The Beach Boys - Surfin' U.S.A. (1963)
mijn stem
89 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Capitol
-
Surfin' U.S.A. (2:27)
-
The Farmer's Daughter (1:49)
-
Miserlou (2:03)
-
Stoked (1:59)
-
Lonely Sea (2:21)
-
Shut Down (1:49)
-
Noble Surfer (1:51)
-
Honky Tonk (2:01)
-
Lana (1:39)
-
Surf Jam (2:10)
-
Let's Go Trippin' (1:57)
-
Finders Keepers (1:38)
0
geplaatst: 7 juli 2013, 21:47 uur
Iedere band moet groeien. De Beatles en de Rolling Stones lieten in 1963 ook niet direct het beste repertoire uit hun oevre horen. Dit geldt dus ook voor het Beach Boys album 'Surfin'USA'.
Nu ben ik bevooroordeeld, want ik ben gek op de sound van de Beach Boys van '66 tot pak hem beet '73 en minder enthousiast bij de vele albums die de strandjongens hebben vol gezongen met surfliedjes.
In het algemeen vind dit album wel beter dan hun debuut. De instrumentale nummers, 5 maar liefst, hebben echter veel te weinig diepte om boeiend te blijven. Ik begrijp de keuze wel, want de instrumentale surfrock was in 1963 heel populair. Aan de basis stonden Dick Dale & The Deltones en The Bel-airs. Zij speelden instrumentale muziek in de stijl van Duane Eddy en The Ventures. The Beach Boys wilden natuurlijk mee gaan met deze hype, maar nu, enkele tientallen jaren later vind ik het kwalitatief te licht.
De samenzang op dit album is al best ontwikkeld, al halen ze nog niet het niveau van enkele jaren later.
"Lonely Sea" is het beste nummer, melancholisch en een verademing tussen al die opgewekte surfliedjes. De componist, het talent Brian Wilson laat voor het eerst van zich horen.
'Surfin' U.S.A.' is een geslaagde Chuck Berryachtige surfsong geworden. Ik denk dat de Beach Boys zichzelf met dit nummer op de kaart hebben gezet. 'The Farmer's Daughter' met z'n mooie uptempo harmonie is ook een hoogtepunt. 'Shut Down', 'Lana' en 'Finders Keepers' scoren ten slotte iets boven de middelmaat.
Nu ben ik bevooroordeeld, want ik ben gek op de sound van de Beach Boys van '66 tot pak hem beet '73 en minder enthousiast bij de vele albums die de strandjongens hebben vol gezongen met surfliedjes.
In het algemeen vind dit album wel beter dan hun debuut. De instrumentale nummers, 5 maar liefst, hebben echter veel te weinig diepte om boeiend te blijven. Ik begrijp de keuze wel, want de instrumentale surfrock was in 1963 heel populair. Aan de basis stonden Dick Dale & The Deltones en The Bel-airs. Zij speelden instrumentale muziek in de stijl van Duane Eddy en The Ventures. The Beach Boys wilden natuurlijk mee gaan met deze hype, maar nu, enkele tientallen jaren later vind ik het kwalitatief te licht.
De samenzang op dit album is al best ontwikkeld, al halen ze nog niet het niveau van enkele jaren later.
"Lonely Sea" is het beste nummer, melancholisch en een verademing tussen al die opgewekte surfliedjes. De componist, het talent Brian Wilson laat voor het eerst van zich horen.
'Surfin' U.S.A.' is een geslaagde Chuck Berryachtige surfsong geworden. Ik denk dat de Beach Boys zichzelf met dit nummer op de kaart hebben gezet. 'The Farmer's Daughter' met z'n mooie uptempo harmonie is ook een hoogtepunt. 'Shut Down', 'Lana' en 'Finders Keepers' scoren ten slotte iets boven de middelmaat.
0
geplaatst: 8 augustus 2015, 15:55 uur
Persoonlijk hou ik het meeste van deze periode van The Beach Boys.
Het straalt nog de frisheid uit van een zomerse dag op het strand.
Zo’n transistorradio erbij, gespierd, sportief lichaam, gebruind door de zon.
Je laten mee voeren door de golven, staande op een surfplank.
En dan vervolgens heerlijk uit rusten op een handdoek, terwijl een mooi lief vrouwtje in bikini je lekker opwarmt.
Och, dat gespierde lichaam heb ik nooit gehad, surfen kan ik niet, ik ben blij dat ik wat baantjes kan zwemmen, en mijn vriendinnen hadden altijd een goed afsluitend badpak aan.
Maar toch hou ik van deze muziek.
De bekende samenzang is al aanwezig, en ook de instrumentale stukken zijn om te genieten.
Deze Miserlou is echt niet veel minder dan die van Dick Dale.
Lonely Sea laat al horen welke kant ze later op zullen gaan.
Ik heb minder met de latere tijd.
De spontaniteit is bijna niet meer aanwezig; er wordt te veel tijd in de studio door gebracht, waardoor de gezonde bruine kleur vervaagd tot iets wits en ongezonds.
En door gebruik van drugs worden de grenzen van inspiratie opgezocht.
Ben je een liefhebber van Pet Sounds, probeer dan ook eens hun 2e album Surfin' U.S.A., en kom tot de conclusie dat dit helemaal niet verkeerd klinkt.
Het straalt nog de frisheid uit van een zomerse dag op het strand.
Zo’n transistorradio erbij, gespierd, sportief lichaam, gebruind door de zon.
Je laten mee voeren door de golven, staande op een surfplank.
En dan vervolgens heerlijk uit rusten op een handdoek, terwijl een mooi lief vrouwtje in bikini je lekker opwarmt.
Och, dat gespierde lichaam heb ik nooit gehad, surfen kan ik niet, ik ben blij dat ik wat baantjes kan zwemmen, en mijn vriendinnen hadden altijd een goed afsluitend badpak aan.
Maar toch hou ik van deze muziek.
De bekende samenzang is al aanwezig, en ook de instrumentale stukken zijn om te genieten.
Deze Miserlou is echt niet veel minder dan die van Dick Dale.
Lonely Sea laat al horen welke kant ze later op zullen gaan.
Ik heb minder met de latere tijd.
De spontaniteit is bijna niet meer aanwezig; er wordt te veel tijd in de studio door gebracht, waardoor de gezonde bruine kleur vervaagd tot iets wits en ongezonds.
En door gebruik van drugs worden de grenzen van inspiratie opgezocht.
Ben je een liefhebber van Pet Sounds, probeer dan ook eens hun 2e album Surfin' U.S.A., en kom tot de conclusie dat dit helemaal niet verkeerd klinkt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.