Ten Years After - Positive Vibrations (1974)

Iets minder dan hun oudere werk, maar toch nog uitstekend te pruimen, lekker laid back met fijne nummers als Stone me en Look into my life , het prachtige Postitve vibrations, en natuurlijk It's getting harder en Nowhere to run.

Ergens wel apart dat Positive Vibrations zo koeltjes is ontvangen. Ten Years After heeft voorheen wel mindere albums uitgebracht en eigenlijk staat hier niet eens een ondermaats nummer op. Veel zal wel te maken hebben met het uit elkaar gaan van de band en Ten Years After was misschien wel niet hip meer voor de zichzelf respecterende journalisten.

Natuurlijk hoor je hier geen band op de top van zijn kunnen, barstend van de inspiratie. Je kan erover twisten of Ten Years After überhaupt ooit in die vorm in de studio heeft gezeten. Live zat er meer vuur en creativiteit in de groep. Het songmateriaal is ietwat voorspelbaar en Alvin Lee heeft wel eens meer van zich doen spreken. Toch hoor je wel een veelzijdig pakket aan catchy bluesrock van een professionele band. 'Nowhere to Run' is zelfs uitstekend en met het titelnummer hebben ze hun eigen 'Little Wing' te pakken. Herkenbaar TYA en echt geen album om je voor te hoeven schamen.

Ik vind m geweldig. Heel gevarieerd, weinig pure bluesrock, meer dan de helft zeer sterke songs en heerlijke sound (productie). Zang is ook erg geinspireerd.

Toch maar zelden een hoes gezien die zo totaal niet strookt met de titel van het bijbehorende album... Jammer dat de band hierna uit elkaar ging, want waar de fans van het eerste uur wellicht de harde bluesrock missen hoor ikzelf juist een fris begin. De nummers zijn gevarieerder dan ooit, Alvin Lee laat z'n geforceerd-rauwe bluesstem voor wat hij is en klinkt ontspannener dan vroeger, en zijn gitaarsolo's zijn puntiger en functioneler zonder aan felheid in te boeten (getuige de ijzersterke solo's op bijvoorbeeld It's getting harder, Look into my life en Look me straight into the eyes). Ik zou haast zeggen dat ik zonder de hoes bijna niet zou weten dat dit Ten Years After is, ware het niet dat er hier toch een paar doodvermoeide (en godzijdank korte) bluesrock-nummers op staan, met name Going back to Birmingham, You're driving me crazy ("You're driving me crazy / You're driving me mad / You're making me lazy / You're making me bad", ik zou er zelf niet opgekomen zijn) en het ongelooflijk flauwe I wanted to boogie (met het tekstuele pareltje "Keep your hard-on all night and you will need it with me"). Jammer, want die missers ontnemen het zicht een beetje op hoe mooi de rest van de plaat kan zijn, zoals de onderkoelde opener (Ric Lee: "I was surprised we could be that funky!"), het melancholische titelnummer en het bijna epische Look me straight into the eyes. En ondanks die drie stomme rockers is dit uiteindelijk toch een fraaie en verrassend intieme afsluiter van (het hoofddeel van) de carrière van TYA. Fijn album.
        O ja, één nummer valt me nog op bijzonder onorthodoxe wijze op: It's getting harder met clavinet, orgeltje, dun swingend gitaartje en Stiekem dansen-ritme – als je er de Engelse zangpartij uitfiltert zou het zó een backing-track voor Erik Mesie kunnen zijn, en dát tien jaar voordat Toontje Lager bekend werd. Bizar.