Titus Andronicus - The Monitor (2010)

Wat een geweldige verrassing was dit album van Titus Andronicus, toen ik het van de week eens opzette. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, al vond ik hun eerste plaat zeker niet slecht, maar absoluut geen meesterwerk.

Maar na een paar minuten was ik al verkocht. Het openingsnummer begint in trouwe bandstijl met wat rustig gitaargerommel en een sample van een toespraak (de plaat is blijkbaar een conceptalbum over de Amerikaanse burgeroorlog), en vervolgens vervalt zanger Patrick Stickles in een eerste couplet dat hij afsluit met de fantastische regel: Cause tramps like us, baby we were born to die waarop allerlei episch gitaargeweld volgt.

De meezingbaarheid is sowieso de kracht hier, misschien is niet elk liedje even memorabel, maar het heeft allemaal die grootsheid, elk liedje zou zomaar een anthem kunnen worden. Of het nou The enemy is everywhere! is uit TItus Andronicus Forever, You will always be a loser in het derde deel van No Future, of het tot in den treurigheid herhaalde It's still us against them van albumhoogtepunt Four Score and Seven, het blijft allemaal goed hangen.

Ik zag de band vorig jaar spelen in een vrij verlaten en mineur gestemd Rotown, en toen maakten ze al redelijk indruk. Maar in een kolkende massa van fans zou dit zomaar een geweldige ervaring kunnen zijn live.

Unieke band! Hun Airing Of Grievances was al geweldig en op deze nieuwe stellen ze ook zeker niet teleur. Nog langere, wederom epische nummers, die heerlijk onvaste zang, die punk-attitude, alles geweldig! Heb ´m nu zo´n 5 keer gehoord maar er valt nog zoveel aan te ontdekken. Binnenkort meer bevindingen, voor nu zeg ik hoera! The Enemy Is Everywhere!

Ik was in het begin niet echt overtuigd, elk liedje klonk als zo'n Amerikaans college-radio (ergens tussen punk en commerciele rock&pop) band, met muziek die het vooral van de attitude moet hebben. Na de positieve reacties hier nog maar eens wat vaker geluisterd, en ik moet bekennen dat het ook gewoon goede liedjes zijn!
De punky 'the enemy is everywhere!'s hoeven van mij niet echt zo (dan heb ik het over de schreeuwerige teksten en uitvoeringen...- Oh god ben ik echt zo'n esthetische kunstpurist aan't worden?!). Desalnietemin wel behoorlijk gave composities.

"The Battle of Hampton Roads" refers to the battle between the Monitor and the CSS Virginia, which took place on March 8–9, 1862; according to the band, "Releasing this record is our way of celebrating the 148th anniversary of this historic event."
The album features guest appearances by members of Ponytail, Wye Oak, Hallelujah The Hills, Spider Bags, Vivian Girls, and The Hold Steady.

Wat hier mis gaat, kan ik niet snappen.. De productie werd verzorgd door de man die ook achter de knoppen zat bij het geweldige The Chemistry of Common Life van Fucked Up, maar hier krijg ik hoofdpijn van. Ik kan mijn boxen weer eens 3 slagen zachter zetten, met het gevolg dat de gitaren niet meer zo rocken als ik ze wil. Zet ik mijn boxen harder echter, is het 1 overstuurde brij aan geluid, waar ik weinig van elkaar kan onderscheiden.
Het verbaast dan ook niet dat de band beter tot zijn recht komt in de rustigere passages, waar de instrumenten even niet in het rood staan.

Jammer, want het album is verder wel goed. Wat te lang misschien. Qua geluid ergens tussen The Thermals en Fucked Up en nog wat folk invloeden, maar met een overproductie dus. Niet eens glad, gewoon te hard, niet in balans vaak.

You will always be a loser!

The enemy is everywhere!

You ain´t never been no virgin kid, you were fucked from the start.

Als ze van elke onvergetelijke slogan/catchphrase van deze plaat een t-shirt drukken ben ik voor het hele jaar voorzien.
Veel te laag gemiddelde nog voor dit epische meesterwerk maar dat komt vast goed. Nu heel snel naar Nederland komen! Hop hop!

The Battle of Hampton Roads
Wat een heerlijke plaat is dit toch. 3,5* is al te weinig

Ja - 8.7 hè!

Leuk dit!

Neutral Milk Hotel, maar dan anders. Exotische blaasinstrumenten worden thuisgelaten en veel anders dan pure indierockmuziek wordt er niet gemaakt. Lo-fi-liedjes met gevoel voor historie en bovenal: verslavende meezing/blèr/neurierefreintjes.
Het enige jammere is dat de muziek nog niet het hele uur lang blijft boeien, maar wie weet komt dat nog.

Voor nu 3,5 *, en ik ga hem nog lekker vaak luisteren.

Ik gooi er nog 0,5* bovenop. Dit is gewoon zo HARD Bij The Battle of Hampton Roads kun je zowel hossen als uit volle borst meezingen. Over dat nummer gesproken: die gitaar op 4:40

Lekker dik aangezette rock, een mooie rauwe stem (die mij vreemd genoeg haast aan een combinatie van Pete Doherty en Joe Strummer doet denken). Het maakt haast de patriot in mij los. Vooral het laatste nummer is fantastisch (inclusief doedelzak, how could we ask for more?).

En jongens, niet vergeten:

"You will aaaaalways be a looooser!"

Vier dikke sterren.

Je vergeet ze uit te delen, die sterren En het heeft inderdaad wel iets patriottistisch, alsof je met een stel dronkelappen ten strijde trekt!

Gaat al iets beter met het gemiddelde hierzo. KampF ook helemaal uit z´n dak, mooi zo!!! En in mei zijn ze in Nederland te vinden, Rotown en Bitterzoet, voor zeer zachte prijsjes.....

Episch is denk ik het enige juiste woord voor deze briljante plaat. Elk jaar komen er weer een paar albums uit die bewijzen dat er, temidden van alle doordachte en afgemeten indiepop (die ook best leuk is hoor), nog altijd plaats is voor bands die vooral niet schromen om enorm los te gaan. De vorige plaat van Titus Andronicus mocht er al zijn, maar deze is nog net even iets aangrijpender, grootser, harder en roekelozer.

Voorlopig 4 sterren, minder zullen het er in ieder geval niet worden.

Inderdaad, verlagen ga ik deze ook niet. Al is het maar voor The Battle of Hampton Roads. Compleet over the top, maar die doedelzak is echt fantastisch. Als ik dat live zou zien, dan zou ik de neiging krijgen om barkrukken te gaan gooien en met bier te gaan smijten. Kortom: deze muziek maakt het beest in mij los, grote kans dat-ie m'n eindlijst wel gaat halen.

"YOU WILL ALWAYS BE A LOSER!"

Ach ja, dat laatste halfje kan er ook nog wel bij. Epische knaller met enkel geniale meebrallers. En ook live helemaal briljant.

De Conor Oberst uit zijn beginjaren is precies verrezen en hij klinkt kwader dan ooit.

Nu, mijn probleem met deze plaat: veel begeesterende momenten maar sommige nummers draven echt wel nodeloos lang door, alsof men per se een punt wil maken met die lange speelduur, 't is iets wat je ook wel vaker eens ziet in het filmwereldje bij arthouse-regisseurs die na een redelijk goed onthaald debut het plots nodig vinden om ondersteund door een groter budget op dat vlak alle registers open te trekken (gebeurt deze dagen trouwens sowieso ook geregeld in het indie-whatever genre). Geef deze mens een deftige eindredacteur en er zit ergens een halve of ganse wereldplaat in verscholen.

Goh, ik zit voor de eerste keer te luisteren en wat een nummers! Punk hoe punk hoor te zijn: slechte zanger, slechte productie en een band die zich volledig smijt.

6 maanden later wil ik toch even opmerken dat ik de punky uitvoeringen eigenlijk wel vet vind geworden, en bij het nalezen van de songteksten werd ik verrast. Ze zijn goed. Ze zijn fucking goed. De burgeroorlog werkt als allegorie voor bijna alles, dat is me nu wel duidelijk geworden.
Ik ga een ster omhoog! En inderdaad, het laatste nummer, damn. Het is briljant.

Enige aarzeling gehad om deze te kopen. Zal het de herinnering niet verstoren?

Afgelopen zomer ben ik namelijk volledig onverwacht omvergeblazen door deze storm van gedrevenheid en feelgood, aan het einde van een lange festivaldag in Roskilde. Na een middag en avond met behoorlijk behoorlijk wat flinke namen, belandde ik ruim na middernacht bij het kleinste podium bij DIT. Licht beneveld door bier en vermoeidheid werd ik volledig meegezogen in het concert, inclusief the Battle of Hampton Roads dat ook werd aangekondigd als een punksong van 14 minuten. En hoe heerlijk is het niet om mee te zingen met You Will Always be a loser

Gelukkig is het album een goed souvenir gebleken: een wat rommelige productie past wonderwel, verhoogt de sfeer. De nonchalante manier van zingen vind ik ook erg expressief. De terugkerende dynamiekwisselingen, hoogtepunten bij de concert, blijken ook op plaat niet te gemaakt. Ze lijken dat zelf ook gewild te hebben. Alsof het ook de wens is geweest om het net zo sfeervol en losjes op te nemen zoals het ook live gespeeld wordt.

Als ik nou iemand die dit nooit gehoord heeft moet uitleggen waar dit muzikaal staat kom ik ergens uit tussen de Pogues en de Band of Horses. Ben wel benieuwd of er mensen zijn die dat meevoelen (gesteld dat je ze beide kent, dan).

Altijd leuk, een bandje dat begrijpt hoe het moet.

Zo'n lekker rommelig, luid rockbandje dat toch echt iets te zeggen heeft, en de tijd neemt om te doordenken wat ze willen doen, om het dan uiteindelijk weer allemaal lekker nonchalant op de tape te kwakken.

Sq spreekt hierboven over de Pogues en Band Of Horses. Kan ik wel inkomen. Namedroppen is altijd moeilijk, je zou net zo goed kunnen spreken van een ingetogenere Flogging Molly met Bright Eyes, een samenwerking tussen The Clash en de E Street Band of noem maar op. We houden het op lekker vuige folkrock met veel americana en indierock-invloeden.

Voor een extreem hoog cijfer is deze plaat soms toch iets te eenvormig en langdradig (vijf nummers van over de zeven minuten is er wel een beetje over), maar zeker een van de aanraders van het jaar voor mensen die hun rock het liefst van de straat en uit het hart hebben.

Ik waag me zelden aan dit soort voorspellingen, maar bij deze wil ik toch even het vermoeden uitspreken dat deze band volgens mij nogal groot gaat worden. Let maar op: binnenkort ook een cultstatus bij u in de buurt.

Ga zeker een liveoptreden checken als ze binnenkort in deze contreien verschijnen.

Geniale plaat, verdient veel meer dan 3,5
Alleen al voor The Battle of Hampton Roads

Ik heb deze cd gekocht met heel veel verwachtingen. Ik had hem na het lezen van alle lovende recensies tot mijn tevredenheid voorbeluisterd op grooveshark, maar het is desondanks niks geworden tussen ons.
Wat ik ook probeer : ik geraak niet voorbij de combinatie doedelzak-ellenlange nummers. Die nummers blijven zich maar voortslepen, af en toe is daar opnieuw die doedelzak en wordt er een of ander pathetisch refrein gebrald en is men vertrokken voor nog een paar minuten hetzelfde nummer.
Dit is niks voor mij, vrees ik.

Kan ik me wel in vinden CarlBerg. Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten toen ik dit ging luisteren, en op het eerste gehoor viel het wel mee. Noisy punkrock met een wauwelende quasi-dronken zanger eroverheen, en véél catchy stukjes. Helaas viel het bij herluistering steevast tegen, want buiten die enkele straffe refreinen is het allemaal te lang uitgesponnen, nogal fletse overmatig gedistorte gitaarmuziek. Als boter uitgesmeerd over te veel boterhammen blijft enkel wat vieze vettigheid over waar ik steevast de neiging van krijg om nummers te skippen. Neen, dit is ook niks voor mij vrees ik.

Damn, ik ontdek dit zoals zo vaak weer veeeeeel te laat, maar ben meteen verkocht! Zou alleen maar alle lovende woorden die hier al door velen zijn geplaatst kunnen herhalen, dus dat doe ik maar niet.
4,5!

Een plaat als deze ontdek je maar een keer in de zoveel jaar. Als een en ander iets compacter gemaakt zou zijn (sommige nummers gaan wat te lang door) zou het een 5 krijgen.

Ik heb dit album inmiddels al redelijk vaak beluisterd. Eerst toen het uitkwam, en nu weer eens geprobeerd nadat een vriend het me aanbevool. En ik wilde het echt graag beter vinden dan ik het nu doe. Op papier klopt het allemaal: een conceptalbum geïnspireerd op de Amerikaanse Burgeroorlog, met rauwe punkenergie en Springsteen-achtige ambitie. Er zitten interessante momenten in en ik waardeer het idee achter de plaat… maar het raakt me nergens echt. Het dendert aan me voorbij zonder iets achter te laten. In het ene oor, uit het andere. Misschien dat het op een later moment alsnog klikt, maar voorlopig blijft het bij een beleefd schouderophalen.