John Waite - When You Were Mine (1997)

Wat zonde toch dat zo weinig mensen dit album kennen. Wat mij betreft is John Waite een levende legende, die na zijn Bad English periode zijn beste werk begon te maken.

De man zingt nog net zo mooi als toen hij Isn't It Time, Everytime I Think Of You en Missing You naar de hoogste regionen van de hitparade zong. Zijn stem heeft juist aan kracht gewonnen, terwijl hij toch altijd een beetje jongensachtig is blijven klinken.

Daar waar The Babys en Bad English soms toch wat kinderachtig en oppervlakkig bleven, en zijn eerste soloperiode maar een handjevol goeie songs opleverde, is dit een verzameling volwassen liedjes in de country-, en blueszone, gezongen door de beste popzanger die nog in leven is. Schitterende productie, bovendien. Wereldklasse.

Mijn pleidooi heeft nog niet erg geholpen zie ik... Ben toch erg benieuwd wat anderen hiervan vinden.

Dat John Waite inderdaad een erg capabele zanger is en dat ik zelfs zijn 'wat kinderachtige' materiaal met Bad English boven deze toch wel erg zoete nummers verkies.

Niet helemaal de reactie waar ik op gehoopt had. Maar goed, iedere mening is er één,

De buurman heeft ruim negen jaar geduld moeten hebben, maar waarschijnlijk is dit de door hem gehoopte reactie ...

Twee jaar na Temple Bar verscheen When You Were Mine. Dit op een ander label dan het vorige, namelijk Mercury. Het album wordt gedragen door de akoestische gitaren van Shayne Fontayne. Ik kende die naam niet, maar een blik op Discogs leert dat hij voordien onder andere te horen was op albums van Lone Justice en Bruce Springsteen. Die namen geven meteen aan dat we het zesde soloalbum van John Waite moeten zoeken in de akoestische rock met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek: blues in een enkele gitaarlick en vooral country.

Er klinkt ontspannen muziek. Net als voorheen musiceert Waite op de grens van pop en rock, nu echter met de volumeknop beduidend lager dan voorheen. Gaandeweg wordt duidelijk dat de muzikanten een countryachtergrond hebben; toch is dit géén cowboyalbum. Nee, het is 100% kwaliteitspop waarbij de countryinvloeden de ene keer licht en dan weer stevig doorschijnen. De basis is die van akoestische instrumenten, anders dan op het vorige album waar keyboards de muziek bepaalden. Ook de piano is er één met echte snaren. Natuurlijk ontbreken een elektrische bas en gitaar niet, maar nergens worden de composities dichtgesmeerd met powerchords of andere (hard)rockende invloeden. Het is altijd transparant.

Legde Waite op zijn vorige album in de teksten nadruk op zijn doorstane misfortuin en verdriet, de camera op zichzelf gericht, hier beschrijft hij ook mensen en situaties buiten zich. Bluebird Cafe bijvoorbeeld, over een meisje onderweg naar Nashville om het te maken als countryzangeres. Bij herhaaldelijk draaien groeit dit fraaie portret.
Mijn andere favootjes: titelsong When You Were Mine, Imaginary Girl, het uptempo I-95 en All I Want For Christmas, dat absoluut níets heeft te maken met de oorwurm die ons jaarlijks in december teistert. Alhoewel, misschien is het een poging om die te doen vergeten?

Waite klinkt op dit album in ontspannen topvorm. De muziek wordt mooier als je de tijd neemt om de liedjes op je in te laten werken. Weliswaar heel anders dan hetgeen Waite bij The Babys en Bad English maakte, maar hij voelt zich hoorbaar als een vis in het water. Ik hoop dat ik 'm komende week tijdens zijn Nederlandse tour wat van When You Were Mine hoor spelen!