing. Mijn stem is weer terug naar 3,5. Op mijn eigen site valt nu het volgende te lezen.

Het album "A Chorus of Storytellers" van The Album Leaf, uitgebracht in 2010, manifesteert een intrigerend aura dat onmiddellijk boeit, doch een inherent sombere uitstraling heeft die zich door melodieën en arrangementen slingert. Elk lied in deze verzameling ontvouwt zich als een keten van emotioneel beladen vertellingen, voorgedragen door de subtiele kracht van instrumentale muziek.

Het openingsnummer "Perro" introduceert een tedere, bijna fluisterende melodie die geleidelijk uitgroeit tot een rijkere, gelaagde harmonie. Elk instrument lijkt zijn eigen verhaal te vertellen, samen een geluidstapijt wevend dat zowel uitnodigend als enigszins treurig is. De fijne overgangen tussen tonen vertellen een verhaal van verlies en herinnering.

Opvolgend "Blank Pages" biedt een urgentie die contrasteert met zijn voorganger. De staccato pianotoetsen gemengd met strijkers suggereren onafgemaakte zaken, van woorden die onuitgesproken blijven. Dit stuk wekt beelden op van een eenzame schrijver bij het schemerlicht, worstelend met de leegte van een blad voor hem.

"We Are" presenteert daarentegen een meer hoopvolle compositie. Een harmonieuze vermenging van elektronische en akoestische elementen creëert een dromerige atmosfeer. Dit nummer lijkt te suggereren dat, ondanks de somberheid, er ruimte blijft voor vernieuwing en hoop.

"Almost There" is een reis op zichzelf. Dit nummer vervoert de luisteraar naar een staat van introspectie, waar elke noot echo's oproept van een lange tocht die bijna zijn climax bereikt. De overlappende melodieën vormen een complexe maar serene muzikale dialoog.

"Until the Last" lijkt een afscheid. De langzame, slepende melodieën weerspiegelen een gevoel van onvermijdelijkheid en acceptatie. De muziek zwelt langzaam aan, als een laatste ademtocht die alles zegt wat nog gezegd moet worden, alvorens terug te treden in de stilte.

Met "Stand Still" bereikt het album een rustige, reflectieve afsluiting. Dit nummer, vol met ruimtelijke echo's en zachte harmonieën, roept op tot stilte en contemplatie. Het lijkt alsof het album zelf een moment van bezinning vraagt, een kans om de vertelde verhalen te overpeinzen en de emotionele reis die het teweeg heeft gebracht.

Samenvattend, "A Chorus of Storytellers" biedt een diepgaande, zij het soms melancholische ervaring. De zorgvuldige samenstelling van elk nummer, gecombineerd met de algehele sfeer van reflectie en soms verdriet, maakt dit werk tot een boeiende luisterervaring. Elk nummer draagt bij aan een groter narratief, dat de luisteraar uitnodigt om dieper in zijn eigen verhaal te duiken.