Winger - Karma (2009)

Lekker album van een zeer ondergewaardeerde band!

Lekker album? Zeg maar gerust een een onverwachte knaller!! Wat mij betreft het beste album van Winger tot nu toe en dé verrassing van 2009! Het album opent wat standaard met Deal with the devil en Stone cold killer maar vanaf Big world away gaat alles naar een hoger plan. Supernova, Always within me, After all this time (wat een geweldige zang zeg!!) en Witness zijn de prijsnummers wat mij betreft. De produktie is ook prima. Niet teveel opsmuk (waar de eeste twee albums nogal onder gebukt gingen) maar gewoon kaal en vet. Past prima bij deze muziek.

Volstrekt mee eens.
Een nu al weer vergeten album van een bijna vergeten band. Winger klinkt inderdaad wat soberder dan vroeger, maar levert met Karma een kwaliteitsproduct op het gebied van melodieuze hardrock af.

Niet te geloven dat deze band vroeger bekend stond als aor of hair metal band. Deze cd laat horen dat we nu te maken hebben met een echte stevige rockband. Gitarist Reb Beach die ook bij Whitesnake speelt is de ster op deze cd, want het gitaarwerk is van uitzonderlijke klasse! Luister maar eens naar Witness met geweldige gitaarsoli. Voor de rest veel sterke rocknummers zoals Stone Cold Killer, Supernova,Deal with the Devil of Pull Me Under. Zanger Kip Winger heeft overigens een heerlijk stemgeluid! Grote verrassing deze cd!

Absoluut! Laatst nog weer gedraaid en kwam weer tot dezelfde conclusie; een fantastisch album!!

Karma is veel serieuzer dan de tienersentimentaanwakkerplaten In The Heart Of The Young en het debuut. Eigenlijk borduurt het album voort op de lijn die al werd ingezet op het eveneens uitstekende Pull uit 1993. Winger zet zichzelf op een voetstuk voor wat betreft melodieuze hardrock.

Stone Cold Killer opent nog wat luchtig. Deal With The Devil klinkt ook nog lekker niks aan de handerig maar is kwalitatief alweer veel sterker. Kips uithalen neigen haast naar de ijle klank van Chris Cornell.

Met het messcherpe Pull Me Under en de schitterend gezongen ballade Witness raakt Kip serieuze volwassen snaren. Ook het gelaten Always Within Me hoort daar bij. Reb Beach schittert met zijn gitaarwerk bij Winger harder dan bij Whitesnake. Het verbaast me dan ook Winger niet meer naast namen als Whitesnake mag staan.

Ben het volkomen met je eens!! Laatst nog aan een maat laten horen en hij stond er versteld van dat het Winger was! De zang van Kip in After all this time is echt hartverscheurend mooi en intens. Ooit maakten de heren Metallica zo'n beetje eigenhandig een einde aan de carrière van deze band. Maar stiekem heeft Winger sindsdien betere albums gemaakt! En Winger staat wat mij betreft zeker bóven Whitesnake.

De stevige maar tegelijkertijd melodieuze rock van het amerikaanse Winger is ook op dit vijfde (en vooralsnog laatste) album nog steeds aangenaam. De plaat schiet sterk uit de startblokken met een flinke reeks uptempo tracks. Halverwege wordt het wel wat minder en tegen het einde is de rek er duidelijk uit (het afsluitende Witness zeurt bijvoorbeeld veel te lang door), maar over de hele linie genomen is dit een prima album. Zanger Kip Winger is goed bij stem en er valt te genieten van uitstekend gitaarwerk.

Een mooi vervolg van het wat serieuzere rockgeweld dat de mannen sinds "Pull" aanhouden.
Het album knalt lekker uit de startblokken met het rockende "Deal with the Devil". Het klinkt misschien wat standaard, maar het rockt erg lekker en het nummer heeft een hoog meezinggehalte. Ook de nummers die daarna volgen staan bol van hard rock van hoge klasse. De productie is erg goed en alles komt prima uit de verf. Zo klinken op "Come a Little Closer" harder en rauwer dan dat ze ooit geklonken hebben. Ze bewijzen echter ook dat ze nog steeds in staat zijn om prachtige ballads te maken. "Always With Me" en "After All This Time" weten een gevoel van nostalgie bij me op te wekken. Twee prachtige ballads die in de jaren '80 misschien wel hits geweest hadden kunnen zijn.
Wederom een bewijs dat Winger gewoon sterke muziek kan maken en dus zeker serieus genomen mag worden.

Kip, Reb en co. mogen mij als nieuwe fan bijschrijven.
Het heeft 30 jaar geduurd, maar beter laat dan nooit toch?

Met terugwerkende kracht alle platen aan het ontdekken. Na de meest recente plaat, deze Karma aan het proberen.

Zo heerlijk Pull Me Under. Een uptempo, boze song, over liefdesverdriet. Het raakt me erg.

Verder is de productie topnotch, en is Kip uitgegroeid tot één van mijn favoriete rockzangers.

Kip noemde zijn band de hairmetal versie van Dream Theater. True story!

Fuck, die eindsolo van Witnesss.......

Jep, dit album is echt geweldig! Heb ze tijdens deze tour nog live gezien op Sweden Rock. Speelden ze een handvol nummers van dit album, heerlijk!

Lentedag: ramen open, en keihard Karma knallen. Wat een heerlijke plaat toch weer. Was echt toe aan deze plaat. De balans tussen commerciele rock en thinking man rock is erg goed.

Dit album klinkt zowel melodieus als stevig. De zang van Kip Winger klinkt erg goed en instrumentaal zit alles snor.
Winger is sinds hun comeback wat harder gaan klinken dan op hun hairmetal periode uit hun hoogtedagen eind jaren '80.
Het gitaarwerk is prima op deze plaat. De opvolgende plaat 'Better Days Coming' is ook vermakelijk en ligt in het verlengde van deze plaat.
Onderschatte band.

Toevallig afgelopen week ook weer eens gedraaid. Blijft inderdaad een prima album! Opvolger Better days coming vind ik overall genomen iets minder. Staan me net wat teveel niemandalletjes op. Die vind je op Karma niet. Althans, dat vind ik. Heb ze tijdens deze tour live op Sweden Rock Festival gezien. Kwamen 3 nummers van dit album voorbij. Geweldig optreden!

Waar Winger in de jaren 90' een van de slachtoffers werd van de hype om de zogenaamde 'hairmetal' bands te bashen is het tevens een van de bands die zichzelf heeft heruitgevonden. Hoewel de eerste 3 albums van Winger zeker niet slecht waren, Pull was zelfs een topper was de puf eruit. Na een lange pauze bleek het serieuze 'IV' een doorstart, een zoektocht naar de identiteit van de band. Hoewel die schijf onevenwichtig was bleek het een opmaat te zijn naar meer. Waar de laatste plaat Better Days Comin' voor mij al een heerlijke 'earopener' was vond de band zijn muze met deze plaat. Deze vorm van hardrock (of hard music) staat met beide benen in het heden (ondanks de releasedatum van 10 jaar geleden). Een uitstekende productie, songs die af zijn, bij vlagen agressief maar ten allen tijde melodieus, daarnaast weet Kip de juiste sfeer te creëren door enkele songs te voorzien van sfeervolle arrangementen. Prijsnummers zijn wat mij betreft het groovende Pull Me Under, het kamerbrede; Big World Away en het epische Supernova. Een klassieker is het net niet, daarvoor klinken de eerste twee nummers net wat te obligaat. De afsluiter en tevens bonustrack First Ending laat al horen welke ambities Kip zou hebben qua klassieke muziek. In de stal van Frontiers records is Winger wat mij betreft het paradepaardje.

Ik vind Winger één van de beste melodieuze hardrockbands (samen met Honeymoon Suite en Strangeways en nog wat onbekendere bands).

Deze plaat is weergaloos. Soms echt tegen de progmetal aanleunend materiaal. En ze laten horen zoveel meer te zijn dan zo'n band als Metallica, die het nooit kon laten de draak te steken met deze band, die daardoor nooit heeft kunnen doorbreken (bedankt Lars).

De gitaarpartijen, solo's, baspartijen, songwriting, drumskills, krachtige vocalen, alles klopt aan deze plaat.

Ik weet dat specifiek een band als Winger door die vergeten cartoon figuren Beavis & Butthead zwaar te kakken werd gezet. Dat de Grunge - en hardcore beweging ook flink in opkomst waren - het muzikale landschap werd een stuk serieuzer begin jaren 90 - bleek de doodsteek te zijn voor bands als Winger, Poison en dergelijke. Ik kan mij echter niet meer herinneren dat Lars en kornuiten Winger belachelijk maakte maar ik neem aan dat je gelijk hebt. Als je dan toch de laatste platen van Lars naast die van Kip Winger legt blijkt de laatste toch een stuk talentvoller. In een rechtvaardiger wereld hadden Karma en Better Days Comin' een beter lot verdient.

Kip Winger Remembers Metallica 'Bullying' Him: 'I Can Certainly See Why It Happened' | Music News @ Ultimate-Guitar.Com

Als je een luisteraar wil overdonderen en een goede eerste indruk wilt achterlaten kun je starten met een song als Deal with the Devil. Een te gekke rocksong en de energie spat ervan af. Met Stone Cold Killer wordt geen gas terug genomen. Het kamerbrede Big World Away vormt een hoogtepunt, het dwingende ritme en het aanzwellende refrein dwingt mij om mee te schreeuwen, wat een song. Come a Little Closer, is dit de band die ooit tienermeisjes aan zich bond door songs als Headed for a Heartbreak de ether in te slingeren...Mijn god wat een dikrif. Ik weet niet wat er speelde rond 2009 maar de heren lijken achter de hielen gezeten te worden, men klinkt venijnig, gitarist Reb Beach komt met een spervuur aan riffs en de songs ademen een en al urgentie. Supernova vormt de eerste track waar men wat gas terugneemt maar verwacht geen ballad, het geheel is spannend, afwisselend en bombastisch. Always Within Me klinkt wat toegankelijker maar bevat ook de nodige power. Feeding Frenzy is pakkend en swingt als een malle en o ja, Reb; graag meer van dit soort solo's. After All This Time en Witness vormen de meer experimentelere tracks, meer bombast, lichte symfonische elementen en duren in mijn ogen wat te lang. Ze zijn zeker niet slecht, sterker nog, Witness is gevarieerd en met name Beach gaat in de 2e helft van de schijf helemaal los. Het bluesy After All This Time is aardig maar boeit mij maar matig. First Ending geeft de orchestrale en klassieke inslag van Kip weer, later goed terug te horen in zijn project; Ghosts.

Zo vormt Karma een fantastische plaat, zo kon/kan hardrock anno 2009 klinken, fris, gevarieerd, volwassen, stevig en urgent. Winger vormt wat mij betreft een van de beste voorbeelden (zo niet het beste) hoe een band kan groeien in dit genre. Een topper.

Tussenstand:

1. Karma
2. In the Heart of the Young
3. Pull
4. Winger
5. IV

Potverdorie, maar 15 stemmen voor het beste plaatje met harde gitaren uit 2009. Elke rechtgeaarde liefhebber die van goed geproduceerde afwisselende hardrockmuziek houdt moet dit toch in zijn/haar platenkast hebben staan. En dan te bedenken dat elke rechtgeaard radiostation in Nederland de meest verwerpelijke troep de ether in slingert en het grootste gedeelte van de mensheid hiervan verstoken blijft. Karma is voor mij een van de meest afwisselende hardrock platen ooit gemaakt, waarbij Kip en zijn mannen goed aanvoelen dat deze muziek anno 2009 niet conventioneel hoeft te klinken maar juist divers en afwisselend. Een hele knappe prestatie waarbij de plaat over de hele linie genomen een griezelig hoog niveau haalt.

Wordt hoog tijd voor een mooie vinyl release dunkt me!

Vind dit ook een beresterk album van het zwaar onderschatte Winger. 5 sterren!

Ik las trouwens dat Winger in oktober in Nederland speelt. Zal eens opzoeken waar precies want die wil ik zeker even mee pikken!

Ik ben daar zeker ook van de partij!

Wat bijzonder dat een cijfer van een gebande user blijft staan.

Hier is Winger op hun top. De songwriting is erg goed, de vocal hooks, de riffs, de gitaarsolo's, alles is aanwezig. De songs zijn lekker stevig en in-your-face met genoeg catchyness op lekker mee te zingen, maar ook mee te drummen en airgitaren.

Wat ik zo fijn vind aan deze plaat is dat de sound wat hangt tussen de hardrock en light-metal. Een overtuigende plaat met bovendien ontzettend goede muzikanten. De zangharmonieen zijn ook erg goed gearrangeerd en uitgevoerd. De band heeft hier ook alle touwtjes strak in handen; de productie, de songwriting, alles. Wat het eindresultaat alleen nog maar meer spectaculair en indrukwekkend maakt.

Hoogtepunten; de ijzersterke en vlijmscherpe hardrockers Big World Away en het bijna industriele Come A Little Closer, de thrasher Pull Me Under, maar vooral ook Witness met misschien wel de beste hardrock-gitaarsolo-eindstuk dat ik kan mij kan bedenken.

Voor mij is Kip Winger wel één van de beste hardrockzangers. Melodieus met een enorm bereik en ook een lekkere rauwe schreeuw zo nu en dan. Die uithalen in Supernova zijn ongekend.

Extra bonuspunten voor drummer Rod Morgenstein die nooit tereurstelt.