Ten Years After - Watt (1970)

Erg leuke plaat, heb deze op LP. Ma had hem nog.

Beetje ondergewaardeerd album van deze band, eerste drie nummers zijn top en tijdloos, rest is gewoon goed. Een van mijn favoriete Ten Years After-albums.

Prima album, je hoort duidelijk dat de heren wat experimenteler
worden en het pure bluesgeluid achter zich laten.Persoonlijk vind ik dit nog beter als hun oudere werk .5 sterren

Laatste nummer vind ik meer en vullertje en had er wel afgemogen.
Kom laten we een studio plaat maken, ach shit komen we 4 minuutjes tekort.
Ach doen we toch gewoon een live nummertje..... toen begon die ellende al.

Prima album.
Lekkere blues/rock afgewisseld met wat zweverige experimentelere nummers maar de bassis blijft de blues.

Wat kortere nummers.
Ik heb ook de albums ssssh(meer blues/rock getint ook prachtig)en het prachtige live album rec/live mooi maar veelal langere uitgesponnen nummer ook prima)
Maar deze kortere pakkende songs!
1 lang nummer(7)

Draai deze en ssssh toch vaker dan het ook mooie rec/live.
Al met al dit 'n heerlijk blues plaatje!

Wat 'n ontzettend fijne en relaxte plaat blijft dit toch. Een van de albums die me nooit gaat vervelen.
En dan ook nog die fantastische hoes. Om in te lijsten.
Jammer van die misplaatste live-cover van dat Chuck Berry nummer op het einde, anders had ie de volle 5 sterren gekregen.

Fantastisch album van Ten Years After. Zeker 1 van mijn favorieten.

Dit album klinkt in mijn oren tamelijk ongeïnspireerd en enigszins mat, wat misschien voor een deel veroorzaakt werd door het vele touren; geen wonder dat er in arren moede maar een live-nummer werd toegevoegd. Ik vind Alvin Lee verder ook niet zo'n aantrekkelijke zanger, maar zijn gitaarspel vind ik wél heel boeiend. Beste nummers zijn voor mij I Say Yeah en het instrumentale The Band With No Name.

Een van mijn favoriete bluesrockplaten uit de Britse bluesboom. Mijn vader introduceerde de band, ik heb de LP als tiener vaak gedraaid. Inmiddels al vele jaren op CD. De schone, zuivere en heerlijk opgebouwde gitaarsolo in openingsnummer "I'm coming on" blijft een van mijn favoriete gitaarsolo's allterijden. Ik krijg er geen genoeg van.

De mix aan stijlen in nummers op dit alubm, waarbij het licht experimentele aan de bluesrock is toegevoegd werkt voor mij heel goed. De nummers zijn vlot, de band speelt goed. Het is alsof Alvin Lee meer de tijd had genomen om aandacht te besteden aan de opbouw van de nummers zelf in plaats van nummers voor een live-repetoire te schrijven. Alhoewel Alvin Lee zeker niet de beste zanger is, zingt hij op dit album voor zijn doen behoorlijk goed. De cover van Chuck Berry is inderdaad misplaatst.

Degelijke maar pakkende nummers met veel ruimte voor zowel solo's als rare muzikale left turns, met op Gonna run een bluesy basis die bijna stiekem verandert in up-tempo-jazz, op She lies in the morning complete arrangementen die opeens ingewisseld worden voor andere geluidsbeelden, en in de vorm van Think about the times een werkelijk ontroerende ballade. 34 minuten lang lekker vrijuit muziek maken, los en toch scherp, en dan helaas nog dat slotnummer... Als ik Watt niet op CD maar op LP had zou ik op die plek met een spijker een grote kras dwars over het vinyl maken, zodat de naald van mijn platenspeler na het einde van She lies in the morning direct door zou schuiven naar de eindgroef, en daarna zou ik de plaat weer opnieuw opzetten, genietend van dat lekkere Queens Of The Stone Age-achtige zeurgitaartje op het openingsnummer. (En ik blijf het zeggen: Alvin Lee is natuurlijk de grote man, maar wat heeft hij hier toch een perfecte begeleidingsband die hem aan alle kanten ondersteunt zonder al te flashy te zijn of hem naar de kroon te steken.)
        Leo Lyons: "Why is it called Watt? Because everybody used to say Ten Years After what?"

Stuk leuker dan ik had verwacht. De band heeft heel even stil gelegen bij me maar, ik wil mijn "marathon" om zo maar te noemen (of ontdekkingsreis) graag voortzetten, voor deze toch wel erg vermakelijke bluesrock band. Ten Years After ken ik qua naam al jaren, en eigenlijk kende ik altijd maar één track van hun (die denk ik iedereen wel kent) maar, hun werk heb ik verder nooit echt onder de loep gehouden. Ik ben best een fan van dit soort bluesrock muziek, ik kan er echt wel van genieten maar, deze mistige donkere dagen gooien daar toch vaak wat roet bij.

Over het algemeen een erg vermakelijk album, I'm Coming On, My Baby Left Me en She Lies in the Morning duidelijk mijn drie favorietjes. Sprongen er ook direct uit. De rest van het album was geinig maar niet zo memorabel te noemen. Die live track had van mij dan weer niet gehoeven, onnodige opvulling in mijn ogen. Daardoor zijn het alsnog wel 34 hele leuke minuten, en vliegt de tijd gewoon voorbij, dus verveeld heb ik me zeker niet.