The Beach Boys - Surfin' U.S.A. (1963)

'Surfin' U.S.A.', 'Farmer's daughter' en 'Shut down' zijn hier de prijsstukken.

Tweede album van de legendarische Beach Boys met hun op en top vrolijke en zonnige surfsound dat ik het liefst zou draaien op een grijze en regenachtige zomerdag.
"Surfin' USA, "The farmer's daughter" en "Shut down" zijn inderdaad prijsbeesten. Er staan ook enkele instrumentale nummers op, waarvan ik "Miserlou" fantastisch vind. "Lonely sea" is het enige melancholische stukje op dit album.

Voor mij is "Lonely Sea" (een Brian Wilson/Gary Usher compositie) het absolute hoogtepunt van dit album, een juweeltje dat vaak over het hoofd wordt gezien.

Ach.. voor een enkel keertje gaat het wel.

Samen met Surfin' Safari op een schijfje voor €5 aangeschaft. Ben benieuwd of ze de instrumenten hier zelf op speelden. Vooral bij de Dick Dale nummers. Het is algemeen bekend dat de BB op latere nummers veel gebruik maakten van sessiemuzikanten.

Jawisenwaarachtig !!! En ze zongen ook zelf !!! Carl Wilson was een uitstekend gitarist en de anderen waren ook vakbekwaam. Alleen Mike Love moest zich noodgedwongen tot tamboerijn en sambaballen beperken, maar deed dat op zich niet onverdienstelijk.
Ik trap echter geen open deur in door te stellen dat de stem hun voornaamste instrument was.

Dit tweede Beach Boys album is een hele verbetering ten opzichte van hun debuut en maakt een wat meer doordachte indruk. Op dat debuut stonden imo een paar zwakke nummers, bijvoorbeeld Couny Fair, dat ik gewoonlijk skip. "Surfin' USA" is een veel pittiger album, met mooie surfrock instrumentals, en natuurlijk het prachtige "Lonely Sea", waarin het genie van Brian Wilson al doorschemert.

Iedere band moet groeien. De Beatles en de Rolling Stones lieten in 1963 ook niet direct het beste repertoire uit hun oevre horen. Dit geldt dus ook voor het Beach Boys album 'Surfin'USA'.

Nu ben ik bevooroordeeld, want ik ben gek op de sound van de Beach Boys van '66 tot pak hem beet '73 en minder enthousiast bij de vele albums die de strandjongens hebben vol gezongen met surfliedjes.
In het algemeen vind dit album wel beter dan hun debuut. De instrumentale nummers, 5 maar liefst, hebben echter veel te weinig diepte om boeiend te blijven. Ik begrijp de keuze wel, want de instrumentale surfrock was in 1963 heel populair. Aan de basis stonden Dick Dale & The Deltones en The Bel-airs. Zij speelden instrumentale muziek in de stijl van Duane Eddy en The Ventures. The Beach Boys wilden natuurlijk mee gaan met deze hype, maar nu, enkele tientallen jaren later vind ik het kwalitatief te licht.

De samenzang op dit album is al best ontwikkeld, al halen ze nog niet het niveau van enkele jaren later.
"Lonely Sea" is het beste nummer, melancholisch en een verademing tussen al die opgewekte surfliedjes. De componist, het talent Brian Wilson laat voor het eerst van zich horen.
'Surfin' U.S.A.' is een geslaagde Chuck Berryachtige surfsong geworden. Ik denk dat de Beach Boys zichzelf met dit nummer op de kaart hebben gezet. 'The Farmer's Daughter' met z'n mooie uptempo harmonie is ook een hoogtepunt. 'Shut Down', 'Lana' en 'Finders Keepers' scoren ten slotte iets boven de middelmaat.

Aardig album, maar meer verder niet. Gewoon lekkere surfmuziek.
Vanaf het volgende album surfer girl begint het interessanter te worden.

Persoonlijk hou ik het meeste van deze periode van The Beach Boys.
Het straalt nog de frisheid uit van een zomerse dag op het strand.
Zo’n transistorradio erbij, gespierd, sportief lichaam, gebruind door de zon.
Je laten mee voeren door de golven, staande op een surfplank.
En dan vervolgens heerlijk uit rusten op een handdoek, terwijl een mooi lief vrouwtje in bikini je lekker opwarmt.
Och, dat gespierde lichaam heb ik nooit gehad, surfen kan ik niet, ik ben blij dat ik wat baantjes kan zwemmen, en mijn vriendinnen hadden altijd een goed afsluitend badpak aan.
Maar toch hou ik van deze muziek.
De bekende samenzang is al aanwezig, en ook de instrumentale stukken zijn om te genieten.
Deze Miserlou is echt niet veel minder dan die van Dick Dale.
Lonely Sea laat al horen welke kant ze later op zullen gaan.
Ik heb minder met de latere tijd.
De spontaniteit is bijna niet meer aanwezig; er wordt te veel tijd in de studio door gebracht, waardoor de gezonde bruine kleur vervaagd tot iets wits en ongezonds.
En door gebruik van drugs worden de grenzen van inspiratie opgezocht.
Ben je een liefhebber van Pet Sounds, probeer dan ook eens hun 2e album Surfin' U.S.A., en kom tot de conclusie dat dit helemaal niet verkeerd klinkt.

Leuk stukje, deric, zoals veel van je berichten. Nodigt mij in ieder geval weer uit om opnieuw naar dit album te luisteren.

Doen!
Heerlijk nu in de zomer.

Dit weekend de originele mono-LP gescoord op een vlooienmarkt.
Wonderwel nog in redelijk goede staat. Vond het al 'n heerlijk album, maar vanaf vinyl in mono, zoals het eigenlijk bedoeld was, klinkt het echt fantastisch. Miserlou bijvoorbeeld beluisterd via de koptelefoon klinkt waanzinnig vet.

Surfin' USA en Shut Down zijn veruit het beste wat dit album te bieden heeft Voor het overige vind ik het album maar matig. Vooral de instrumentale nummers klinken nogal 'houterig'. De gezongen nummers klinken beter, behalve Finders Keepers wat ik erg zwak vind.
Meer dan 3 sterren zou te veel eer zijn, Maar ik twijfel of 2,5 niet voldoende is.
Het album scoort wel hoog in de lijstjes. Een 7e plaats in de 100 Greatest Albums 1963 en een 21e plaats in de BestEverAlbums over dat jaar
2,5*..

Aardig album van de Beach Boys, met uiteraard het titelnummer als grote hit en Lonely Sea als onbekende parel. Hier horen we voor het eerst dat Brian Wilson uit een ander (melancholischer) vaatje tapt.