Chew Lips - Unicorn (2010)

Rondom Chew Lips hangt momenteel wel een buzz en de vraag is nu of ze dit ook gaan bewaarheden.
Aan de andere kant kun je je afvragen of we wel zitten te wachten op het zoveelste electropopbandje met vrouwelijke vocalen.
Maar goed, mensen die The xx, jj of Beach House leuk vinden zullen toch al snel bij dit gezelschap gaan uitkomen en dan moet maar blijken hoe die er over denken.
Zelf hoor ik ook wel een beetje bij die groep omdat ik dit anders waarschijnlijk wel aan me voorbij had laten gaan. Tegelijkertijd besef ik me maar al te goed dat dit net wel eens te veel zou kunnen zijn (ook voor mij dus).
Laat ik eens beginnen met zangeres Tigs die een prima stem heeft. Ik hoor er soms een beetje Chrissie Hynde in, of verbeeld ik me dit maar?! Niet veel op aan te merken in elk geval maar ook niet van een dusdanige speciaalheid dat ze er erg door opvalt.
De mannen James Watkins en Will Sanderson staan achter de knoppen en die brengen nummers waar ik regelmatig door in verwarring gebracht word: is het nu gewoon simpele dansbare pop zoals we het zo vaak horen of zit er nu een laagje onder die het net even spannender maken? Ik denk toch wel het laatste en dat maakt Unicorn voor mij eigenlijk best een aangenaam album.
Er kleeft ook wel een minpuntje aan dit album wat mij betreft: het trio weet soms een aardige sfeer neer te zetten, maar ze laten het wat afweten als het om melodieën gaat. Dit zal ongetwijfeld voortkomen uit het feit dat ze graag een combi willen vormen van indie, dance en pop maar ik had het een pluspunt gevonden als er wat meer aandacht aan melodie was geschonken. Nu vind ik de nummers soms ook niet helemaal af klinken. Het zal ongetwijfeld de bedoeling zijn maar het zorgt er bij mij juist voor dat ik er vooralsnog niet extreem jubelend over kan zijn. Het is een aardige popplaat die ongetwijfeld hoog zal gaan scoren dit jaar. Ik hou het voorlopig op een keurige doch veilige 3,5*.

Ik ben echt helemaal wild van deze cd. Ik heb hem besteld en draai hem heel vaak. De stem van Tigs raakt me en de combinatie van muziek en teksten roept een heel eigen sfeer op. Ik ben inderdaad ook wild van the XX, maar vind geen overeenkomsten met Chew Lips. Dat ze hun singles niet opnamen op deze cd getuigt volgens mij van lef. Salt Air, Solo en Rising Tide zijn ook te koop via iTunes, dus als je die wilt, is dat snel gepiept.
OK, er zijn heel wat electropopgroepen op dit moment, maar Chew Lips is beter dan Ellie Goulding, I Blame Coco, lIttle Boots of La Roux. Groot verschil met deze vier is dat Chew Lips echt wel een groep is. Tigs is dan misschien wel het gezicht en de stem van de groep, maar als je dit album op je hoofdtelefoon beluisterd, valt pas echt het belang van Will en James op. Zij leggen laagje na laagje electronische klanken aan die je steeds meer in hun ban krijgen.