Alison Moyet - Raindancing (1987)

Ik ken een andere hoes van dit album.
De hits Is This Love en Weak in the Presence of Beauty klinken na 20 jaar nog steeds erg lekker!

Het duurde 3 jaar voordat de opvolger van Alf kwam en dat resulteerde in deze Raindancing. Eigenlijk niks nieuws onder de zon en wederom een lekker popalbum van Alison. Is This Love mag rustig onder jaren 80 klassiekers geschaard worden, nog steeds een prachtig nummer. 3,5*


Aangepast

Leuke ontdekking: Vandaag achter gekomen dat trompetist Herb Alpert op Weak In The Precense Of Beauty mee doet!

Weak In The Precense Of Beauty was in Engeland al een hit voor Flo Joy, maar Alison wist er toch een betere versie van te maken. Het duet Sleep Like Breathing met David Freeman van The Lover Speaks (bekend van No More I Love You's) vind ik hier het mooiste nummer. Lekker dromerig en duister. Het eerste album van Alison Moyet vind ik iets beter.
Wel jammer dat haar latere albums niet zo bekend zijn geworden bij het grote publiek.
Af en toe leg ik ook haar albums, samenwerking met (ex-Depeche Mode) Vince Clarke als Yazoo op mijn draaitafel.

Ze is voor mij toch wel één van de grote popdames van de jaren 80 (samen met Madonna, Cindy Lauper en Kim Wilde)
Weak in the Presence of Beauty en Is This Love? zijn onvervalste klassiekers en katapulteren me terug naar mijn jonge jaren. Ik was 11 toen dit album uitkwam en dol op dit soort muziek.

Afgelopen week de originele video van het bloedmooie "Sleep Like Breathing" ontdekt op Youtube. In het najaar van 1987 uitgebracht als 4e single van dit album, maar onbegrijpelijkerwijs nooit opgepikt door de radiostations. Het was de tijd van de hap-slik-weg-pophits van Rick Astley, Mel & Kim en Bananarama, dus dit viel waarschijnlijk een beetje uit de toon. Jammer dat het hierna toch allemaal wat minder werd (This House uitgezonderd, maar dat nummer was al geschreven voor Raindancing, maar kwam pas op het volgende album).

Ordinary Girl is werkelijk prachtig.... een tot op heden onontdekt juweeltje voor mij. Met die prachtige warme stem van Alison.

Persoonlijk vind ik haar debuut, Alf, toch een stukje beter. Maar ook hier wordt heel goed en mooi gezongen!

Afgelopen week kwam ik deze lp in zeer goede staat bij de kringloop tegen voor een enkele euro. En wat een plaat, gewoonweg fantastisch!
Die lage waardering snap ik hier echt niet.

Sleep Like Breathing is een duet, maar met wie? Klinkt als de zanger van OMD.

Ik heb erbij gezet met wie.

Guitarist for the Punk band The Flys and half of the New Wave duo The Lover Speaks. David Freeman is best known for co-writing the Annie Lennox hit single 'No More “I Love Youʼsˮ' with Joseph Hughes, former bassist for The Flys.

Ik lees nu net de berichten door en daar kwam ik de naam ook al n keer tegen.

Ik had meer van dit album verwacht maar Raindancing valt tegen en klinkt wat gedateerd.

Ik heb haar deze week herontdekt omdat ik ineens van haar stem ben gaan houden. Had tot op heden heel weinig met zangeressen behalve Concrete blonde en Hearther Nova En ik vanmiddag voor de fun even naar de plaatselijke kringloop , en ja hoor ligt er deze album voor 1 euro 50. Zo blij als een kind natuurlijk.

Helaas geen heel goed album vind ik. De hits zijn lekker en herinner ik me nog uit die tijd. "Sleep Like Breathing" werkt me op de zenuwen....

Ik ben een groot liefhebber van Alison, maar dit is samen met The Turn (2007) toch wel haar minste studioalbum. De hits doen het goed, maar de rest is over het algemeen niet heel memorabel.

Nog steeds een fijn klinkende plaat met een aantal mooie liedjes.
Geproduceerd door Jimmy Iovine, maar dat hoor je dus niet. Diens gebruikelijke wall of sound blijft hier achterwege.

Is This Love? en Weak In The Presence of Beauty waren de 2 hits hier (allebei bijna de Top 10) begin 1987.
Die klinken nog steeds lekker. 2 mooie ballads met Where Hides Sleep en Blow Wind Blow. Ook de afsluiter Stay is fraai.
En de stem blijft mooi natuurlijk.

Op CD zelfs.

Toch een heel behoorlijk album, zo blijkt na nog een paar keer luisteren.
De 5 liedjes die ik hierboven al noemde alsmede You Got Me Wrong en Glorious Love, maken er wat mij betreft toch 3,5* van.

Weak in the presence of beauty en Is this love? zijn mooi. Maar mooier nog vind ik Blow wind blow. De rest is hooguit aardig.

When I Say... is mijn favoriet op dit album, ze zingt dit nummer heel gedreven.

Dit blijft een lekkere plaat. De vocalen van Alison doen het altijd goed bij mij. Al ten tijde van Yazoo. Ik heb redelijk wat op de plank staan en draai het niet genoeg kwam ik dit weekend weer achter. Dit is een prima album, ingetogen geproduceerd met 70% sterke liedjes. Er staan wat niemendalletjes tussen , maar de rest is prima behapbaar. 4 sterren kan ik er prima aan kwijt.