White Hinterland - Kairos (2010)

Boards of Canada.... dat was mijn eerste associatie bij het zien van deze hoes en het zorgde er gelijk voor dat White Hinterland de spotlights op zich gericht kregen.
Een voorzichtige beluistering op MySpace maakte me nieuwsgierig maar ook wat huiverig.
Met Boards of Canada heeft dit weinig te maken (buiten dat ook White Hinterland electronica gebruikt) maar het past wonderwel mooi in het rijtje artiesten als waar Beach House zit: de tijd is rijp voor Casey Dienel kun je zeggen. En net als bij Beach House is hier niet sprake van een debuut en toch zou het zo kunnen voelen.
Maar...... zitten mensen wel te wachten op alweer een artiest die wat ijle rock produceert met wat 'sferische' electronische randjes?!
Dat is altijd de vraag natuurlijk en daarbij is het nu ook weer niet zo dat ze extreem veel op Beach House lijkt: ik schaar haar meer in eenzelfde soort ruim bemeten hoek. Ik hoor ook wat Björk-randjes en het is grappig te horen dat er een soort Afrika-vibe waart door een nummer als No Logic of Bow & Arrow. Ja, Vampire Weekend komt er ook goed mee weg en White Hinterland doet het in dit nummer minder obvious en geeft er gelijk een soort Velvet Underground laagje aan mee (op No Logic).
De nadruk binnen dit album ligt sterk op de stem van Casey Dienel die erg goed uit de verf komt. Een absolute plus.
Waar het album in eerste instantie een beetje vluchtig aan me voorbij lijkt te gaan daar geloof ik tegelijkertijd wel in zijn daadwerkelijke kracht; een kracht die ik bij soortgelijke muziek wel vaker ervaar en dat is dat het moet groeien.
Zeker weten in de gaten houden!