Black Rebel Motorcycle Club - Beat the Devil's Tattoo (2010)

Gooi B.R.M.C. , Take Them On, on Your Own, Howl, en Baby 81 op een grote hoop, doe er met een beetje fantasie wat Kasabian bij in de uptempo songs, lekker mengen en je hebt Beat the Devil's Tattoo.

Was er dan zoveel verschil tussen de onderlinge albums? Nee natuurlijk. Het ruige, vuige geluid horen we terug en ook de wat akoestischer, haast country-achtige feel van Howl.
De mannen ploeteren stug door en komen met weinig nieuws op de proppen en toch lukt het ze wel om soms een glimlach op mijn gezicht te toveren, zeker als het gaat om de lekker raggende nummers (Conscience Killer, Mama Taught Me Better). De Howl-achtige nummers (Sweet Feeling, The Toll) doen me net als bij dat album indertijd vrij weinig.

Hoe dan ook: het debuut vond ik geweldig en in die tijd was die cd niet uit mijn speler te branden en daarnaa werd het al snel minder.
Beat the Devil's Tattoo is best een aardig album maar weet zich niet goed te onderscheiden van de voorgangers die ook al erg veel op elkaar leken met uitzondering van Howl.
Ander nadeel is ook wel dat de nummers maar voortgaan en dat het album gevoelsmatig best lang duurt: het sleept maar voort zeg maar (afsluiter Half-State gaat 10 minuten door en had best korter gemogen wat mij betreft).
Black Rebel Motorcycle Club is een beetje een bandje geworden dat het goed doet in mijn iPod shuffle stand: af en toe een nummer voorbij horen komen geeft nog steeds een boost. Een heel album achter elkaar uitzitten gaat mij ondertussen te snel vervelen. Ik denk dat ik gewoon klaar ben met de mannen, maar ergens is er toch iets in mij dat telkens weer terugkomt van die gedachte. Misschien luister ik de laatste tijd wel veel te weinig naar dit soort 'vuile rock' en is het de afwisseling op de rest waar ik momenteel naar luister die het hem dan toch nog weet te doen.

Beat the Devil's Tattoo is niet slecht, maar waarschijnlijk wel wat overbodig geworden en voornamelijk voer voor de grote fans. Om die reden ga ik nu toch een halfje lager zitten dan bij de voorgangers. Heb je er al wat van in huis dan is dit meer van hetzelfde. Heb je er nog nooit wat van gehoord luister dan gewoon naar hun debuut.

Inderdaad: gooi de vorige albums op een grote hoop. Maar: pik er dan het beste uit. Doe er wat Kasabian beats bij, wat zeikende Oasis gitaren en een paar prachtige slow songs en je hebt echt een dijk van een album.

Belangrijk verschil tussen aEro en ondergetekende is dat ik wel degelijk een onderscheid tussen de voorgaande albums en dit nieuwe album zie. Ze hebben namelijk echt het beste van hun vorige werk eruit gepikt, dat wat verder uitgewerkt, wat tot wat langere nummers leidt en er wat ingrediënten aan toe gevoegd. De bassen en gitaren zijn (natuurlijk) weer fantastisch, maar de nieuwe drummer Leah Shapiro of The Raveonettes, voegt er een extra dimensie aan toe. Dat alles leidt soms tot nog betere muziek dan we al van ze gewend waren.

Ook anders zijn de rustiger nummers. Howl - vol met semi akoestische muziek - is voor mij het minste album van BRMC. Toch vond ik dat ook al niet verkeerd. Wel mistte ik daar de pit in de muziek, anders altijd wel aanwezig bij deze band. Op dit album slagen de heren er in om ook slow tempo songs vol overtuiging neer te zetten. Het zijn ook allemaal erg goede nummers. Het country achtige The Toll, met gastzangeres Courtney Jay, is bijvoorbeeld heel fraai.

Voorop blijft natuurlijk de pure vuige rock 'n roll staan. Het album knalt er werkelijk mee los, waarbij Consience Killer toch wel heel erg sterk is. Eén van de beste tracks ooit van BRMC.
Daarnaast zit er dus af en toe een lekker overtuigende drumbeat onder, zoals op Mama Taught Me Better, nog zo'n fantastisch nummer. Dan gaan de gedachten richting Kasabian. Of ergens anders een switch die wat richting de klassieke U2 gaat. Het blijft BRMC, maar soms met net andere accenten, die prima bevallen. Als je Oasis fan bent, speel dan Shadow's Keeper erg erg hard af!

Kortom, de vraag is gerechtvaardigd of dit het Magnum Opus, het meesterwerk, (voorlopig?) is van the Black Rebel Motorcycle Club. In ieder geval is het een kicking ass fantastisch rock album geworden, wat niet te missen is als je bijvoorbeeld van het wat rauwere werk van the Rolling Stones en U2 houdt of graag Oasis opzet. Mogelijk het beste rock album van 2010: zeer aan te bevelen dus!