Ten Years After - Alvin Lee & Company (1972)

Deram bracht deze compilatie met singles, een paar afwijkende (single)versies en overblijfsels uit toen Ten Years After naar het Columbia-label overstapten.
Als ik alles in de hierboven genoemde uitgave beluister, klink het als een fijn regulier album, maar bij I'm Going Home verwacht ik altijd dat er nog iets achteraan komt.

Al deze nummers zijn later weer als bonus tracks aan de reguliere CD-albums toegevoegd.

De opnamen zijn van 1967-1969. Eigenlijk is dit gewoon een verzamelalbum.

Toen ik deze opzette, viel me op dat ik de songs al kende.
Maar gezien onderstaande berichten snap ik het wel.

Hoedanook wel een fijne collectie songs zo.

Om het album in de historie te kunnen plaatsen: De band was eerst ondergebracht bij Deram (fijne producer Mike Vernon!), om na een paar album over te stappen naar Chrysalis. Dus begin jaren zeventig bracht Deram deze LP uit met nog niet eerder uitgebrachte nummers. Dat decenia later in het CD-tijdperk de nummers her en der bij heruitgaven van de albums naar voren komen, deert de pret van dit album niet.

Ondanks dat het nummers zijn die blijkbaar niet de originele albums haalden, zijn het gewoon fijne bluesrocknummers. Het zachte Portable People is gewoon een lief nummer! Ook bij deze nummers komt naar voren dat Alvin Lee niet de standaard bluesrocknummer componist is, een element dat bij hem bijna altijd onderschat is. Openingsnummer The Sounds is daar een voorbeeld van.

Crossroads vind ik een hele fijne, snel gespeelde cover van Robert Johnson. Inderdaad van de Undead-sessies. Slotnummer Boogie On: heerlijk hoe iedere bandlid tijd en ruimte krijgt om zijn instrumentbeheersting aan ons te laten horen.

Ongetwijfeld een poging van de oude platenmaatschappij om nog even een slaatje te slaan uit de populariteit van hun vertrokken act, maar de fans kunnen er blij mee zijn, want zo kunnen zij (wij) de verzameling nog een beetje completer maken. Van alles en nog wat door elkaar, met psychedelica, pop, bluesrock, een Robert Johnson-cover en pastiches van c.q. eerbetonen aan Jerry Lee Lewis en Canned Heat, maar uiteindelijk vind ik alleen Rock your mama echt flauw, en de rest is een mooie aanvulling op de reguliere collectie. En wat is dat groepsgeluid op Boogie on toch lekker.
        Grappig dat de bonusnummers alledrie single versions worden genoemd: de laatste twee zijn ge-edite albumversies met wat coupletten en gitaarsolo's er uit geknipt, maar Spider in my web is niet een ge-edite versie van het live-nummer op Undead, maar een studioversie met een iets andere opbouw en een fade-out, dus kennelijk speciaal voor een single opgenomen en nooit op een regulier album gezet, zoals het CD-boekje ook vermeldt.

Een van de eerste albums op mijn plank was dit album van Ten Years After. En de band heeft vervolgens een grote stempel op mijn muziekbelevenis gedrukt. Grijsgedraaide albums, vooral Recorded Live met een onnavolgbare Alvin Lee op gitaar.

Alvin Lee, hij staat niet eens de Rolling Stone lijst van 250 beste gitaristen ooit. Dat leert me dat het gewoon een slecht blad is. Rory Gallagher staat op 175. Ook veel te laag.

Dit album maakt veel vroege herinneringen los en brengt me terug naar mijn eerste jaren op de middelbare school. De muziek aan tijdens het maken van het huiswerk.

Over Ten Years After
Ten Years After is een Britse rockband, opgericht in 1966. Ze werden beroemd in de jaren '60 en '70 door hun mix van bluesrock, rock-'n-roll en jazz. Met zanger en gitarist Alvin Lee als frontman stonden ze bekend om hun energieke optredens en snelle gitaarsolo's. Hun doorbraak kwam met het optreden op het Woodstock-festival in 1969, waar ze het nummer "I'm Going Home" speelden. De band heeft meerdere albums uitgebracht en wordt gezien als een van de iconen van de Britse bluesrock.

Over het album Alvin Lee & Company (1972)
Alvin Lee & Company is een album van Ten Years After, uitgebracht in 1972. Het album bevat een verzameling nummers die eerder niet op andere albums stonden, waaronder opnamesessies en live-tracks. Met een mix van bluesrock en rock-'n-roll laat het album de veelzijdigheid van de band horen. Het biedt krachtige zang van Alvin Lee, sterke gitaarpartijen, en een rauwe, energieke sound. Dit album werd uitgebracht tijdens de piek van hun populariteit en geeft fans een kijkje in minder bekende stukken van hun repertoire. Het blijft een favoriet onder liefhebbers van klassieke rockmuziek.

De nummers op het album
De opener The Sounds ademt een kalme en dromerige sfeer die je meteen in een staat van ontspanning brengt. Het nummer gaat over het genieten van de simpele geluiden om ons heen en het vinden van rust in zowel muziek als de natuur. Met zijn zachte melodieën en ontspannen ritmes creëert het een meditatieve en vredige uitstraling, alsof je even aan de hectiek van het dagelijkse leven kunt ontsnappen. De sfeer is relaxed en subtiel, perfect om bij weg te dromen en volledig tot rust te komen. (8)

Het tweede nummer Rock Your Mama bruist van energie en heeft een speelse, sprankelende sfeer. De tekst draait om liefde en plezier maken, met een vleugje humor en passie die het geheel een luchtige charme geeft. Het nummer straalt een frivole rock-'n-roll vibe uit, ondersteund door krachtige gitaren en een opgewekt ritme. Deze combinatie nodigt uit om mee te bewegen en volledig op te gaan in de levendige klanken, wat het een feestelijk nummer maakt om van te genieten. (7,5)

Hold Me Tight heeft een warme en emotionele sfeer die direct een gevoel van verbondenheid oproept. De tekst draait om het diepe verlangen naar liefde, geborgenheid en de kracht van samenhorigheid. Met een unieke combinatie van zachte melodieën en krachtige gitaarpartijen weet het nummer een intieme, maar ook swingende vibe neer te zetten. De aanstekelijke klanken maken het zowel een oproep tot beweging als een uitnodiging om stil te staan bij de betekenisvolle boodschap: samen blijven, zelfs in moeilijke tijden. (8,5)

Standing at the Crossroads vangt perfect het gevoel van twijfel en de lastige momenten waarop belangrijke keuzes gemaakt moeten worden. De tekst schetst een eerlijk beeld van het vastzitten in onzekerheid en niet weten welke richting te kiezen. De bluesachtige, melancholische sfeer van de muziek versterkt dit thema, terwijl de krachtige, gedreven gitaarpartijen de emotionele worsteling en intensiteit van het moment onderstrepen. Het nummer weet zowel kwetsbaarheid als vastberadenheid over te brengen, wat het tot een meeslepende luisterervaring maakt. (8)

Portable People heeft een speelse en licht satirische sfeer. Het nummer gaat over mensen die constant onderweg zijn, zonder echt ergens bij te horen. De tekst lijkt kritiek te leveren op oppervlakkigheid en het vluchtige leven. De muziek heeft een ontspannen, groovy vibe die het thema luchtig en toegankelijk maakt. (7)

Het nummer Boogie On heeft een vrolijke, energieke sfeer. Het draait om plezier maken en genieten van muziek en dans. De tekst moedigt aan om alles los te laten en mee te gaan in het ritme. Met snelle gitaarpartijen en een opzwepende beat brengt het een feestelijke en zorgeloze vibe, perfect om op te bewegen. De drumsolo vind ik zoals altijd overbodig. (8)

Het 1e bonusnummer Spider in My Web heeft een donkere, bluesachtige sfeer. De tekst gaat over het gevoel vast te zitten, alsof je gevangen bent in een web van problemen of emoties. Het nummer heeft een langzaam tempo, met intense gitaarpartijen en een melancholische toon, die de spanning en het verdriet goed overbrengen. (7,5)

Het 2e bonusnummer Hear Me Calling heeft een krachtige en emotionele sfeer. De tekst gaat over iemand die verlangt naar liefde en hoop dat diegene wordt gehoord. Het is een oproep tot verbinding en steun. Met energieke gitaren en een stevig ritme straalt het nummer tegelijkertijd kwetsbaarheid en vastberadenheid uit, wat het meeslepend maakt. (9)

Het laatste bonusnummer I'm Going Home heeft een snelle, energieke sfeer en draait om het verlangen om terug te keren naar huis. De tekst beschrijft de blijdschap en opwinding van het thuiskomen na een lange tijd weg te zijn geweest. Met razendsnelle gitaren en een opzwepende beat is het een feestelijk en levendig rocknummer. (9)


Conclusie en aanbeveling
"Alvin Lee & Company" is een veelzijdig album dat zowel energieke rock-'n-roll als emotionele blues laat horen. Ten Years After bewijst met deze verzameling nummers hun technische vakmanschap en passie voor muziek. De sterke gitaarpartijen, diepe emoties en gevarieerde stijlen maken dit album tot een echte aanrader voor fans van klassieke rock en bluesrock. Hoogtepunten zoals "Hear Me Calling" en "I'm Going Home" laten de kracht en energie van de band zien, terwijl nummers als "The Sounds" en "Spider in My Web" een meer introspectieve kant belichten. Dit album verdient een plek in de collectie van elke rockliefhebber.

Waardering: 8,0
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl