Titus Andronicus - The Monitor (2010)

Wat een geweldige verrassing was dit album van Titus Andronicus, toen ik het van de week eens opzette. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, al vond ik hun eerste plaat zeker niet slecht, maar absoluut geen meesterwerk.

Maar na een paar minuten was ik al verkocht. Het openingsnummer begint in trouwe bandstijl met wat rustig gitaargerommel en een sample van een toespraak (de plaat is blijkbaar een conceptalbum over de Amerikaanse burgeroorlog), en vervolgens vervalt zanger Patrick Stickles in een eerste couplet dat hij afsluit met de fantastische regel: Cause tramps like us, baby we were born to die waarop allerlei episch gitaargeweld volgt.

De meezingbaarheid is sowieso de kracht hier, misschien is niet elk liedje even memorabel, maar het heeft allemaal die grootsheid, elk liedje zou zomaar een anthem kunnen worden. Of het nou The enemy is everywhere! is uit TItus Andronicus Forever, You will always be a loser in het derde deel van No Future, of het tot in den treurigheid herhaalde It's still us against them van albumhoogtepunt Four Score and Seven, het blijft allemaal goed hangen.

Ik zag de band vorig jaar spelen in een vrij verlaten en mineur gestemd Rotown, en toen maakten ze al redelijk indruk. Maar in een kolkende massa van fans zou dit zomaar een geweldige ervaring kunnen zijn live.

Enige aarzeling gehad om deze te kopen. Zal het de herinnering niet verstoren?

Afgelopen zomer ben ik namelijk volledig onverwacht omvergeblazen door deze storm van gedrevenheid en feelgood, aan het einde van een lange festivaldag in Roskilde. Na een middag en avond met behoorlijk behoorlijk wat flinke namen, belandde ik ruim na middernacht bij het kleinste podium bij DIT. Licht beneveld door bier en vermoeidheid werd ik volledig meegezogen in het concert, inclusief the Battle of Hampton Roads dat ook werd aangekondigd als een punksong van 14 minuten. En hoe heerlijk is het niet om mee te zingen met You Will Always be a loser

Gelukkig is het album een goed souvenir gebleken: een wat rommelige productie past wonderwel, verhoogt de sfeer. De nonchalante manier van zingen vind ik ook erg expressief. De terugkerende dynamiekwisselingen, hoogtepunten bij de concert, blijken ook op plaat niet te gemaakt. Ze lijken dat zelf ook gewild te hebben. Alsof het ook de wens is geweest om het net zo sfeervol en losjes op te nemen zoals het ook live gespeeld wordt.

Als ik nou iemand die dit nooit gehoord heeft moet uitleggen waar dit muzikaal staat kom ik ergens uit tussen de Pogues en de Band of Horses. Ben wel benieuwd of er mensen zijn die dat meevoelen (gesteld dat je ze beide kent, dan).

Altijd leuk, een bandje dat begrijpt hoe het moet.

Zo'n lekker rommelig, luid rockbandje dat toch echt iets te zeggen heeft, en de tijd neemt om te doordenken wat ze willen doen, om het dan uiteindelijk weer allemaal lekker nonchalant op de tape te kwakken.

Sq spreekt hierboven over de Pogues en Band Of Horses. Kan ik wel inkomen. Namedroppen is altijd moeilijk, je zou net zo goed kunnen spreken van een ingetogenere Flogging Molly met Bright Eyes, een samenwerking tussen The Clash en de E Street Band of noem maar op. We houden het op lekker vuige folkrock met veel americana en indierock-invloeden.

Voor een extreem hoog cijfer is deze plaat soms toch iets te eenvormig en langdradig (vijf nummers van over de zeven minuten is er wel een beetje over), maar zeker een van de aanraders van het jaar voor mensen die hun rock het liefst van de straat en uit het hart hebben.

Ik waag me zelden aan dit soort voorspellingen, maar bij deze wil ik toch even het vermoeden uitspreken dat deze band volgens mij nogal groot gaat worden. Let maar op: binnenkort ook een cultstatus bij u in de buurt.

Ga zeker een liveoptreden checken als ze binnenkort in deze contreien verschijnen.

Kan ik me wel in vinden CarlBerg. Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten toen ik dit ging luisteren, en op het eerste gehoor viel het wel mee. Noisy punkrock met een wauwelende quasi-dronken zanger eroverheen, en véél catchy stukjes. Helaas viel het bij herluistering steevast tegen, want buiten die enkele straffe refreinen is het allemaal te lang uitgesponnen, nogal fletse overmatig gedistorte gitaarmuziek. Als boter uitgesmeerd over te veel boterhammen blijft enkel wat vieze vettigheid over waar ik steevast de neiging van krijg om nummers te skippen. Neen, dit is ook niks voor mij vrees ik.