Dark Tranquillity - We Are the Void (2010)

...En we hebben een lekje te pakken. Klinkt zeer goed tot nu toe! 'In My Absence' heeft een mooi emotioneel refrein zeg.

Weer een prima album van deze altijd betrouwbare band. De mengeling van electronica, melancholie en moderne metal klinkt weer erg imposant. Mooi opgebouwd ook, met voldoende afwisseling tussen uptempo en midtempo beukers. De songs zijn wat meer 'open' dan op de vorige plaat, waardoor alles weliswaar iets minder heavy is maar je wel beter de details binnen de songs kunt ontdekken.

shadow in our blood klinkt iig prachtig

ik denk dat ik dit wel wil proberen

De muziek van dit album is in mijn beleving zeer traag maar gestaag gegroeid. Heerlijk veelgelaagde donkere metal. Alle partijen in de muziek zijn een genot voor het oor. Duister, vuil en smerig klinkt het vaak, maar vlekkeloos uitgevoerd. Vooral de electronics zijn subliem en bepalen het aparte karakter van We Are the Void. De afsluiter Iridium is kippevel. Dark Tranquility is een bijzondere band die eigenlijk meer bekendheid/erkenning verdient dan ze krijgt. Maar misschien is dat juist hun stimulans om keihard te werken wat in ieder geval zijn vruchten afwerpt in de muziek.

Naar aanleiding van Kronos' enthousiasme voor deze plaat, heb ik We Are the Void de afgelopen dagen een paar keer beluisterd. Ik kende de naam Dark Tranquillity, maar met de muziek van deze band was ik niet bekend.
Qua geluid doet dit album me het meest denken aan de recentere albums van In Flames, maar dat is misschien niet zo'n verrassing aangezien beide Zweedse melodic death metal bands zijn.
Dit album weet me tot dusverre net niet te boeien (net als de In Flamesalbums die mijn broertje regelmatig draait). De nummers weten me maar bij vlagen echt te grijpen, met name in de snellere delen). Daarnaast bevalt het geluid van de band me niet heel goed: teveel keyboards die net iets te nadrukkelijk in de mix staan, en met de gitaar is ook iets aan de hand, waarbij ik echter de vinger niet precies op de zere plek kan leggen.
Ik zal dit album de komende weken nog een paar keer beluisteren, maar vrees dat dit net niet is wat ik echt leuk vind.

Waarschijnlijk niet dan. De keyboards geven de muziek naar mijn gevoel juist een extra dramatische lading, een duistere emotionele tristesse die het beklijvend maakt. Dat mis ik bij de meeste melodic death metal. De productie vind ik ook erg goed. Perfect bijna, waarbij het venijnige geschreeuw en gegrom van Mikael Stanne voorkomt dat het een steriel geheel wordt. Dit levert dan weer een van die mooie contrasten op die de muziek rijk is. We Are the Void komt wellicht op 2 te staan in mijn top 10 van 2010.

Dit album begint langzaam te groeien, maar ik merk dat ik hem met koptelefoon/oordopjes beter kan waarderen dan door mijn boxen. Via de 'gewone' stereo wordt het veel meer een brei van geluid.

Meer dan 3.5* gaat dit niet worden. De muziek klinkt verzorgd, net als de productie, maar het weet me nergens te raken.

wizard Als de ultieme en definitieve DT-test: probeer de liveregistratie Where death is most alive eens. (verscheen vlak voordat We are the void uitkwam, niet mijn favoriete album van de band). De setting is sfeervol en fraai, de setlist sterk en het optreden weergaloos.