Dr. Know - Wreckage in Flesh (1988)

Deze week het Metal Album van de Week.

(Overgenomen uit het topic, Metal Album van de Week)

Enigszins te vergelijken met hoe in de eerste helft van de jaren tachtig punk een energie injectie aan metal toediende (met als gevolg de befaamde New Wave of British Heavy Metal), zo was er in de tweede helft van dat glorieuze decennium een wederkerig fenomeen vast te stellen.

Groepjes die eerder punk georiëntieerd waren gingen zich meer en meer op metal toeleggen. Hardcore of crossover(thrash) heette dat dan. Heel veel van die muziek was pure bagger. Pareltjes werden echter ook gemaakt door Suicidal Tendencies, D.R.I., Nuclear Assault enz... En wie kent niet het geniale project S.O.D. met Scott Ian en Billy Milano.

Maar helemaal eind jaren tachtig verschoof de focus vaak nóg meer naar metal. Zoals Crumbsuckers met Beast on my Back na het debuut Dream of Life. En Cro-Mags bijvoorbeeld na The Age of Quarrel op hun tweede album Best Wishes. Maar een jaar eerder was daar ook Dr. Know al mee. Een band die sinds begin jaren tachtig bestond en die als grondlegger van de Nardcore wordt gezien, een toenmalige scene in en rond Oxnard. Toenmalige bezetting van Dr. Know: Larz White (drums), Mike Purdy (bas), Kyle Toucher (zang, gitaar), Tim Harkins (gitaar)

Dit moeilijk vinden album is hun werk met het meeste metalinvloeden. Naast heerlijke tempo wisselingen, waarvan de riffs in de trage delen doen denken aan die van Black Sabbath, is het hierop genieten van het venijn in de rochelstem van Kyle Toucher, die de doomteksten over manipulatie en geweld uitspuugt als gifgroene gal.

Maar het sterkste punt zijn de nummers zelf. Krachtig, overtuigend en memorabel. De productie zou veel beter kunnen. De drums klinken vaak te luid en de zang te stil. Niet echt een obstakel vind ik, want het is geen technische hoogvlieger, wel een plaat met inhoud.

Wat de muziek in mijn beleving zo leuk maakt is dat men niet enkel op de thrashmetal heeft teruggegrepen, maar ook rechtstreeks op de bron, bij de metal-oervaders; Tony, Ozzy, Geezer en Bill. Het album sluit trouwens ook af met de cover Into the Void, als passend eerbetoon. Best gewaagd, maar zij brandden er hun vingers niet aan. Niet alleen is het nummer op zich erg geslaagd, het past ook als gegoten bij het eigen werk, waarin zowel de geest van een snel nummer als Paranoid schuilt als die van een slepende Iron Man.

De kruisbestuiving tussen hardcore/punk en lome gitaarrifs heeft een explosieve chemie in zich die onweerstaanbaar is. Over elk nummer valt wel wat te zeggen, maar uitschieters zijn wat mij betreft War Theatre, Mastermind en Slice of LIfe.

Soms verbaas ik mij echt dat er nog van dit soort toffe platen zijn die altijd buiten mijn blikveld gebleven zijn. Op geen van de door mij bezochte gespecialiseerde thrash sites is Dr. Know gedocumenteerd. Dr. Know heeft dus blijkbaar nooit de credits gekregen die ze verdiende. Want de plaat opzetten betekent thuiskomen. Voor diegenen die wel van een potje klassieke, op Amerikaanse leest geschoeide thrash houden dan.

De punkachtergrond is hoorbaar. Maar thrash is wel de hoofdmoot op Wreckage In Flesh. Vooral de langere songs als Master Mind en Lake Of Fire bevatten thrash in zijn pure onversneden vorm. Ik hoor heel veel bekende dingen, maar dat deert niet. De nummers zijn tof en afwisselend en bevatten de juiste dosis energie.
De trage slepende stukken werken uistekend tussen de rest van het geweld. Het maakt de muziek minder bierdrinkerig dan doorgaans het geval is bij dit soort bands.

En die zanger doet mij voortdurend denken aan David Wayne met een beperkter bereik. Het klinkt venijnig en past er goed bij.

Wreckage In Flesh heeft een onweerstaanbare charme, wordt hierboven geschreven. Daar wil ik mij graag bij aansluiten..

Ik kan me volledig aan sluiten bij wat Edwynn over deze plaat zegt. Voor mij klinkt het allemaal alleen iets te nostalgisch. Leuk voor de shuffle, ik kan niet de hele plaat in een keer horen...de zang gaat me dan vervelen en het "oude geluid".

Dit album enkele malen beluisterd omdat Kronos het als Metal Album van de Week had voorgesteld.
Als ik er regelmatig naar ga luisteren gaat het me vervelen denk ik.
Maar om zo af en toe eens te luisteren vind ik het best een leuk album want slecht is het niet.

Dergelijke platen kunnen voor een kloof zorgen tussen de oude en de jongere metalhead, het geluid van deze – voor mij voordien ook onbekende – plaat is in niets te vergelijken met de hedendaagse producties die de oren van je kop blazen. Ik vind het iets beschaafder en meer dan eens dacht ik aan het geluid van de Garage Days Re-Revisited EP van die groep die we hier maar niet zullen noemen.
Muzikaal is dit dik in orde met de bekende haast polka-achtig aandoende tempo’s. Opener War Theatre knalt er onmiddellijk in maar er is meer dan dit zoals het trage middenstuk in het tweede nummer Wreckage bewijst. Vanaf het derde nummer begint me ook op te vallen dat het ietwat speciale stemgeluid van de zanger ver op de achtergrond staat, Mastermind vind ik ietwat langdradig, pas vanaf de derde minuut gaat het tempo omhoog en stijgt mijn interesse. Dan is Lake of Fire de volgende lekkere brok voor mij. City Wheels bevat een heerlijke break rond de derde minuut in een overwegend traag nummer die niet altijd mijn aandacht kan vasthouden. Dan heb ik het meer voor het korte en krachtige Rise en de Black Sabbath cover Into the Void waar de zang volledig tot zijn recht lijkt te komen op deze klassieker.
Gezapige goede plaat, old school songs, old school geluid (komt die nostalgie van mij weer aan het venster piepen), acht nummers in drie kwartier want het laatste nummer is maar om te lachen. Jammer dat de balans tussen de muzikanten onderling niet ideaal is, drums te ver naar voren, gitaren en zang te ver naar achteren gedrukt. Nieuwe ontdekking weeral en dan nog uit “mijn” tijdvak.

De 'versie' van dit Metal Album van de Week die ik beluisterd heb, miste de cover van Into the Void. Of ik daarmee wat gemist heb, weet ik niet: over het algemeen verkies ik Sabbath's originelen boven covers.
Hoe dan ook, de resterende 40 minuten die van Wreckage in Flesh overblijven is een aangename lengte en wordt gevuld door charmante nummers. Dat dit album een cover van Black Sabbath bevat, verbaast na beluistering van de eerste 7 nummers niet, aangezien de Sabbathinvloeden die in die nummers (bij vlagen luid en duidelijk) doorklinken. Het is dat dit album in het Metal Album van de Week-forumtopic werd aankondigd als crossover, want als ik blind had moeten gokken, had ik het op thrash met wat tragere stukken gehouden. Maar goed, ik ben ook niet echt bekend met crossover, heb alleen Speak English or Die in de kast staan.
De stem van de zanger was aanvankelijk even wennen, maar past na een paar keer luisteren goed bij de muziek en eigenlijk weet hij er een wat griezelig sfeertje mee te scheppen. Dat kan ook deels komen door de productie. Die is niet bepaald dichtgemeerd of gladgepolijst, maar vormt ook geen hindernis.
De nummers zitten over het algemeen goed in elkaar, hoewel ik merk dat ik bij de langere nummers soms mijn aandacht dreig te verliezen. Dat is meteen het grootste nadeel van dit album: het is allemaal redelijk goed en charmant, maar er zitten geen nummers tussen die zich in mijn hersenen hebben verankerd of die ik zo mee zou kunnen zingen onder de douche. Dat laatste is geen vereiste, maar het eerste wel voor een album om uit te groeien tot eentje die ik heel vaak draai.
Toch denk ik dat hij nog wel eens voorbij zal komen in de toekomst.

3.5*, neigend richting 4*.

Dank. Aardige versie, maar haalt het toch niet bij het origineel

Zowel de versie die ik op mijn computer heb als de youtube filmpjes hebben af en toe zo'n vreemde en eigenlijk best irritante 'tik'. Hoort dit of is het in beide gevallen een foutje? (Als je wil weten wat ik bedoel, neem bijvoorbeeld dit nummer, je hoort de 'tik' geregeld, bijvoorbeeld om 2:00 als je even wil horen wat ik bedoel). Hoort dit of hebben beide versies dezelfde fout en moet ik gewoon een andere versie hebben?

Ben om die reden ook gestopt met luisteren omdat ik meende dat het niet hoorde, zeker op de koptelefoon hoor je het erg goed. Wat ik er verder van gehoord heb klonk trouwens wel heel erg goed, een erg sterk album zo te horen. Jammer dat deze band kennelijk zo weinig aandacht krijgt.

Die 'tik' hoort daar inderdaad niet en lijkt me rechtstreeks afkomstig van een kras op het vinyl waar het van geript is.

Ik vind het een aardig plaat, zeker het begin gaat furieus van start. Lekkere thrash metal in de stijl van (latere) DRI. Ik vind de doom riffs dan wel weer overbodig, die laten het album behoorlijk inkakken en de cover had wat mij betreft niet gehoeven, niet slecht, maar voegt ook niet heel veel toe.

Ik blijf dit een erg leuk album vinden, wellicht één van de betere inzendingen van het metal album van de week. Gewoon erg sterke nummers, sterke 'vul instrument die op dit album voorkomt in' en extra complimenten voor de zanger die heerlijk venijnige vocalen aflevert. War Theatre is hier favoriet, geweldige zanglijnen heeft dat nummer.